Her ülkedeki protestocuların farklı şikâyetleri var. Bize Avrupa'nın yönetilemez olduğunu söyleyen sesleri değil, onları dinleyin Geçen cumartesi gecesi, Fransa'nın orta-batısındaki Limoges belediye binası ateşe verildi. Pazar günü, Fransız cumhuriyetinin bir sembolünü yok eden yangının görüntüleri ve Fransa genelindeki diğer huzursuzluk sahneleri her yerdeydi, ancak Avrupa'da olup bitenler hakkında çok farklı hikayeler anlatmak için kullanılıyordu. Bazıları için alevler, Avrupa çapında bir gençlik isyanının habercisiydi; bu da tek bir hareketin kıtayı kasıp kavurduğunun kanıtıydı. Fransız okullarındaki protestoların okullarla değil, göç ve İslam ile ilgili olduğunda ısrar eden Donald Trump, Avrupalıları "sınırları kapatmaya" çağırdı. Limoges belediye başkanı, iddia edilen aşırı sol bir ayaklanmanın parmak izlerini gördü.
Çoğunlukla sağcı kaç medya kuruluşunun birdenbire benimle iletişime geçtiğini sayamadım. Çoğu Hindistan, Çin, Singapur ve ABD'de bulunuyordu. Aynı şikayetler ve şiddetin yol açtığı, Avrupa'ya yayılan bir “genç isyanı” fikrini doğrulayacak sesler aradılar. Her biri farklı siyasi gündeme hizmet eden bu anlatıların hiçbiri olup biteni yeterince açıklayamıyor. Avrupa'daki protestoların farklı nedenleri, destekçileri ve talepleri var. Bunları Avrupa çapında bir isyan olarak göstermek, bu farklılıkları siler ve Avrupa'yı yönetilemez hale getirir. Bu resim huzursuzluktan yararlanmak isteyen herkese bir hediyedir.
Protestoları neyin tetiklediği ülkeden ülkeye değişiyor. Fransa'da okullarda seferberlik, aşırı kalabalık sınıflara, öğretmen açığına ve harap bina ve tesislere çözüm bulmakta uzun süredir devam eden başarısızlığın yarattığı hayal kırıklığı nedeniyle Eylül ortasında başladı. Cumartesi günkü büyük gösteriye kamu sektörü çalışanları da katılmıştı ve şikâyetler yaşam pahalılığını da kapsayacak şekilde genişlemişti. Bu arada Belçika'da öğrenciler, ülkenin Fransızca konuşulan bölgesinde öğrenim ücreti artışlarına itiraz etti ve ek ders saati talep etti. Yunan öğrenciler barınma masrafları ve barınma imkanlarına erişim konusunda harekete geçerken, Alman öğrenciler zorunlu askerlik hizmetinin yeniden başlatılması olasılığını protesto etti.
Batı Avrupa'nın ötesine baktığınızda farklar daha da belirgin hale gelir. Arnavutluk'ta öğrenci huzursuzlukları, tek başına bir gençlik isyanından ziyade önceden var olan hükümet karşıtı bir harekete dayanıyor. Sırbistan'da öğrenciler, Novi Sad tren istasyonu felaketinin ardından yaklaşık iki yıldır büyük ölçüde barışçıl protestolara öncülük ediyor. Hareketleri, yolsuzluğun sona ermesi, kurumsal hesap verebilirliğin olmaması ve siyasi eylemsizlik taleplerine odaklanıyor. Artık öğrenciler bu hafta sonu seçimlerine kendi listeleriyle katılıyorlar. Bu, güç ve sorumluluk üzerine yapılan bir savaştır ve eğitimin ya da nesiller arası hayal kırıklığının çok ötesine geçer. İtalyan öğrenciler okulları işgal edebilir ve Fransızca sloganlar atabilirler, ancak görüntülerin, sloganların ve taktiklerin sınır ötesi yayılması ortak bir örgütlenmeyi kanıtlamaz. Bunun yerine, 24 saat boyunca haber yayını, ayrı protestoları tek bir gençlik isyanı hikayesine dönüştürebilir ve kasıtlı olsun ya da olmasın, her ikisinin de var olmadığı ortak bir hareket ve program yanılsamasını yaratabilir.
Tek bir Avrupa gençlik isyanı fikrini reddetmek, nesiller boyu ortak bir kaygının varlığını reddetmek anlamına gelmiyor. Konut giderek karşılanamaz hale geldi, kamu hizmetleri baskı altında ve güvenli istihdama geçiş belirsiz. Eurostat raporuna göre 2010 ile 2024'ün dördüncü çeyreği arasında AB ev fiyatları %55,4, kiralar ise %26,7 arttı.