Orta Doğu'daki savaşlar her zaman ilk füzeyle başlamaz. Sonuçları genellikle haftalar veya aylar öncesinden, istihbarat karargahlarının içinde, gizli ağlar aracılığıyla ve gizli operasyonların görünmeyen savaş alanında şekillenir.
Şii ayetullahların suçlu İslam Cumhuriyeti ile Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail arasında yeniden baş göstermesi muhtemel çatışma ihtimali arttıkça, kritik soru kimin ilk saldırak olacağı değil, istihbarat savaşının ne kadarının şimdiden İran içinde yaşandığıdır.
Sekiz aylık savaş ile ağır askeri ve ekonomik kayıpların ardından İslam Cumhuriyeti; nükleer şantaj, küresel enerji güvenliğine yönelik tehditler ve uzayan müzakereler yoluyla hayatta kalma çabasını sürdürmektedir.
Başkan Donald Trump stratejik bir seçimle karşı karşıyadır: Tahran'ın yeniden yapılanmasına izin veren bir anlaşmayı kabul etmek ya da güvenlik tehditleri doğrulanabilir şekilde sınırlandırılana kadar baskıyı sürdürmek. Bu çatışmada, CIA ve Mossad'ın istihbarat kabiliyetleri, özellikle de Tahran'ın güvenlik teşkilatı içindeki zayıf noktaları tespit etme ve değerlendirme yetenekleri, belirleyici olabilir.
Tahran gözdağı, aldatma ve gasp taktiklerinden hiçbirini terk etmemiştir. Barıştan söz ederken yetkilileri Washington'a gerçekçi olmayan koşullar dayatmaktadır. Mansouroun adlı İslamcı terör tarikatıyla bağlantılı eski bir Devrim Muhafızları (IRGC) komutanı olan Muhsin Rezayi, bir gram bile zenginleştirilmiş uranyumun İran'dan çıkmayacağında ısrar ediyor.
Dışişleri Bakanı Abbas Irakçi de Hürmüz Boğazı'nın yeniden açılmasını Tahran'ın teklifinin kabul edilmesine bağlamıştır. Bu talepler bir uzlaşma isteğini değil, kozu elinde tutma, çatışmayı uzatma ve zaman kazanma yönünde hesaplanmış bir çabayı ortaya koymaktadır.
İstihbarat savaşında zaman, mutlaka nafile müzakereleri uzatan tarafın lehine işlemez. Tahran; yükselen petrol fiyatlarını, Amerikan seçmeninin kaygısını ve 3 Kasım ara seçimlerinin Trump'ı taviz vermeye zorlayacağını hesaplıyor olabilir.
Bununla birlikte uzayan bir kriz, Washington ve İsrail'e istihbarat toplamak, askeri kabiliyetleri değerlendirmek ve İslam Cumhuriyeti'nin güvenlik aygıtındaki zaafları gün yüzüne çıkarmak için değerli fırsatlar da sunabilir. Bu durum, devam eden gizli operasyonların bir teyidi değil, stratejik bir değerlendirmedir.
İsrail'in İran'ın nükleer programına yönelik istihbarat kampanyası, Tahran'ın karşı casusluk zaaflarının derinliğini halihazırda gözler önüne sermiştir. Mossad'ın 2018'de İran'ın nükleer arşivini ele geçirmesi, nükleer tesislerde İsrail'e atfedilen sabotajlar ve 2020'de Muhsin Fahrizade'ye düzenlenen suikast, rejimin güvenlik savunmasındaki ciddi zayıflıkları ifşa etmiştir.
CIA'nın bu operasyonlardaki doğrudan dahli kamuoyunca doğrulanmamış olsa da, ABD-İsrail istihbarat iş birliği köklü bir geçmişe sahiptir. Bununla birlikte, paylaşılan stratejik çıkarları, Mossad'a atfedilen her operasyona ortak katılımın kanıtıyla karıştırmamak gerekir.
İran'ın en büyük zafiyeti
Tahran'ın Şii hilafeti için en büyük tehlike, Amerikan hava üstünlüğünün veya İsrail füze kabiliyetlerinin ötesine uzanmaktadır.
Bu tehlike, rejimi ayakta tutan kurumlara yönelik istihbarat sızması ihtimalidir: Devrim Muhafızları (IRGC), karşı casusluk ajansları, ulusal güvenlik karar alma merkezleri, nükleer ağlar ve giderek daha fazla tehlikeye giren İstihbarat Bakanlığı.
Sırlarını, personelini ve komuta yapısını koruyamayacak durumda olan bir rejim, askeri cephaneliği ne olursa olsun stratejik olarak savunmasız kalmaya mahkumdur. İdeolojik sadakat ve iç baskı, karşı casusluk açıklarını telafi edemez. The St