Neden çoğumuz tıp okumayı seçiyoruz? Etkileyici deneyimlerin damgasını vurduğu yaşam öyküsü, insanı misyonuna doğru yönlendirir ve seçimlerini etkiler. “Nereden geldiğinizi ve nereye gideceğinizi asla unutmayın.” Lisans yıllarımdan kalma not defterlerimden birine yazdığım cümle, tıbbı seçmeme sebep olan nedenleri aklıma getirdi. Başkalarına yardım etme amacı olarak tıp. Kişisel bir görevi yerine getirme duygusu daha büyük bir amaçla birleşiyordu: hayat kurtarmak. Ergenlik döneminden itibaren gönüllü projeler başlatılarak amaç oluşturuldu. Peki maddi bağışlar ve karşılamanın yanı sıra sağlık senaryosunu iyileştirmek de mümkün olsaydı ne değişebilirdi? Doktor olarak mezun olduktan sonra uç bağlamlarda çalışabilseydik, onlara en çok ihtiyaç duyanlara hizmet sunabilseydik ve gerçekleri değiştirebilseydik?
Ancak bir kişiye ve bir başka kişiye bireysel olarak hizmet etmek yeterli görünmüyordu. Sağlık hizmetlerine erişim, uygun barınma ve eğitim gibi iyi sonuçlar için dış faktörler belirleyici oldu. Toplumsal konulara bakmadan sağlık nasıl yapılır? Neye ve kime ilaç? Profesörler ve meslektaşları "Doktor olmak için en iyisi olmanız gerekir" dedi. Rekabet ortamında notların değeri ve başvuranların sayısı, doktorluk fikrini prestij beklentisine yöneltti. Peki değerler uğruna çalışmadan toplumsal takdirin anlamı nedir? Sanat ve edebiyat, insan deneyiminin doğal boyutlarıdır; anlara ilham verme ve tarihin farklı bölümlerine damga vurma kapasitesine sahiptir. Muzaffer olma arayışı. Hayatta kalma ihtiyacı. Suzanne Collins'in çalışması, Panem ulusundan gençlerin Açlık Oyunları arenasında savaşa hazırlanmasına benzer. Ancak onay aşamasından tıbbi uygulamaya kadar süreçte insanlar kayboluyor. Ve tıpkı arenada olduğu gibi, bazıları kendilerini yenilmiş hissediyor, savaşmak için motivasyonları yok. Pes ediyorlar.
Diğerleri acı çekiyor ve artık kendilerini bir zamanlar rüya olan bir şeyin içinde göremiyorlar. Tıpta zaferin sembolü olarak onay. Rekabetçi bir seçimin ardından başarma baskısı sürekli olacaktır. Doktor olmak yeterli değildi. Büyük hastanelerde kariyer yapmak için sürekli uzmanlaşmaya bağlılık gerekli olacaktır. Peki doğrulama bu prestijli ortamların dışında nerede olabilir? Toplumda tıbbi çalışmaları ayakta tutan şey nedir? Amacın bedelini kim ödüyor? Bu alanda çalışarak eğitime zaman ayırmaya değer mi? Doktor olarak mezun olduktan hemen sonra yanıt arayışı içinde bir insani yardım kuruluşuna bir e-posta yazdım: "Afrika'daki sağlık görevlerinde sizinle birlikte çalışmak için hangi uzmanlığı almalıyım?" Yanıt olarak aldığım alanların listesi uzundu. Ve her şeye ihtiyaçları olduğunu gördüm. Ancak dünya çapında bir misyoner olmadan önce, Brezilya topluluklarında formasyonumu sosyal topluma geri döndürme hissi vardı.
Düşündüm, araştırdım ve sağlık göstergelerini analiz ederek aşırı yoksulluğun olduğu bölgeleri seçtim. Savunmasız bağlamlardaki değişiklikler için yönetim üzerine çalışma zevki başladı. O sıralarda ihmal edilmiş bölgelerdeki sağlık yapılarının organizasyonunda öncü olan Paul Farmer'ın çalışmalarını incelemeye başladım. Çiftçi, Harvard Tıp Fakültesi'nde Profesör ve Küresel Sağlık ve Sosyal Tıp Bölümü başkanıydı. Rusya'daki cezaevlerinde göçmenlerle çalıştı, küresel krizlere müdahaleye öncülük etti, Peru'da tüberküloz ve Afrika'da Ebola salgınları üzerinde çalıştı. Altyapının gerekli olduğunu ileri sürerek dünyanın en yoksul bölgelerinde hastaneler inşa etti.