Daha fazla makaleyi arama sonuçlarında keşfedin
Zengin Avrupa. "Disiplinsizleri" sert bir şekilde cezalandıran Avrupa. Sürekli hatırlattığı gibi kendi ülkesi, bir parçası, hatta beşiği olan bir ülkeyi parmağıyla suçlayan ve yerle bir edilmesini dayatan Avrupa. Onu, bir savaştan sonraki ağır bir yenilgi antlaşmasındakine benzer taahhütlerle boğan Avrupa. Ve o korkunç yıllarda gayri safi yurt içi hasılatının %25'inden fazlasını kaybeden, anayasasını kendi elleriyle öldürmek zorunda kalan ve en kötüsü de, burada sonsuza dek kaybettikleri fırsatı, yani insan gibi yaşama fırsatını başka yerde aramak için kaçan yaklaşık yarım milyon genç, yetenekli ve yetenekli insanını kaybeden Avrupa.
Bu, Yunanistan'ın… "kurtuluşunun" geride bıraktıklarından asla kapanmayacak en derin yareledir. Ancak bir diğeri daha vardı, korkunç bir yara, ki neyse ki ülke bundan kıl payı kurtuldu. Nasıl mı?
Hiç şüphe yok ki, o dönemin başbakanı Samaras'ın ve hükümet ortağı ile PASOK lideri Venizelos'un, iflas etmiş Yunanistan'ın, o dönemde iktidara doğru dörtnala koşan aşırı sağın akınıyla mutlak kaosu yaşamasına izin vermeme kararlılığı sayesinde. Yani, Yunanistan'ı yok oluşundan çoklu çıkar sağlama temel hedefiyle her şekilde boğan Avrupa'nın, iflas etmiş bir ülkenin başbakanının mutlak sapmayı, demokrasinin sonunu, totaliter patlamayı durdurarak başardığı gibi yenmekten nihayetinde aciz kaldığı şeyden kurtuldu. Liderliklerinin ateş ve demirle Yunanistan'a dayattıklarının neredeyse fark edilmeyen binde birini bugün yaşayan bir Avrupa'da artık nüksetmekte olan her şey. Ve bu patlamaya, faşistleşmeye hazır.
Bunlar veri iken, aynı zamanda yıkımın iflas etmiş Yunanistan'ında neo-nazi aşırı sağın kalıcı bir yokluktan muhtemelen yakında hükümete kadar varabilecek seviyelere fırlamış olduğu gerçeğiyle birlikte, temel bir siyasi – ve gayri siyasi... – kültür, dost ve düşmanlara Samaras ile Venizelos'un başardığı şeyin "mucize" sınırlarına dokunduğunu teslim etmeyi emreder: Onları durdurmakla kalmadılar, tamamen etkisiz hale getirdiler ve onlardan korkmama cesaretini gösteren bir insanın, Pavlos Fyssas'ın soğukkanlı cinayeti nedeniyle Adalet önüne de çıkardılar. Gerçekten geçerli olduğu pek az andan biridir: Onun fedakarlığı boşa gitmedi.
Sonuçta, totalitarizmin ve toplumsal patlamanın mutlak kurbanı olmak için istisnasız tüm özelliklere sahip tek ülke olan Yunanistan, o hükümet sayesinde her ikisinden de kaçındı. Şimdi bunu, onu o duruma sürükleyenler – ve birçoğu bunu daha sonra ve elbette sonuçsuz bir şekilde itiraf edenler… "hata"larını – yaşıyorlar. Bugün, başkaları için kazdıkları kuyuya kendileri düşüyorlar.
Fransa'dan başlayan ve artık eskimiş "halklar Avrupa'sının", sözde "Birleşmiş Avrupa'nın" giderek daha fazla ülkesine günlük olarak yayılan benzeri görülmemiş huzursuzluklar, dramın doruk noktasına benzeyecek kadar çok özellik kazanmış olabilir, ancak bu gerçeğin ta kendisi olmaktan uzaktır. Çünkü tüm bu olaylar, sonunda sayılan siyasi özü itibarıyla, çok daha derin bir trajedinin prelidisinden, yani onun başlangıç perdesinden başka bir şey değildir.
Gerçek dram henüz sahne üzerinde gelişmiyor. Ve bu dram, özellikle Almanya ve Fransa'da, Aşırı Sağın halihazırda net olan zafer dinamizmine ne kadar kararlı bir şekilde katkıda bulunacaklarıyla ilgilidir. Ne kadar daha e...