Moskova — Keşke Donald Trump Rusya’nın Başkanı olsaydı; o zaman, vahşi Ukrayna savaşını sona erdirmek için –hatta belki de öne sürdüğü gibi sadece 24 saat içinde– hızlı ve kolay bir anlaşmayı kesinlikle kabul ederdi.
Trump’ın bakış açısından bu, hiç düşünmeyi gerektirmeyen, son derece açık bir durum.
Şu anda beşinci yılına giren yıpratıcı çatışmanın çözüme kavuşması, Trump’ın cephe hatlarında her ay katledildiğini belirttiği binlerce “genç, güzel çocuğun” öldürülmesini durdurmakla kalmaz –ve çok hususi olarak– inanılmaz derecede karlı da olur.
Moskova’ya yönelik yaptırımlar ortadan kaldırılabilir ve bunun kaçınılmaz bir sonucu olarak kazançlı ticaret anlaşmaları hayata geçirilebilirdi. Başka bir deyişle barış ve refah hakim olurdu.
Ancak elbette Trump, Rusya’nın Başkanı değil. O makamda Başkan Vladimir Putin oturuyor ve sahadaki Kremlin lideri, ne Rus ve Ukraynalıların hayatları ne de devlet kasasına girecek milyarlarca dolarlık ek gelir uğruna, Ukrayna’daki ilan edilmiş savaş hedeflerinden ödün vermeye zerre kadar ilgi duymuyor gibi görünüyor.
İşte bu temel yanılgı, Trump yönetiminin çatışmayı sonlandırma arabuluculuğuna yönelik sonuçsuz çabalarını körükleyen ana etken oldu. Bu durum, Trump’ın iş insanı dostuyken baş müzakereciliğe terfi eden Steve Witkoff ile Putin’in St. Petersburg’da gerçekleştirdiği kritik görüşmede bir kez daha gözler önüne serildi.
Masada Putin, Witkoff’a, bir gün önce Norveç’te yapılan ve ABD, Avrupa ile NATO yetkililerinin, Moskova’ya yönelik ekonomik teşvikler de dahil olmak üzere yeni potansiyel barış tekliflerini masaya yatırmak üzere Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelenskiy ile bir araya geldiği toplantıların sonucunu “merak ettiğini” söyledi.
Ardından, Kremlin’in üst düzey bir yardımcısı, Trump’ın elçisinin Rus liderine görüşmeler hakkında brifing verdiğini doğruladı ve kaçınılmaz olarak şunu ekledi: “Aslına bakılırsa bunlar, Ukrayna krizini çözmek için gerçek anlamda pek az değer taşıyordu.”
Bu, doğu Ukrayna’daki Donbas bölgesinin tamamının kontrolünü ele geçirmek ve Kiev’in gelecekteki güvenlik düzenlemelerinde söz sahibi olmak dahil olmak üzere sert hatlı pozisyonlarından geri adım atmayı inatla reddeden bir Kremlin için tamamen öngörülebilir bir sondu.
Yine de Beyaz Saray, özellikle geçen hafta Trump’ın Rus dizayn ihracatına yönelik yaptırımları kaldırmasının ardından –ki bu, ABD’deki ara seçimler öncesinde akaryakıt fiyatlarını düşürmeyi amaçlayan siyasi güdümlü bir hamle olmasının yanı sıra Moskova için de büyük bir ekonomik nimetti– Kremlin’in uzlaşmaya daha fazla isteklilik göstereceğini gerçekten ummuş olabilir.
Daha sonra Trump, Ukrayna’yı Rus petrol rafinerilerine yönelik yıkıcı dron saldırılarını durdurmaya zorlayacak (başarısızlıkla sonuçlanan) bir enerji ateşkesi ilan etti.
ABD istihbarat paylaşımının da etkilendiği karşılıklı suçlamaların ortasında Trump, Ukrayna liderliğinde bir değişiklik çağrısında bulundu; bunların hepsi Kremlin’in kulağına hoş gelen müziklerdi.
Ancak Moskova için anlaşmalar, teşvikler ve hatta Kiev’e duyulan ortak küçümseme, kurallara uyup geri adım atma sinyali olarak değil, ABD stratejisinin sonuç verdiğinin bir göstergesi olarak görülüyor.
Ve Washington’ın aksine bu strateji net bir vizyona sahip; Kremlin lideri Trump’ı neyin motive ettiğini çok iyi anlıyor ve Beyaz Saray’daki fevri mevkidaşını devasa ekonomik anlaşma vaatleriyle zahmetsizce meşgul ediyor.
Bunlardan daha fazlası, St. Petersburg’daki Witkoff toplantısında Kremlin tarafından masaya yatırıldı. Putin, tartışmalı dizel anlaşmasını övdükten sonra Rusya’nın ABD’ye hayati gübre ihracatını da artırabileceğini ve daha neleri neleri yapabileceğini öne sürdü.
“W