Gazze'deki bir mahallede, UNRWA (BM Filistinli Mültecilere Yardım Ajansı) fonlarıyla inşa edilmiş ve üzerinde Hamas bayrağı dalgalanan bir oyun parkının hemen yanında, Birleşmiş Milletler damgalı pirinç ve un çuvalları, kum torbaları gibi bir savunma tahkimatı oluşturacak şekilde üst üste yığılmıştı.
Orada savaşan bir İsrail Savunma Kuvvetleri (IDF) komutanına göre, hemen yanda bir Hamas eğitim yerleşkesi ve bir anaokulu bulunuyordu. Anaokulunun içinde askerler silahlar ve Hamas üniformalı küçük çocukların fotoğraflarını buldular. Anaokulunun bahçesine bir tünel girişi kazılmıştı. İsrail güçleri içeri girdiğinde, iki Hamaslı silahlı kişi bu tünelden çıkarak onlara RPG ile saldırdı. Beş asker yaralandı.
Bu, İsrail'in haber merkezlerinde, Birleşmiş Milletler'de ve Lahey'de kasten Gazze'yi aç bırakmakla suçlandığı savaşla aynı savaştı. O yerleşkede gıda yardımı ulaşmıştı ancak Hamas bunu bir örtü olarak kullandı.
Bu sahne, Yuval Abraham ve Rachel Szor'un Venedik'te Jüri Özel Ödülü alan Guardian yapımı 'NAZA' belgeseline bir yanıt niteliğindeki 'NAZA: Gerçek Hikaye' filminden alınmıştır. Bu karşı filmi, kendi imkanlarıyla iki haftadan kısa sürede üç İsrailli hazırladı: Yarbay (yedek) Roi Danino, avukat ve yedek asker Ariel Averbuch ve yönetmen Hagay Gutman.
Bu kadar hızlı çekilen bir filmde bazı pürüzler olması doğaldır. Ancak film, Gazze'de savaşan IDF askerlerini ve subaylarını kamera karşısına çıkarıyor ve onların anlatımlarını hastaneler, camiler ve okullardaki Hamas silahlarının ve askeri altyapısının görüntüleriyle destekliyor.
Geçen ay burada, 'NAZA'nın İsrail'in meşru ikincil hasar hesaplamalarını nasıl kötü niyetli bir şeymiş gibi yeniden kurguladığını yazmıştım. Bu yazı ise o belgeselin görmezden geldiği hikayenin diğer yarısını konu alıyor. Guardian'ın belgeseli İsrail'in nasıl saldırı kararı aldığını sorguluyor ancak hedefin neresi olacağına kimin karar verdiğini asla sormuyor.
Hamas'a karşı savaşın cevabı, bu tercih savaşlarını başlatan terörist liderlerin nihayetinde bulunduğu haritada gizli.
27 Eylül 2024'te İsrail jetleri, Beyrut'un Dahiye banliyösündeki apartman kulelerinin altında bulunan bir sığınakta, Hizbullah'ın karargahında Hasan Nasrallah'ı öldürdü. Nasrallah, kendisine yapılacak herhangi bir saldırının görüntülerinin nasıl görüneceğini bilerek bu noktayı seçmişti.
13 Mayıs 2025'te düzenlenen bir İsrail saldırısı, Hamas'ın Gazze'deki askeri şefi Muhammed Sinvar'ı ve Refah Tugayı komutanı Muhammed Şabana'yı öldürdü. Askerler daha sonra yerleşkeyi, Han Yunus'taki AB destekli Avrupa Hastanesi'nin acil servisinin tam altında buldular. Hamas, komuta merkezini bu acil servisin altına inşa etmişti.
Muhammed Sinvar, kardeşinin savaşında bir seyirci değildi. 7 Ekim'in şablonunun bir parçası olan 2006'daki Gilad Şalit kaçırma olayını planlamaya yardım etti. Bir milyondan fazla yerinden edilmiş Gazzeliye ev sahipliği yapan bir şehrin altında Hamas'ın savaşçılarını, silahlarını ve rehinelerini sakladığı Refah tünel ağının inşasında merkezi bir rol oynadı.
Son aylarını yer altında, bir hastanenin altında geçirdi ve İsrail'in kendisini ya da üzerindeki binayı vurmayacağına dair bahse girdi. İsrail onu buldu ve hastane koğuşlarını değil, sığınağı hedef aldı. Gazze Sağlık Bakanlığı hala 28 ölü olduğunu bildirdi. Sığınağı kimin inşa ettiğini veya ölenlerin kaçının Hamas militanı olduğunu söylemedi ve Sinvar ya da Şabana'dan hiç bahsetmedi. Bakanlığın verileri, savaşçıları sivillerden ayırmıyor.
7 Ekim 2023'teki Hamas öncülüğündeki işgal ve katliamların mimarı olan Sinvar'ın kardeşi Yahya ise 16 Ekim 2024'te Refah'ın Tel al-Sultan mahallesinde, sahibi aylar önce tahliye edilmiş bir aile evinin içinde öldü.
Yedi hafta önce, yakınlarda Hamas; Hersh Goldberg-Polin, Carmel Gat, Eden Yerumalmi, Ori Danino, Alex Lobanov ve Almog Sarusi'yi, tünel girişi başka bir ailenin evindeki bir çocuk odasının içine açılan bir tünelde infaz etmişti.