David Lees tarafından kaleme alınan habere göre, Avrupa son iki haftadır birçok ülkede gösterilere ve ayaklanmalara sahne oluyor. Fransa'daki bazı banliyö devlet okullarının düşük kalitesine karşı samimi bir protesto olarak başlayan hareket, artık Avrupa çapında bir eyleme dönüştü. İspanya'da yüksek kira maliyetleri nedeniyle düzenlenen protestolar, Başbakan Pedro Sánchez'i erken genel seçim kararı almaya iterken, Belçika'da göstericiler ülkenin Fransızca eğitim sisteminden kaynaklanan düşük eğitim çıktılarını protesto etti. Arnavutluk'ta da AB'ye olası girişini zorlayan şiddetli protestolar yaşandı. Görünüşte bu birbirinden farklı hareketlerin ortak noktası az gibi görünse de, daha derine inildiğinde, bazı protestoların bariz şiddet içeren doğasının ötesinde bir dizi ortak payda olduğu görülüyor. Ancak önce Fransa'ya bakmamız gerekiyor.
Amerikan rüyasının, her bireyin eğitim ve sıkı çalışma yoluyla daha iyi bir hayata ilerleyebileceği fikrine rakip olabilecek bir "Avrupa rüyası" yoktur. Yine de İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana, bazı liberal demokratik ülkelerde her neslin bir öncekinin şansını artıracağı beklentisi mevcuttu. Fransa'da bu durum, savaş sonrası dönemde, ABD tarafından finanse edilen Marshall Planı'nın yeni bir ekonomik iyimserliğe yol açtığı ve "görkemli otuz yıl" olarak adlandırılan Trente Glorieuses'in finansal patlamasıyla en iyi şekilde yakalandı. Bebek patlaması (baby boom), Charles de Gaulle'ün yeni Beşinci Cumhuriyet'te iktidara dönmesiyle kademeli olarak uygulamaya konulan eğitim sisteminde değişiklikleri zorunlu kıldı. Modern Fransa'daki protesto tarihinde çok önemli bir yere sahip olan ve mevcut protestocular için bir şablon olarak kullanılan Mayıs ve Haziran 1968 olayları, liselerde ve devlet üniversitelerinde daha iyi tesislere duyulan ihtiyaç da dahil olmak üzere eğitim reformunu hızlandırdı.
Ancak 1973 petrol kriziyle aynı zamana denk gelen görkemli otuz yıl sona ererken, Fransa'daki gençlerin beklentileri çok daha az parlak hale geldi. O günden bu yana, hırslı gençlerin yüksek kaliteli bir iş bulması çok daha zorlaştı. Beşinci Cumhuriyet'in hiçbir cumhurbaşkanı, genç işsizliğini iyileştirmek için anlamlı bir değişiklik yapamadı. Petrol krizinin vurmasıyla Fransız ekonomisi önemli ölçüde gerilediğinden, sonraki hükümetler eğitim sistemini iyileştirmek için yeterli fon sağlamakta zorlandı. Bu durum, okul binalarının durumu, öğretmen yokluğunda yedek öğretmen eksikliği ve düşük eğitim çıktıları gibi memnuniyetsizliklere yol açtı: İşte bu protestoların merkezindeki sorunlar bunlar. Fransız kamu borcunun GSYH'nin yüzde 115'ine ulaşması ve 2025'te yüzde 5,1'lik bir açıkla, Emmanuel Macron bu çok meşru endişelerin herhangi birini ele almak için zorlu bir mücadeleyle karşı karşıya. Macron'un daha ucuz petrol elde etmek için Körfez'e yaptığı ziyarete rağmen, Fransa'da yaşam maliyetinin yakın zamanda düşmesi pek olası görünmüyor. Yaşam maliyeti sadece Fransa'nın sorunu değil. İspanya'daki kira maliyetleri, María Abascal adlı yaşlı bir kadının karşılanamaz kira artışı karşısında dairesini terk etmek zorunda kalmasıyla o ülkede gösterileri tetikledi. Bu protestoların ölçeği ve Sosyalist hükümetin kira yasalarını ele alacak mevzuatı geçirme kapasitesinin eksikliği, erken parlakamento seçimlerine yol açtı. Sánchez liderliğindeki İspanya, Donald Trump'ın savaşına yönelik eleştirilerinde sesini yükseltti.