Ekonomimizin buna ihtiyacı var. NHS'nin buna ihtiyacı var. Ve içişleri bakanının yapmayı planladığı gibi, yabancı işçilerin hayatlarını daha da perişan hale getirmek entegrasyona zarar verecektir. Annemin bakıcısı alışılmadık bir şekilde bir sabah geç kalmıştı. İlk başta nedenini söylemek istemedi, ancak önceki müşterisini - ziyaret edecek ailesi olmayan, yapayalnız yaşayan yaşlı bir bayan - yere yığılmış, zar zor hayatta kalmış halde bulduğu ortaya çıktı. Henüz 20'li yaşlarının başında olan biri için bu işin üstesinden gelinmesi gereken çok şey vardı, bu da bu işin taşıdığı ağır sorumluluğu hatırlatıyordu. Her iki ebeveynime de son haftalarında yardım eden bakıcıları izlemek bana, işin kendisi sıradan görünse de, işi iyi yapmak için gereken duygusal ve sosyal becerilerin (kafa karışıklığını biraz olsun aklından çıkarmak, yalnız olana neşeli bir şekilde eşlik etmek ve ölmekte olan kişiyi sakinleştirmek, ne bulacağınızı tam olarak bilmeden gün boyu tanımadığınız evlere girip çıkmak) hiç de öyle olmadığını öğretti.
Ancak ağırlıklı olarak kadınların yaptığı pek çok iş gibi, bakıma da uzun süredir yeterince değer verilmiyor. Bu, berbat ücret, kamuoyunda çok az tanınma ve şimdi - en azından bu işgücünün göçmen işçilerden oluşan orantısız büyük bir kısmı için - hükümetin parmaklarını şıklatabileceğinin ve tüm yaşam planlarınızın bir gecede altüst olabileceğinin kafa karıştırıcı farkındalığı anlamına geliyor.
İçişleri Bakanı Shabana Mahmood'un göçmen sayısını daha da aşağı çekmeye yönelik son girişimi uyarınca, "düşük vasıflı" yabancı işçilerin daimi oturma hakkı elde etmek için artık 15 yıla kadar beklemesi gerekecek. Yeni kurallar, sağın "Boris dalgası" olarak adlandırdığı, Boris Johnson yıllarında İngiltere'ye gelen (çoğu sağlık ve bakım vizesiyle) beklenmedik işçi akınını yakalamak için 2021 yılına geri alınacak ve eski beş yıllık kural uyarınca 2027'de yerleşime hak kazanmaya başlayacaktı. Mahmood'un kendi kabinesindeki bazı meslektaşlarını rahatsız eden şey, bu işçiler buraya geldiğinde devletin anlaşma olduğu anlaşılan şeyden geri döndüğü duygusuydu. Hiç ara vermeden 5 yıl yerine 15 yıl boyunca sürekli çalışmak, pratikte bazılarının işten ayrılmak zorunda kalacağı, bazılarının ise işini kaybetme korkusuyla yaşayacağı anlamına geliyor. Mahmood'un reformlarına karşı büyüyen kabine isyanı artık Andy Burnham'ın başbakanlık otoritesine yönelik ilk gerçek meydan okuma haline geliyor, ama aynı zamanda daha geniş anlamda onun göçmenlik konusunda gerçekte nerede durduğuna dair bir test.
Bu ayın bütçesi, hükümetlerin on yıldır göz ardı etmeye çalıştığı bir sorunu keskin bir çözüme kavuşturuyor: Yabancı işçilere yönelik düşüncesiz düşmanlık İngiltere'ye pahalıya mal oluyor ve bunun nedeni yalnızca kamu hizmetlerinin onlar olmadan çökeceği anlamına gelmiyor. Geçtiğimiz ay Mali Araştırmalar Enstitüsü, göçün azalmasının kaçınılmaz olarak vergi gelirlerinin düşmesi anlamına geleceği ve John Healey'nin bütçedeki payını yaklaşık 4 milyar £ kadar daraltacağı konusunda uyardı. Göçmenlerin ev sahibi ülke için bir yük oluşturduğu şeklindeki sağcı efsane bu kadar: Britanya'yı kurtarıyorlar.
Bu sadece vergiler de değil. Nuffield Trust'ın yeni araştırmasına göre, göçmenler buradayken ihtiyaç duyulması halinde NHS'den yararlanma hakkı için ek ücret ödüyorlar ve bu da şu anda yılda 2,5 milyar sterlin topluyor. Göçmenlerin genel olarak ortalama Britanyalıdan daha sağlıklı olduğunu ve dolayısıyla pratisyen hekime ihtiyaç duyma ihtimalinin daha düşük olduğunu iddia eden sinir bozucu liberallerin hepsi sonuçta haklı gibi görünüyor: Vakfın tahminlerine göre göçmenler yılda ortalama %60 daha fazla ek ücret ödüyorlar, bu da bazı nedenlerden dolayı hakkında hiç konuşmadığımız kullanışlı küçük bir gelir akışı. Ama ben