Borcu bir kalemde silmek ve anında rahatlama sağlamak: Aşırı solcu aday Jean-Luc Mélenchon, Fransa'nın başkanlık kampanyasındaki kamuoyu tartışmalarını bu tartışmalı fikirle büyüledi. Özellikle, Fransa'nın mevcut borcunun %19'unu oluşturan ve Avrupa Merkez Bankası'nın (ECB) elinde bulunan kısmını hedefliyor. LFI lideri konuşmalarında, tarihte birçok emsal bulunduğunu ve yeni bir borç iptalinin o kadar da sıra dışı olmayacağını savunuyor.
Bu emsallerden ders çıkarmak için bazılarına yeniden göz atalım: 1797, Fransa'nın son büyük iflası; 1928 ve 1932, Fransa'nın az bilinen iki kısmi borç iptali; ve son olarak, Almanya'nın büyük bir yeniden yapılandırmadan faydalandığı 1953 yılı.
Bu olaylardan üç temel ders çıkarılabilir. Birincisi, borç iptalleri takip eden yıllarda gerçekten ekonomik bir iyileşme sağlasa da, bunlar ancak alacaklılarla genellikle on yıldan uzun süren çok zorlu mücadelelerden sonra gerçekleşti. İkincisi, 1797 hariç, özel borç verenler sistematik olarak korundu. Son olarak, bu makale için görüşülen ekonomist veya tarihçilerin hiçbiri, Fransa'nın savaşlar ve devrim gibi önceki iptallere yol açan durumlara benzer bir durumda olduğuna inanmıyor.