Armando Iannucci'nin 2017 yapımı satirsel komedisi Stalinin Ölümü filminde diktatör hayatını kaybeder ve daha dün sarsılmaz gibi görünen bir rejim sarsılmaya başlar. Sadakat, hayatta kalma mücadelesine yerini bırakır. Korku taraf değiştirir. Film kara komedidir ancak Rusya'da yasaklanmış olmasının sebebi, verdiği siyasi mesajın son derece güçlü olmasıdır: Otokratik bir rejimi inşa eden bir adamın ortadan kaybolması, yalnızca o iktidardayken var olmayan olasılıkların kapısını aralayabilir.
Batı, Vladimir Putin'e işte bu açıdan yaklaşmalıdır. Mesele ona karşı çıkabilecek kimseler hakkında varsayımlarda bulunmak değil, düşüşünü hızlandırabilecek somut önlemler almaktır. Yaklaşık yirmi yıllık acımasız bir koşullandırmanın ardından Rus elitleri ve toplumu onun boyunduruğu altında kalmaya devam etmektedir.
Dolayısıyla Batı, Putin'in Kremlin'den fiilen uzaklaştırılmasını stratejik bir hedef olarak belirlemeli ve siyasi, ekonomik, askeri ile istihbarat alanlarında tedbirler almalıdır. Ukrayna ve ortakları Rus savaş makinesine darbe indirmeyi öğrendiler; Avrupa'nın yaptırımları, tecridi ve diplomatik baskıları vazgeçilmezdir. Ancak ne füzeler ne de yaptırımlar tek başına Rus savaş çığırtkanlığını kökünden kazıyamaz. Onun imkanlarını zayıflatıyoruz ancak rejim reaktörünün çekirdeği sapasağlam duruyor.
Putin bir ateşkes imzalayabilir ve «barış»tan söz edebilir. Ancak o Kremlin'de kaldığı sürece, Ukrayna'ya karşı savaş gerçek anlamda sona ermeyeceği gibi, Avrupa'nın geri kalanında da savaş tehdidi ortadan kalkmayacaktır. Putin'in ihtiyaç duyduğu şey, mutlaka silahlı olmak zorunda olmayan kalıcı bir çatışmadır: Ukrayna'da açık savaş, Avrupa'da melez hatta açık savaş ve Batı'ya karşı küresel savaş. Onun iktidarının bir düşmana, kuşatılmış bir kale hissiyatına ve sürekli bir seferberliğe ihtiyacı vardır.