Emma Sainsbury, hükümet politikasının, bakım sorumlulukları mali durumlarını ve ev sahibi olma becerilerini şekillendiren insanları yeterince dikkate alıp almadığını sorguluyor. 13 yıl boyunca, 24 saat bakıma ihtiyacı olan 101 yaşındaki sevimli üvey anneme baktım. Onunla ilgilendiğim için kendimi şanslı hissediyorum ve pişmanlık duymuyorum. Ama aşk faturaları ödemez. Bakıcı ödeneği 2026-27 için haftalık £86,45'tir. 168 saate yayılmış, yani saatte yaklaşık 51 peni. Tek bakıcı olarak hiçbir kesintim yok. Annemin sağlığı izin verdiğinde hala yarı zamanlı olarak serbest çalışan bir terapist olarak çalışıyorum, ancak durumu kötü olduğunda faturalar devam ederken benim işim duruyor. Serbest meslek kazancımdaki değişiklikleri bildirmek için sık sık gereken evrak işlerini, bakım sorumluluklarımla birlikte yönetmek zor olduğundan, bakıcı ödeneği talep etmiyorum.
Geçen kış elektrik faturamız ayda 400 £'u aştı çünkü annemin günün her saati ısınmaya ihtiyacı var. Bu, yaşam maliyeti krizinde bakımın gerçeğidir. Kendi evimi satın almak ve borcunu ödemek için çok çalıştım. Ama alt katta yatak odası ya da banyosu yoktu ve annem için uygun değildi. Bir gün orada yaşamayı umarak burayı kiralamak zorunda kaldım. Sonunda mülkün bakımı ve bakım maliyetleri beni satmaya zorladı ve bir sermaye kazancı vergisi faturasıyla karşı karşıya kaldım.
Kuralları uyguladığı için HMRC'yi suçlamıyorum. Hükümet politikasının, bakım sorumlulukları nedeniyle evleriyle ilgili zor kararlar almaya zorlanan insanları yeterince dikkate alıp almadığını sorguluyorum. Ücretsiz bakıcılar, çoğu zaman kendi kazançları, emekli maaşları ve mali güvenlikleri pahasına toplumu büyük ölçüde kurtarırlar. Övgüden daha fazlasına ihtiyacımız var: Pratik desteğe ve bakımın gerçek maliyetini tanıyan bir sisteme ihtiyacımız var. Birini sevmek, yıllarca süren temel bakımın sizi mali açıdan savunmasız bırakması anlamına gelmemelidir.Emma SainsburyYazar, Sevgi, Kahkaha ve Ücretsiz Bakıcıların Gizli Dünyası