https://arab.news/52wdp Husilerin Suudi Arabistan'daki sivil ve enerji altyapısına yönelik saldırıları, Yemenli grubun ve onun Tahran'daki destekçilerinin oyun planı hakkında yoğun spekülasyonları tetikledi. Pek çok kişi, ABD-İsrail'in İran'a karşı savaşında büyük ölçüde beklemede kalan ve İsrail karşıtı ateşli söylemlerini benzer bir eylemle eşleştirmeyi başaramayan Husilerin neden Krallığı hedef almayı seçtiğini soruyor? Sonuçta 2022'deki ateşkes, savaşın parçaladığı Yemen'e ve Arap Yarımadası'na bir ölçüde sükunet getirmişti. Dünyanın geri kalanı için, Orta Doğu'da 28 Şubat'tan bu yana yaşananlar, geri kalmış rejimler ve sınırın hemen ötesindeki milislerin kendi halklarının ilerleyişini ihmal ettiği ve füzelere, insansız hava araçlarına ve eski moda savaşlara öncelik verdiği bir dönemde eğitim, sanayi, modern altyapı, teknoloji ve turizm yatırımlarının kırılganlığı konusunda uyarıcı bir hikaye sunuyor.
Husi sözcülerinin söylediği her cümleyi ayrıntılı bir büyük stratejiye dair ipuçları bulmak için incelemek zaman kaybı olacaktır. Suudi Arabistan'ın siyaseti ve ekonomisi üzerine yazar-yorumcu olan Ali Şihabi'nin X hakkında yazdığı gibi: "Herhangi bir konvansiyonel ordu için, asimetrik savaşa girişen bir isyanla yüzleşmek çok büyük bir zorluktur. ABD'nin kendisi bununla Irak ve Afganistan'da mücadele etti... Husiler, nispeten az sayıda savunmasız varlığa sahip, büyük ölçüde çorak ve harap bir ortamda faaliyet gösteriyor." Gerçek şu ki, İran'daki 1979 devriminden bu yana, Tahran'daki rejimin ve Arap komşularının kendi halkları ve bölge için izlediği vizyonların çok az ortak noktası vardı. 1979 devriminin yarattığı yıkım, Körfez ülkelerini sıkı bir şekilde hedefine yerleştirdi
Tahran, mezhepsel fay hatlarına sahip Arap ülkelerini yayılmacı tasarımları ve devrimci fikirleri açısından cazip hedefler olarak görürken, Körfez ülkeleri aynı ülkeleri iddialı kalkınma projeleri için yetenek kaynakları ve fazla petrol gelirlerini yatırabilecekleri yerler olarak görüyordu. Bugün, İran vizyonunun ihracatı nedeniyle harap olmuş ya da zarar görmüş Arap topraklarının bir kısmıyla birlikte, 1979 devriminin yarattığı yıkım, istikrarlı ve müreffeh Körfez ülkelerini sıkı bir şekilde hedefine yerleştirdi.
Bu yıl ABD-İsrail'in İran'a karşı yürüttüğü askeri harekatı incir yaprağı olarak kullanan Tahran ve bölgesel vekilleri, Körfez ülkelerinin petrol zenginliği, bilge liderliği ve sağlam politikalarının ulaşılabilir olmasına yardımcı olduğu Arap bölgesinin hayallerini, umutlarını ve özlemlerini söndürmeye kararlı görünüyor. Bölgenin jeopolitiğini hiçbir şekilde parçalara ayırmak, İran'ın vekillerinin Arapların hayatlarına, Arap ekonomilerine ve Arap toplumlarına verdiği sebepsiz ve orantısız zararı gizleyemez. 11 Eylül 2001'de El Kaide'nin New York İkiz Kuleleri ve Pentagon'a saldırılarından sonra, Samuel Huntington'ın 1996 tarihli ufuk açıcı kitabı "Medeniyetler Çatışması ve Dünya Düzeninin Yeniden Kurulması" ileri görüşlü gibi görünen gözlemleriyle yeniden dikkat çekti. Kitabın yayımlanmasından 30 yıl sonra Ortadoğu'da yaşananlar, iki medeniyet arasındaki çatışmanın değil, iki felsefe arasındaki çatışmanın izlerini taşıyor.
Hamas'ın, Hizbullah'ın, Husilerin ve Iraklı milislerin liderlerini ve askerlerini sonsuz savaşa sürükleyen şeyin, güce ve mali kaynaklara olan susuzluğunun yanı sıra, kesinlikle bir ideoloji özü var. Öyle olsa bile, bu milisler mezhepsel sınırlar ötesinde anlaşmalar yaparken, yeminli düşmanlarıyla müzakere ederken ve kendi çıkarlarını seçerken hatırı sayılır bir ideolojik esneklik gösterdiler.