Londra'nın yolları, sürekli yapılan yol çalışmaları ve gıcırdayan altyapısıyla korkunç. Ve Thames Nehri'ni kapsayan Londra'daki Hammersmith Köprüsü'nün amblemi, İngiliz hükümetindeki tüm yanlışların bir metaforudur. Motorlu taşıt trafiğine kapalı ve yedi yıldır hareketsiz olan bu şehir, kamu yönetiminin her kademesine sızan anarşinin kurbanı. Köprü bugün Thames nehrinin muhteşem bir virajında yer alıyor ve Berlin'in demir perdesindeki Checkpoint Charlie'ye benzeyen bir yer tarafından korunuyor. Albert Köprüsü'nün de artık kapalı olması nedeniyle nehri geçmeye çalışan fazladan 37.000 araç, güney Londra'yı sürekli çıkmaza sürükledi. Kimse umursamıyor.
Londra Britanya'nın en zengin, en akıllı, en havalı yeri olabilir. Yine de caddedeki bir elektronik sigara dükkanı gibi yönetiliyor. Otobüsler giderek yavaşlıyor, evsizler giderek artıyor, hastanelerde bekleme süreleri giderek artıyor. Hiç kimse HS2 terminalini mi yoksa Heathrow pistini mi istediğine karar veremez. Robotik bir Whitehall algoritması, gülünç bir şekilde, Kensington ilçesinin "konut hedefinin" daha önceki 1.381 ev hedefinden yılda 5.107 ev olması gerektiğini ilan etti.
Bir şehirde ilk fark ettiğiniz şey trafiğidir. Diğer şehirlerde hareket ediyor. Londra'da sürünüyor. Sıkışıklığı resmi olarak dünyadaki tüm başkentler arasında en kötüsü olarak değerlendiriliyor. Sklerotik trafik ışıklarını iyileştirme çabaları başarısız oldu. Bilgisayar destekli "akıllı" ışıkların (çok övülen yol süresi optimizasyon cihazları) yakın zamanda kurulumu, bireysel otobüs yolculuklarını sadece 27 saniye kısaltmayı başardı. Guardian'ın geçen ay yaptığı bir araştırma, bir dizi geziyi zamanlamış ve Putney Common ile Oxford Circus arasındaki 22 No'lu otobüsün ortalama hızının 6 mil/saatin altında, yani on yıl öncesine göre %16 daha yavaş olduğunu ortaya çıkarmıştı. Bunun temel nedeni Londra'daki yol çalışmaları salgını gibi görünüyor. Çoğu şehirde bu tür altyapı yoğun düzenleme ve koordinasyona tabidir. Bunun nedeni açıktır: kesintinin hareketi kısıtlayabilmesi ve dolayısıyla üçüncü taraflara maliyet yükleyebilmesi. Londra'da söze değer bir düzenleme yok.
2017 yılında Economist, Paris ve Londra'daki yol çalışmalarını gösteren kötü şöhrete sahip bir haritayı yayınladı. İlkinde seyrek kırmızı noktalar vardı; Londra'nın haritası bir kan deniziydi. Tahminler, Londra'daki araçların her gün 1.300 yol çalışmasından geçtiğini ve 2024 yılı toplamının 490.893 olacağını gösteriyor. Baskınlarda en ufak bir koordinasyon olduğuna dair hiçbir kanıt yok. Bunun başlıca nedeni, çeyrek asırdır kamu hizmetlerinin özelleştirilmesinin su ve kablo şirketlerine istedikleri yerde ve zamanda kazma konusunda neredeyse sınırsız özgürlük vermiş olmasıdır. En çok etkilenen iç ilçelerdeki sokaklar artık her sabah, bir gecede gerçekleşen yıldırım saldırısına benzeyen bir olayla uyanıyor. Çok sayıda kapalı yol ve dolambaçlı tabelalar, Londra caddesini kalıcı bir inşaat alanına dönüştürdü. Herhangi bir işin yapıldığını görmek nadirdir ve herhangi birinin sorumlu olduğu hissi yoktur.
Hammersmith Köprüsü zor bir durum. Yasal olarak güney kıyısındaki Richmond'a değil, yerel Hammersmith ve Fulham konseyine ait ama çürüyen yapısını restore etmenin 300 milyon £ olarak belirlenen maliyetini "karşılayamayacağına" karar verdi. Sadece yayaların ve bisikletlilerin karşıya geçmesine izin veriyor. Ancak yedi yılda bu projeye 54 milyon £ harcadığı iddia ediliyor. Neredeyse hiçbir şey yapmamak yılda milyonlarca sterline mal oluyor. Köprünün durumu ciddi. Sir Joseph Bazalgette tarafından 1887 yılında inşa edilen bu köprü dünyanın ilk demir asma köprülerinden biriydi ve demirin ömrü sona ermişti. Onarım yalnızca geçici olabilir veya uzun vadede astronomik olabilir. Mimar olarak