2013 yılında, on yıldır iktidarda olan Recep Tayyip Erdoğan hakkında ünlü bir Türk köşe yazarı şöyle demişti: "Demokraside on yıl çok uzun bir süredir." Yazar, "Bu [gelecek] on yılın ne kadar süreceğini göreceğiz. Bu bize demokrasimizin ne durumda olduğunu gösterecek" diye eklemişti. On yıldan fazla zaman geçti ve ne yazık ki demokrasinin iyi durumda olmadığını söylemek gerekiyor.
Elbette Türk demokrasisi hiçbir zaman mükemmel olmamıştı. Tarihçilerin uzun süredir tanımladığı gibi yarım kalmış veya eksik bir demokrasi olarak, son altmış yılda gerçekleştirilen askeri darbelerle ordu ve Kemalist yüksek bürokrasinin vesayeti altında dönemler yaşamıştı. Ancak, ordunun iktidarı ele geçirdiği bu dönemler dışında, demokrasi hiçbir zaman bu denli bir savrulma görüntüsü vermemişti.
Sorgulamalar, adli kovuşturmalar, tutuklama kararları... Tüm ülke, bitmek bilmeyen baskıcı bir dalganın içinde, adliye koridorlarında sıkışıp kalmış, nefes almaya çalışıyor ve bir çıkış yolu arıyor gibi görünüyor. Her hafta, hatta bazen her gün, muhalefetten onlarca belediye başkanı ve yerel yönetici tutuklanıyor. Sosyal ağlarda yüzlerce hesap yargı kararıyla kapatılıyor. Eylül ayında X sosyal ağında en az 1.270 profil engellendi; bu sayı 2025 yılı boyunca kapatılan toplam hesap sayısından daha fazla. 14 Ekim Çarşamba günü Türk polisi, ana muhalefet kanalı Halk TV'nin merkezinin kontrolünü ele geçirdi.
Darbeci dönemler haricinde, ülkedeki mahkum nüfusu hiç bu kadar yüksek olmamıştı. Ekim ayı başında tutuklu sayısı 434.337'ye ulaştı. Bu sayı, kuzeydeki büyük komşusu Rusya'nın (143 milyon nüfusa karşılık 308.000 mahkum) mahkum sayısını geride bırakıyor (Türkiye'nin nüfusu 85 milyon). Türkiye'nin hapsedilme oranı (her 100 bin kişide 500), bu alanda lider olan ABD'nin (her 100 bin kişide 542) oranını yakında geçebilir. Bu gerçekliği alaya alan bir şaka ülkede oldukça yaygın: "Türkiye'de siyaset, Rus ruleti oynamak gibidir; tek fark, tabancanın her zaman dolu olmasıdır..."