Elif Eralp, Türk-İslam ajandasını ilerletecek bir Türk mü, yoksa Evren cuntası tarafından zulme uğramış Türkiyeli muhalif bir ailenin ideolojik bagajını mı taşıyor? Erdoğancı kalıbı bünyesinde barındıran bir antisemit mi olacak, yoksa kökenlere dayalı tek yanlılıkları aşan engin, demokratik bir Avrupalı vatandaş mı? Doğruyu söylemek gerekirse, pek çok konu üzerindeki tartışmalar "kökeni" siyasi duruş ve bakış açısının ana belirleyicisi olarak ele alıyor. Çeşitli Yahudi karşıtı etkinliklerde, köken unsurunun siyasi kimliğin aşırı belirlenimcisi olarak öne çıktığını görüyoruz. Gemideki yolcu Yahudi'dir, dolayısıyla "suçludur".
Zohran Mamdani, siyasi kimliğinin bir unsuru olarak dini kimliğini ön plana çıkararak, en azından Avrupa'nın geride bırakmış göründüğü bir parametreyi, yani dindarlığı muhteşem bir şekilde siyasi yarışa (ve buna eşlik eden pazarlamaya) dahil etti. ("Avrupa" diyorum, çünkü kıtamızda bunun büyük ve yaşlı bir yankısı var.) Böylece, dini inancına başvurarak, sosyal protestoyu somutlaştıran ve tam da bu unsuru nedeniyle seçilen bir figür olarak kendi kişisel işlevini zayıflattı. Muhafazakar seçmene göre o, artık – arıtılmış da olsa – İslami bir hedefin taşıyıcısı haline geldi. Ya da tam tersi (siyasi yelpazenin sol kanadı için), sırf Afrikalı Müslüman olduğu için, özellikle de anti-İslami lobinin onu suçlaması nedeniyle, siyasi çıkardan kökensel olarak uzaktır ve masumdur.
Sol görüşlü ve İran kökenli olan Sahra Wagenknecht, göçmen meselesindeki genel revizyonist duruşuyla, ezberleri bozan bir konumu yeniden ele geçirdiğini göstermektedir. Solcu olarak solun göçmen politikasında işleri kolaylaştırmıyor ve (aynı zamanda) İranlı biri olarak, tam tersine ilgi duyan ve muhtemelen kökeninin kendisini de barındıran (babası İranlı bir göçmendir) bir siyasi gerçeklik içinde disipliner bir düzenin yeniden tesisini arzulayan muhafazakar çekincesiyle şaşırtıyor.
Siyasi ve genellikle ahlaki sınıflandırmalar, temel bileşen olarak kökene ve dini inançlara dayanır. Temel rehberlik işlevi (kimseden şüpheleniyoruz, kimi takip ediyoruz) dini ve kökensel kimlik olan gizli servislerden hiç bahsetmeyelim. Elbette savaş sonrasında Hristiyan Demokrasi, Strauss'un Hristiyan Sosyalistleri, İtalyan Hristiyan Demokrasisi, savaş sonrası Sovyetler Birliği'nin yaydığı etkiye karşı verilen muhalif bir yanıttı.
Ancak savaş sonrası kapitalist kalkınmanın getirdiği sekülerleşme ve metafiziğin çözülmesi o kadar derindi ki, tüm dini atıflar birer örtmeceydi. Papa Wojtyła'nın Polonya'ya siyasi nüfuz etme konusundaki işlevini de unutmayalım (ki bu, dini inancın siyasi bir açığın ikamesi olabileceğini gösterir; ayrıca George W. Bush'un Irak'ı bombaladığındaki gecikmiş, ilkel dini yankısı da uluslararası militarist bir vahşetin fırsatçı maskeleriydi).
Bugün, özellikle Sol'da, neredeyse "dedektiflik" araştırmasıyla, örneğin kültürel alandaki kişilerin veya medyanın Yahudi çıkarlarına sahip ekonomik şirketlerle ya da etnik-kabile bağlarıyla olan gizli bağlantılarını bulan figürlerle karşılaşıyoruz. Yani sanat veya medya dünyasında son derece yaygın olan ve tüm etkinlik ile sanat alanlarına yayılmış sponsorluk yapısında, bu "müfettişler" her şeyi ifsat eden gizli Yahudi'yi bulup çıkarıyorlar.