Fransa, insan vicdanı adına konuşmaktan hoşlanır. Diğer ülkelere ders verir, ahlaki notlar dağıtır ve gururla özgürlük, eşitlik ve kardeşlik şeklindeki ulusal vaadini hatırlatır. Ancak sokakları yanarken, dükkanlar yağmalanırken ve Yahudiler güvenliklerinden endişe duyarken, Fransa'nın uluslararası duruşu ile iç gerçekliği arasındaki utanç verici uçurum gözler önüne seriliyor. Başkalarına çatışmaları nasıl yöneteceklerini öğretmeye çalışan bir dünya gücü, kendi vatandaşlarının vitrinlerini korumakta zorlanıyor.
Bu, bir yönetim krizinden daha fazlasıdır. Bu, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron'un ve sorumluluğun yerini boş retoriğe bıraktığı bir liderliğin suç duyurusudur. Öğrenci protestoları ve hayat pahalılığına duyulan öfke, gerçek bir sıkıntıdan kaynaklanmış olabilir. Tam da bu nedenle, bunların kundaklama ve yağmaya dönüşmesine izin vermek, protesto etmek için gelen halka ihanettir.
Hiçbir sınıf ortamı işletmelerin yakılmasını haklı çıkarmaz ve hiçbir elektrik faturası polise saldırmayı meşru kılmaz. Suçluluğu sosyal adalet bayrağına saran hiç kimse devrimci değildir. O kişi sadece kanunsuzluğa meşruiyet kazandırıyordur. Hem protesto hakkını hem de şiddet mağdurlarını koruyamayan bir hükümet, en temel görevinde başarısız olmuştur.
Kaosun ortasında şu soru bir kez daha ortaya çıkıyor: Neden bedeli Yahudilerin ödemesi bekleniyor? Göstericiler Paris'in 19. bölgesindeki bir sinagoga saldırdı. Tevrat sandığı zorla açıldı ve dini eşyalar yere atıldı. Öğrenci sıkıntısından Yahudilere yönelik saldırılara giden ahlaki bir yol yoktur. Böyle bir yol ortaya çıktığında, protesto nefret ve antisemitizm için bir sığınak haline gelmiş demektir.
Tüm protestocuları kınamak için bir neden yok. Ancak Filistin bayrakları ve “Özgür Filistin” sloganları, gösterilerin hangi kısımlarının neye dönüştüğüne dair yeterli kanıt sunuyor. Bir kez daha, Fransız Yahudilerinin İsrail Savunma Kuvvetleri'nin (IDF) ve İsrail hükümetinin eylemlerinden sorumlu tutulması bekleniyor.
Fransız Yahudilerinin vatandaşlığı, daha önce rezil Vichy rejimi sırasında ırkçı testlere tabi tutulmuştu. Dreyfus davasını da kimse unutmamalı. Antisemitizm rakamları, Fransız liderliğinin sunduğu bahaneleri çürütüyor. Fransa 2025 yılında 1.320 antisemitik eylem kaydetti. La Grande Motte'daki sinagoga saldırıldı ve bir patlamada bir polis memuru yaralandı.
Bunlar münferit olaylar değildir. Bunlar, ulusal bir iç gözlem gerektiren bir gerçeği oluşturmaktadır. Devlet, Yahudi kurumlarının etrafına güvenlik önlemi almak zorunda kaldığında, kendi başarısızlıklarını incelemeye başlamalıdır. Yahudilerin bir sonraki saldırıdan sonra başka bir duygusal konuşmaya ihtiyacı yok.
İslamcılıkla yüzleşirken kaçınmak, hoşgörü değildir. 2025 yılında yapılan bir ankete göre, Müslüman katılımcıların %44'ü dinlerinin kurallarını Fransız yasalarının üzerinde tuttuklarını belirtirken, bazıları Şeriat hukukuna yönelik tercihlerini dile getirdi. Bir ülke, yasalarının tavsiye niteliğine dönüştüğü ve bir azınlığın yasal kuralları dikte etmeye çalıştığı bir durumu kabul edemez. Yasaların tehditler karşısında geri çekildiği veya polis memurlarının belirli bölgelere girmekten korktuğu hiçbir sokak olmamalıdır. Sokakları alevler içinde olan bir Paris, devlet başarısızlığının kurbanıdır.
Fransa'da, tıpkı İngiltere'de olduğu gibi, politikacılar Müslüman seçmen kitlesini kaybetmekten korkuyor. Politikacılar ilkeleri seçim hesapları uğruna takas ettiğinde ve bir lider destek kaybetme korkusuyla aşırıcılığa karşı muhalefetini yumuşattığında, ılımlı Müslümanları da terk etmiş olur. Ahlaki belirsizlik yoluyla geçici bir sükunet satın alan bir liderlik, ülkesinin geleceğini satıyordur. Macron'un başkanlığı utançla hatırlanacaktır.