Cumhuriyetçiler, alışılmadık derecede onursuz bir eyalet başsavcısını savunmak için çocukça alay hareketlerine başvuruyor. Bu, futbol konusunda biraz Lucy'ye benziyor. Demokratlar birkaç yılda bir Teksas Senatosu koltuğunun sonunda kırmızıdan maviye geçebileceğine kendilerini ikna ediyorlar. Kağıt üzerinde mantıklı. Teksas, giderek daha eğitimli ve giderek daha fazla beyaz olmayan nüfusa sahip, büyük ve kentleşen bir eyalettir. Benzer demografik değişimlere uğrayan diğer bir zamanların Cumhuriyetçi kaleleri mora, hatta maviye döndü; örneğin Gürcistan'ı düşünün. Rio Grande vadisi boyunca uzanan sınır bölgelerinin, derin yoksullukları ve büyük Latin nüfuslarıyla, uzun süredir Demokrat yanlısı duyarlılığa dönüştürülebilecek bir tür Trump karşıtı popülizmi besleyecek verimli topraklar olduğu düşünülüyordu. Eyaletin Demokrat partisi orada cansız durumda, ancak birkaç yetenekli aday ortaya çıktı.
Vanity Fair'in 2019 kapağında yer alan, çölde toprak bir yolda sessiz Annie Leibovitz tonlarında fotoğraflanan, memleketini ve önemli bir Senato oylamasını Cumhuriyetçi kontrolün pençesinden kurtarma sözü veren, eski Teksas Demokrat kongre üyesi ve bir zamanlar başkanlık adayı olan Beto O'Rourke'yi başka kim hatırlıyor? Bu umut şimdi saflık gibi mi görünüyor? Hatta neredeyse çocukça mı? O'Rourke'un daha sonraki başarısı veya Rio Grande vadisindeki oy verme eğilimleri hakkında bildiklerimiz göz önüne alındığında, mavi bir Teksas'a dair geçmişteki umutlar artık kibirli mi görünmeye başlıyor? O halde, Teksas'ın, bazı anketörlerin ve pek çok umutlu Demokratın, Demokrat Senato adayı James Talarico'ya, Cumhuriyetçi rakibi iğrenç eyalet başsavcısı Ken Paxton'a karşı oy verip vermeyeceği konusunda şüphelerim olduğu için beni bağışlayın.
Demokratların bu yıl Teksas ABD Senatosu yarışındaki heyecanı, geçmişteki hayal kırıklıklarının izlerini de beraberinde taşıyor. Lucy bu sefer Charlie Brown'un tekme atmasına izin vereceğine yemin eder ve kendi iyimserliğinin kölesi olan Charlie Brown bacağını geri çeker. Ancak Teksaslı Demokratların iyimserliğinin makul göründüğü bir döngü varsa, bu da bu olabilir. Anketler, eski bir ilahiyat öğrencisi olan Talarico'nun, giderek daralsa da, istikrarlı bir şekilde önde olduğunu gösteriyor. Ve çekiciliğinin bir nedeni var: Talarico, İncil kuşağı dinleyicilerine iyi uyarlanmış, etkili bir şekilde dini terimlerle konuşuyor; 37 yaşındaki göreceli gençliği muhtemelen yaşlılık yönetiminin yorgun düşürdüğü seçmenlerin ilgisini çekecek. Ancak seçimde asıl belirleyici faktör rakibi olabilir: Paxton, bir Cumhuriyetçi Senato adayının çok düşük standartlarına göre bile alışılmadık derecede onursuz bir adam. Teksas büyük jürileri tarafından çeşitli dolandırıcılık suçlamalarıyla suçlandı (yanlış yaptığını reddetti ve sonunda tazminat olarak 300.000 dolar ödedi).
Benzer dolandırıcılık iddiaları nedeniyle kendisine dava açıldı, çok sayıda ihbarcı şikayetine maruz kaldı, neredeyse barodan ihraç edildi ve kendi Teksas Cumhuriyetçi partisinin üyeleri tarafından başsavcı sıfatıyla görevden alındı. (Daha sonra beraat etti.) Aynı zamanda, onlarca yıllık eşi Angela'nın evlilik dışı bir ilişki iddiasının ardından nihayet ona karşı dava açmasının ardından karmaşık, kamuya açık bir boşanma sürecinden geçiyor. Kadınları kamusal yaşamda da sistematik kötü muameleye maruz bırakıyor: Texas AG olarak, ülkedeki en yüksek anne ve bebek ölüm oranlarından birine yol açan, en maksimalist ve sadist kürtaj yasağı rejimlerinden birine başkanlık etti. Sevimsizdir ve sevilmez. Başka bir adaya oy vermek için dışarı çıkan Cumhuriyetçi Teksaslıların, ona oy vermek yerine evde kalma olasılıkları daha yüksek. Teksas Senatosu koltuğunu kazanmak uzun zamandır bir boruysa