Asi prens ve karısı yeniden başlamayı hedefliyor gibi görünüyor; amaç arıyor, ancak kişisel farkındalık değil Yıllar önce, Prens Harry resmi bir nişanı kaçırdığında ben Washington DC'deydim. 28 yaşındaydı, gür saçları, hafif sarkık yürüyüşü ve şaşkın görünüşlü John McCain'in önderlik ettiği Senato turunda insanların aklını kaçırmasına neden olan kamusal imajıyla. Senato çalışanları bir göz atmak için beş sıra halinde durdu; Ofis için her zamankinden daha gösterişli giyinmiş kadınlar her köşeden beliriyordu. Heyecan o kadar büyüktü ki güvenlik hattının arkasından gerçek çığlıklar duyuldu. Prensin kepçe kulaklarını, yanaklarındaki rengi ve kendisine seslenildiğinde sanki duydukları karşısında alçakgönüllü bir tavırla başını öne eğme alışkanlığını fark ettiğimi hatırlıyorum. Ah, düşündüm. Onu kutsa.
Ama bu uzun zaman önceydi. Bu hafta, şu anda 42 yaşında olan Harry, New York'ta GQ ile yapılan bir röportajda kamera karşısına çıktı ve çok farklı bir izleyici kitlesine oynuyordu. Daha yaşlı ve daha şakacı görünüyordu - hepimiz öyle değil mi - gençliğin çekingenliğinin yerini daha gösterişli ve kavgacı bir şey aldı, son yıllarda onun dipsiz incinmiş duygular kuyusu gibi görünen şeyle desteklendi. Harry bir şeyin tanıtımını yapıyordu; Dr Mary-Frances O'Connor'la birlikte üstlendiği "keder bilimi" üzerine bir ustalık dersi. Ancak hiçbiri başarılı olmayan önceki ABD medyası görünümlerini neden ikiye katladığı sorusu, sezonun en büyük sorusuyla yan yana oturdu: yani o ve karısı Meghan ne yapacak?
İkili, altı yıllık bir aradan sonra bu yaz Birleşik Krallık'a geri döndüğünden beri, onları bir role yerleşmeye çalışırken izlemek gerçek bir tuhaflık festivali oldu; özellikle de nereye gittikleri tam olarak belli olmadığı için. Mart ayında Netflix, Meghan'ın yaşam tarzı markası As Ever ile ortaklığını, çiftin 100 milyon dolarlık mega sözleşmesini ilk bakış anlaşmasıyla değiştirmesinin üzerinden bir yıldan kısa bir süre sonra sonlandırdı. İyi duyurulan bu başarısızlıklar, Meghan'ın podcast'inin daha önce ölmesi, çiftin Spotify'dan ayrılması ve kraliyet ailesiyle doğrudan bağlantılı olmayan herhangi bir şey söz konusu olduğunda kibarca düşük üretkenlik ölçüsü olarak adlandırılabilecek şeyle daha da arttı.
Bu açıdan Sussex'ler, içerik için kendi hayatlarını durmadan harcayan diğer yaratıcılardan farklı değil. Aradaki fark, elbette, doğuştan gelen ve muhtemelen sarsılması inanılmaz derecede zor olan yüce bir zihniyete sahip olan Harry'nin, her hareketini otomatik olarak daha yüksek bir çağrı olan kamu hizmetine aitmiş gibi sunmasıdır. New York'taki röportajında MasterClass girişimini anlatırken "Bunu kendim için yapmıyorum" diyor. (Ek not: buradaki gerçek ustalık sınıfı, GQ hack'inin kraliyet ailesiyle ilgili sorular için Harry'nin keder projesini bir Truva atı olarak kullanmaya çalışmasını izlemektir; bunların arasında: Harry'nin Kral Charles'la olan tartışmasıyla ilgili olarak "Buna üzülüyor musun?" ve babasının sağlığını masaya yatırmak için bir uzanmada "beklentisel kedere" el çabukluğuyla yapılan bir gönderme. Dürüst olmak gerekirse, şapka çıkarıyorum).
Harry, garip sorulardan dolambaçlı bir şekilde uzaklaşarak, "Dünyada bir etki yaratmaya çalışmak, bana gerçekten enerji veren şey bu" diyor. Ve eğer keder konusunda zararsız sıradanlıklara takılıp kalırsa ve aman Tanrım, hikaye anlatıcısı olarak misyonu olarak adlandırdığı şeye takılıp kalırsa, insan ona iyi şanslar deme eğiliminde olabilir. Onun ve karısının, halkın kendi büyüklenme hayallerine katılmasına duydukları ihtiyaç gibi görünen şeyi sindirmek daha zordur. Geçen hafta Nottingham'da Sussex'lerin yeraltında yürüyüşe çıkmalarına tanık olun.