Başbakan onlarca yıldır süren bölgesel hasarı onarma sözü verdi. Hükümeti, ölümcül eşitsizlikleri kapatmak için serveti yeniden dağıtmalı Andy Burnham'ın "40 yıllık neoliberalizmi" terk etme çağrısı, kısmen onun kuzey İngiltere'ye verdiği zarara dayanıyor. Bu hafta Lancet'te yayınlanan yeni bir çalışma, onun argümanına ağırlık katıyor. 25 ila 49 yaşları arasındaki yetişkinler için kuzeydeki ölüm oranlarının 1981'de güneye göre %13 daha yüksek olduğu ortaya çıktı. 2024 yılına gelindiğinde bu fark üç kattan fazla artarak %42'ye çıktı. Kuzey İngiltere'deki genç yetişkinleri bu kadar kötü hayatta kalma şansıyla karşı karşıya bırakan kırk yılda ne oldu?
Cevap, insanların sahip olduğu yaşamlarda ve işlerde, karşılayabilecekleri evlerin yanı sıra NHS gibi güvendikleri kamu hizmetlerinin durumunda yatıyor. Sanayisizleşme, İskoçya ve Galler'de olduğu gibi İngiltere'nin kuzeyindeki birçok toplulukta güvenli istihdamı ortadan kaldırdı. Kemer sıkma politikaları daha sonra destek sistemlerini zayıflattı. Bu nedenler aynı zamanda Bay Burnham'ın Britanya'nın ekonomik modelinin ve Londra'daki güç yoğunlaşmasının kendi bölgelerinde başarısız olduğu yönündeki analizini de vurguluyor.
Bütçenin sorusu bu eşitsizlikler konusunda ne yapacağıdır. Kuzeyde önemli düzeyde yoksunluk, daha düşük ücret oranları ve halkının daha az sağlıklı yaşam yılı var. Lancet araştırması, 75 yaşın altındaki kişiler arasında kuzey İngiltere'deki ölüm oranının güneye göre %26 daha yüksek olduğunu buldu. Bu açıkları kapatmak, artan temel ihtiyaç maliyetleriyle karşı karşıya kalan yoksul hanelere yardım etmek ve yoksun bölgelere daha fazla kaynak göndermek anlamına geliyor. Örneğin erken yaş eğitimine ve konsey bütçelerine yatırım, sağlıksızlığın altında yatan sosyal koşullarla baş etmeye yardımcı olacaktır.
Bölgesel eşitsizliklerin azaltılması, yalnızca yetki devrini değil, yeniden dağıtımı gerektirir. Daha yoksul bir bölgeye yetersiz bütçe üzerinde daha fazla kontrol vermek, harcayabileceği parayı artırmaz. Bay Burnham'ın belediye başkanlarının yerel olarak artırılmış vergileri elinde tutmasına izin verme fikri yardımcı olabilir. Ancak her bölgenin kendi ihtiyaçlarını karşılayacak yeterli kaynağa sahip olmasını sağlayacak bir yol olmadığında, böyle bir politika mevcut eşitsizlikleri koruyabilir. Manchester ve Liverpool üniversiteleri ile Health Equity North'taki araştırmacılar, İngiltere'yi Wash'dan Severn Halici'ne kadar olan bir hat boyunca kabaca eşit iki nüfusa böldüler. Kuzeyin sağlık açığını kapatmanın, ekonomisine yılda 18 milyar sterlin katkı sağlayabileceğini iddia ediyorlar.
Bölgesel politika, zenginliğin üretildiği yeri değiştirmeyi hedefleyerek yeniden dağıtımda tamamlayıcı bir rol oynuyor. Bununla birlikte, yakın tarihli bir makalede, Endüstriyel Topluluklar İttifakı'ndan Steve Fothergill şu uyarıda bulundu: "Birleşik Krallık, daha az müreffeh yerlerde istihdamı ve büyümeyi açıkça teşvik etmeyi amaçlayan köklü bir çerçeveden uzaklaştı ... Birleşik Krallık artık bölgesel ekonomik kalkınma için yirminci yüzyılın ortalarından bu yana herhangi bir noktada olduğundan daha zayıf bir araç seti kullanıyor." Bay Burnham'ın bu eğilimi tersine çevirmesi gerekiyor.
Şansölye John Healey, "kafalı girişimciler" için bir bütçe istediğini söylüyor. Ancak daha zengin bir Kuzey İngiltere'nin mutlaka sağlıklı veya daha eşit bir İngiltere olacağı söylenemez. 19. yüzyılda, Manchester "Cotonopolis" olarak anıldığında, şehrin "utanç verici sağlıksız gecekondu mahallelerinden" yakınan Friedrich Engels, yerel bir iş adamının şunu söylemesi karşısında şok oldu: "Ve yine de burada kazanılacak çok para var." Ekonomik açıdan daha zayıf bölgelere yatırım ve iyi işler getirmek önemlidir. Ancak ortaya çıkan refahın güvenli gelirlere, makul evlere, iyi kamu hizmetlerine ve daha uzun yaşamlara dönüşüp dönüşmeyeceği de aynı derecede önemlidir. Bay Burnham'ın hırsının iki noktayı karşılaması gerekiyor