Demokratların erişilebilirliğe odaklanması kazanım getiren bir strateji gibi görünüyor (bunu iki haftadan biraz fazla bir süre içinde kesin olarak öğreneceğiz). Ancak Trump rejiminin merkezindeki ahlaki çürüklüğü ve buna son vermenin gerekliliğini göz ardı etmemeliyiz.
İşte o ahlaki çürüklük – ulusun ve bu vesileyle insanlığın görüşlerine, normlarına ve ideallerine yönelik tam bir saygısızlık – Trump'ı ve Washington'a çektiği aşağılık kişileri benzersiz bir şekilde karakterize ediyor. Bu durum, onu finanse eden milyarderler ve teknoloji patronları da dahil olmak üzere Cumhuriyetçi partinin büyük bir kısmını da zehirledi.
Bu aşağılık dönemi geride bırakmak için bu çürüklüğü reddetmemiz ve tersine çevirmemiz gerekecek.
Örneğin, Trump'ın "çıkar çatışmaları" olarak adlandırılan durumlar, başkanlığından kendini zenginleştirmenin çok ötesine uzanıyor. Başkanlık nezaketinin normlarını defalarca ihlal etti.
Geçtiğimiz günlerde G-20 liderler zirvesini Aralık ayında Miami'deki özel golf kulübünde ev sahipliği yaparak düzenlemeye karar verdi. Birinci döneminde bunu yapmaya çalıştığında, anayasanın haksız kazançlar (emoluments) maddesinin açık bir ihlali olarak görülmüştü. Şimdi ise Amerika'nın ahlaki duyarlılıkları, Trump'ın Katar'ın 400 milyon dolarlık jumbo jet "bağış" gibi yabancı hediyelere olan iştahıyla köreldiği için bu durum neredeyse hiç bahsedilmeye bile değer bulunmuyor.
Trump'ın sosyal medya platformu Truth Social'ın, abonelerin Trump gibi yüksek profilli kullanıcıların piyasayı hareket ettirebilecek paylaşımlarına "milisaniyeler içinde" erişmesini sağlayan "Truth API" hizmetine erişim için aylık 100.000 dolara kadar ücret talep edebileceği bildiriliyor. Başka bir deyişle bu hizmet, abonelerin doğrudan başkanın piyasayı sarsan bilgilerinden yararlanarak karlı borsa işlemleri yapmasını sağlıyor.
Ailesiyle bağlantılı bir şirket, Beyaz Saray'ın resmi başkanlık iletişimleri için kullandığı bir yayın hizmetinin adını kontrol etmek üzere "Trump TV" için ticari marka başvurusunda bulunuyor ve böylece kanalın oluşturulması ve işletilmesi için kullanılan vergi mükelleflerinin fonlarından elde edilen faydaları cebine indiriyor.
Aile destekli kripto para firması, bu tür kripto paraları destekleyen bir yasa tasarısını imzalamasından sadece birkaç ay önce bir stablecoin piyasaya sürüyor. Eşi, çok çeşitli düzenlemelere tabi olan federal bir yüklenici ve büyük bir perakendeci olan Jeff Bezos'un Amazon'u tarafından öz-tanıtım filmi için on milyonlarca dolar alıyor. Oğlu ise Bahamalar'daki düğün sonrası partisinin bir kısmının faturasını Putin'e yakın Rus bir oligarka ödettiriyor.
Adalet bakanlığını ayarlayarak kendisine ve ailesine borçlu olabilecekleri tüm geçmiş vergiler ve cezalar için dokunulmazlık sağlıyor.
Ve bu böyle devam ediyor. Trump, başkanlığından para kazanma konusundaki tüm kısıtlamaları çöpe attı çünkü "ilk dönemde hiç takdir edilmediğini" ve "kimsenin umursamadığını keşfettiğini" söylüyor.
Takdir mi? Ülkenin en yüksek makamı emanet edilen biri, doğru olanı yapmaya devam etmek için doğru olanı yaptığı için "takdir" edilmeli değil mi? Kimse umursamıyor mu? Kamuoyu aldırmazsa bir başkan yolsuzluğu kucaklayabilir mi?
Mesele sadece açık seçik haksız kazanç değil. Ahlaki çürüklüğü yönetimin her alanına uzanıyor.
Durmaksızın yalan söylüyor; bir aldatmaca fışkırtma hortumu gibi.
Dış politikaları, Henry Kissinger'ın realizmini (realpolitik) bunun yanında ilkesel gösteriyor. Başka bir ulusun başkanının kaçırılmasını emrediyor, kendi seçtiği yeni bir başkan atıyor ve o ulusun petrolünü alacağını duyuruyor – üstelik petrol parasıyla ne yaptığına dair hesap bile vermiyor.
İran'a, Amerika'nın geleneksel müttefiklerine ve hatta Kongre'ye danışmadan saldırıyor.
O tu