Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin
Temmuz başında ABD Başkanı Trump, Ankara'daki NATO Zirvesi'nin yıldızıydı. Erdoğan ile aralarında öyle bir sevgi bağı vardı ki, ittifaklarının sarsılmaz olduğu yönündeki kanaat hakim olmuş ve herkes Türkiye'nin F-35 programına yeniden dahil edileceğini kesin gözüyle bakmıştı. Ancak 11 Temmuz'daki bu köşe hariç: "ABD Başkanı, Erdoğan ve Türkiye hakkında o kadar çok şey söylemeye özen gösterdi ki, bu durum ışıkyılı kadar daha önemli olan şu gerçeği gölgeledi: Ankara'dan, bizzat Erdoğan'ın 'sarayından', İran'a karşı sert saldırıların yeniden başlatılmasını emretti. Ve Erdoğan, bunun kendi saygınlığında ne kadar derin bir aşağılanmaya yol açacağını çok iyi biliyor. Son olarak F-35 meselesi. Erdoğan bunların hiçbirini ilk kez duymuyor. Amerikalılar ayak sürüyor."
Acı haber Türkiye'ye Çarşamba günü geldi: Amerikalı büyükelçinin şimdi neredeyse alaycı bir dille söylediği gibi, Amerikan savaş uçaklarını unutma zamanı geldi: "...onlara ihtiyacımız yok."
Türkler pek çok şeydir ama aptal değildir: bunu bekliyorlardı. Dışişleri Bakanı Fidan, bu açıklamadan iki gün önce, Washington'ı… İsrail'in etkisi altında kalmakla… kamuoyu önünde eleştirmişti. Ancak başka şeyler de söyledi.
"Türk Silahlı Kuvvetleri son derece hassas bir durumdadır. Eğer Atina fevri eylemlerde bulunursa, Türkiye'nin gücü herkesçe malumdur. Umarız orada kimse fevri bir eylemde bulunmaz. Umarız barış ve sakinliğin gerektirdiği şekilde hareket ederler" – aynı zamanda Ankara, her şeyi aleyhine çeviren bir dizi büyük gelişmenin yarattığı açık bir panikle, Yunanistan'ı terörize etmek için halihazırda tüm olağan araçları devreye sokmuştur. Ve son derece çok yönlü bir hareketlilik görerek, terör yoluyla tam genişmeci politikasını dayatmayı amaçlamaktadır.
Fidan, Erdoğan'a yakın olanlar arasında dikkat çekiyor çünkü neredeyse onun gibi hareket ediyor – bunun kendisine avantaj sağlayıp sağlamayacağı ayrı bir konudur… "Türkiye'nin gücü biliniyor" şeklindeki ifadesi, tek gerçek Türk süper silahının, yani mitin "Erdoğanvari" bir kullanımının göstergesidir. Bu mit, Yunan-Türk ilişkilerinde Ankara için son derece verimli olmuştur – Miçotakis döneminde ise adeta saf altındır…
Bu bir mittir çünkü Türkiye'nin, karşısında kendisiyle başa çıkabilecek yeterli güçte hiçbir şeyin bulunmadığı halihazırda dağılmış ülkeler söz konusu olduğunda kaçındığı durumlar hariç, gerçek sahada hiçbir zaman kanıtlanmamıştır. Ancak gerçek bir devlet ve gerçek bir orduyla ne zaman boy ölçüştü? Ne zaman gerçekten savaştı?
Hayır: Türkiye'nin gücü bilinen bir şey değildir. Güç unsurları bilinmektedir. Bunlardan sadece nicelikler etkileyicidir – özellikle Kara Kuvvetleri'nde. Ancak onların dönemi geçmiştir. Sürekli kükreyebilir, ancak bir çatışmada galip geleceğine inansaydı, bunu çoktan yapardı. İnanmıyor. Haklı da. Yenilgiden ve rezil olmaktan korkuyor. Ve biliyor ki eğer Yunanistan'a saldirirsa her ikisi açısından da çok ciddi risklerle karşılaşacaktır. Ama bir şeyi daha biliyor: Atina'da, kaybetmiş gibi olduğu şu anda bile, silah haline getirilmiş terör miti maalesef hala alıcı buluyor...
Olimpiyakos'un dün gece Vitoria'da kaydettiği 106 sayı, kulübün EuroLeague tarihindeki bir deplasman maçında ulaştığı en yüksek skor rekorunu oluşturuyor. Zira bugüne kadar farklı dönemlerde hep koç Bartzokas yönetiminde üç kez 105 sayırda kalmıştı: 2013'te Münih'te, 2020'de Khimki'de ve […] (Yazarın notu: Metnin bu ve sonraki kısımları farklı spor haberleriyle devam etmektedir)