Mykola Kasiuk’un dünyası, Rus birlikleriyle girdiği çatışmada bir kara mayınının patlamasıyla neredeyse tamamen karanlığa gömüldü.
Ukraynalı asker bir gözünü kaybetti. Diğer gözüyle hala zayıf ışık izlerini seçebildiği için bir gün yeniden görebilme umuduna tutunuyor.
İki yıl ve sayısız operasyonun ardından Kasiuk, bu umudunu bölgeyi ziyaret eden ABD'li bir cerrah ekibine bağladı.
Kasiuk, Kiev'deki hastanede yakın zamanda geçirdiği bir ameliyat öncesinde hastane yatağında yatarken haç çıkardı ve tek bir şey için dua etti:
“Çocuklarımı yeniden görebilmek istiyorum.”
Rusya'nın Ukrayna'daki savaşı, askerlerde ve sivillerde yıkıcı göz ve yüz yaralanmalarına yol açtı. Ancak bu hasarı onarabilecek uzmanlar oldukça az. 2022'deki işgalden önce, birçok Ukrayna hastanesindeki oftalmoloji uzmanlığı, katarakt ameliyatı gibi temel prosedürlerin ötesine nadiren geçebiliyordu.
ABD'li cerrahlar, hasarlı göz yuvalarının yeniden inşasından yapay göz takılmasına kadar oküloplastik cerrahi alanında Ukraynalı doktorları eğitirken, karmaşık vakaları da tedavi ediyorlar.
Yerel doktorlar Kasiuk'a görme yetisinin tamamen kaybolduğunu söylemiş ve kalan gözünün alınmasını tavsiye etmişlerdi.
Eşine, “Hayır, buna izin vermeyeceğim. Bu benim son umudum,” dedi.
Kasiuk bir piyade değil, askeri aşçı olarak eğitim almıştı. Yine de eline bir tüfek verildi ve doğu Ukrayna'daki en şiddetli çatışmaların yaşandığı bölgelere gönderildi.
Görsel hafızasındaki son anılar, Donetsk bölgesindeki savaşın vahşetiyle dolu: öldürülen silah arkadaşları, harabeye dönmüş evler ve yıkıntılar arasında dolaşan köpekler.
Yakınlarda Rus askerlerinin seslerini duyabiliyordu. Ölüm kokusunun her yerde olduğunu söyledi.
Kasiuk, 16 Nisan 2024'te silah arkadaşlarıyla yürürken bir şeye bastı ve yere düştü. Komutanları daha sonra eşi Tetyana'ya onun bir mayına bastığını söylediler. Kasiuk, saldırı altındaki bir tahliye aracına bindirildi. Araçtaki neredeyse herkes hayatını kaybetti.
Hastanede Tetyana, şarapnel yaralarıyla kaplı, yüzü sargılı ve dişleri parçalanmış şişmiş bir adam gördü.
Hastane görevlisine, “Bu benim kocam değil,” dedi.
Sonra ellerindeki dövmeleri fark etti. Onlar onundu.
Doktorlar, şarapnelin deldiği ve enfeksiyon kapmasından korktukları bir gözü aldılar. Diğerine ise müdahale ettiler ancak optik sinirinin hasar görmüş olabileceğinden şüphelendiler. Kasiuk, çok az iyileşme ile hastaneler arasında gidip gelerek defalarca ameliyat geçirdi.
Yavaş yavaş görmeden yaşamayı öğrendi. Aramalar yapmak ve haberleri dinlemek için eski bir cep telefonu kullanıyor ve yakın zamanda kendi saçını şekillendirmeyi öğrendi. Tetyana lambayı açtığında, gördüğü zayıf ışığın giderek parlaklaştığını söylüyor.
Ameliyat günü, bir hemşire onun önlük giymesine yardım etti ve ameliyathaneye doğru tekerlekli sandalye ile götürdü. Yol boyunca yüksek sesle dua etti ve hemşireye prosedürün işe yarayıp yaramayacağına dair endişeli sorular sordu.
Hemşire ona endişelenmemesini, güzel görüneceğini söyledi.
Cerrahlar, Ukrayna Hristiyan Tıp Derneği tarafından organize edilen bir tıbbi misyon olan 'Ukrayna İçin Vizyon' kapsamında Kiev'de bulunuyorlardı. Kasiuk'un göz yuvasını açana kadar hasarın boyutunu tam olarak bilemeyeceklerdi.
San Francisco'dan oküloplastik cerrah Stuart Seiff, prognoz konusunda temkinliydi. Acil hedef, Kasiuk'un göz yuvasını ve göz kapaklarını yeniden inşa etmek ve restore etmekti.