Dr Pamela S Melding, Yeni Zelanda'nın hasta güvenliği, çıkarları ve rızasının en önemli ilkeler olduğu bir sağlık hizmeti kültürünü nasıl yarattığını vurguluyor. Ayrıca Mark Hanson, Paul Whiteing ve bebeğini kaybeden bir okuyucunun mektuplarından Mark McDonald'ın Thirlwall tavsiyelerinin NHS'de daha fazla suçlama ve şüpheye yol açacağı yönündeki iddiasını destekliyorum (17 Ekim). Tröstlerin itibarlarını koruma niyetinde olduğu, iç soruşturmaların hiçbir yere varmadığı, savunmacı klinik personelinin suçu başkalarına yönelttiği, hataların hastalara açıklanmadığı ve hızla unutulan "öğrenilen dersler" söyleminin olduğu hastane skandallarını sık sık duyarız. Ayrıca ambulans peşinde koşan avukatlardan oluşan bir endüstri de var. Bunların hiçbiri sağlık hizmetlerinde suçlamasız, dürüst ve açık bir kültüre yardımcı değildir. Thirlwall'un daha fazla gözetim yönündeki tavsiyeleri durumu daha da kötüleştirecek.
Bir alternatif var. Bir hastane danışmanı, klinik müdürü ve baş sağlık görevlisi yardımcısı olarak profesyonel hayatımın büyük bir kısmı, kamu tarafından finanse edilen NHS'nin Birleşik Krallık'la aynı model olduğu ancak büyük bir farkla Yeni Zelanda'da geçti. 1970'lerde Yeni Zelandalılar, Kaza Tazminatı Yasası ile kamu mahkemesi sistemi aracılığıyla tıbbi kazalar veya yaralanmalar nedeniyle tazminat davası açma haklarını kaybettiler. Bu, şikayet kültüründen ve ambulans kovalayanlardan kurtuldu ve sistem, herhangi bir yaralanma için iyileştirici bakım sağladı. 80'lerde, tıbbi soruşturmalarla ilgili büyük bir skandalın ardından Cartwright soruşturması, bağımsız Sağlık ve Engellilik Komiseri'nin (HDC) kurulmasına ve hasta güvenliği, çıkarları ve rızasına ilişkin öncelikli ilkelere öncülük etti.
Herhangi bir sağlık tesisi, kuruluş veya pratisyen hakkında hastalardan, halktan ve personelden gelen tüm şikayetler, incelenmek üzere öncelikle HDC ofisine gider. HDC'nin gerekli görmesi halinde, çeşitli mesleki disiplin kurullarına veya Yeni Zelanda Tıp Konseyi'ne başvurulur. Şikayetlere ilişkin HDC raporları kamuya açıktır. 2005 yılında hükümet “kusur yok, suçlama yok” yasasını çıkardı. Bu durum, “halka zarar verme riskinin hasta güvenliğinden sorumlu yetkililer tarafından” rapor edilmesi görevini getirdi. Bu, klinisyenlerin her türlü tazminat davasını açıklıkla ele almalarını sağladı. Sistemin eleştirileri var ama genel olarak iyi çalışıyor.Dr Pamela S MeldingSt Helens, Merseyside
Mark McDonald'ın köşesi sağduyunun bir nefesidir. Ceza Davaları İnceleme Komisyonu hâlâ Lucy Letby'nin mahkumiyetlerini değerlendiriyor, ancak Bayan Yargıç Kathryn Thirlwall davanın esas sonucunun şüphe götürmez olduğu varsayımına dayanarak bir reform programı oluşturdu. Bu arada, yenidoğan ünitelerini gerçekte neyin daha güvenli hale getireceğini düşünmek için ancak yeterli zaman geçti. Thirlwall'un cevabı gözetleme, şüphe ve suçlama gibi görünüyor: karyolalardaki kameralar, meslektaşları ihbar etmeye teşvik etme ve tam olarak kuruluşları daha güvenli hale getirmek için geliştirilen "suçlamama" kültüründen açıkça geri çekilme. Peki bir hastaneyi güvenli kılan şey nedir? Bir meslektaşının kendisini ihbar edip etmeyeceğini merak eden bir hemşire mi, yoksa bir hata yaptığını kabul edecek kadar kendine güvenen bir hemşire mi? Savunma amaçlı çalışan bir doktor mu, yoksa ramak kala bir durumu trajediye dönüşmeden bildirmeye istekli biri mi?
Açık sözlülüğü yok ederseniz, hasta güvenliğinin en güçlü araçlarından birini yok etmiş olursunuz. Korkmuş bir iş gücü hataları gizleyecek, şüpheler konusunda sessiz kalacak ve savunmacı bir şekilde pratik yapacaktır. Hastalar ödeyecek.Mark HansonHitchin, Hertfordshire Bu yıl Mart ayında kızım yenidoğan yoğun bakım ünitesinde doğdu ve öldü.