Bir demokraside parlamentonun yalnızca yasama yapması gerekmez; aynı zamanda ulusal çıkarların korunması ve temel politika konularının müzakere edilmesi de bekleniyor. Bu kriter parlamentomuz için geçerli görünmüyor. Büyük bir dış ya da ulusal güvenlik sorununun halkın 'temsilcileri' tarafından tartışıldığına nadiren tanık olunuyor ve kritik anayasa değişiklikleri ve yasalar üzerinde bile neredeyse hiçbir anlamlı tartışma yok. Ülkenin en yüksek yasama organının bu etkisizliği, sürünen otoriterlik zemininde demokrasinin üzücü durumunu yansıtıyor.
Geçtiğimiz hafta, parlamentonun her iki Meclisi de seçilmiş bir eyalet hükümetini görevden alma ve olağanüstü hal ve valilik kuralı uygulama kararını saatler içinde ve üçte iki çoğunlukla onayladı. İktidardaki koalisyonun bazı bakanları ve liderlerinin, meclis üyelerinin çoğunluğunun desteğini alan bir eyalet hükümetine karşı yapılan eylemi ve başbakan ile hükümet üyelerinin tutuklanmasını haklı çıkarmasıyla son derece tartışmalı bir konu saatler içinde çözüldü. Kararın başka bir yerde alınmış olduğu açıktı ve meşruiyeti tartışılabilir bir parlamentonun, her zamanki gibi, karara onay vermesi bekleniyordu. Çoğu üye, bir ilde olağanüstü hal ilan edilmesi için başvurulan anayasal hükümleri veya bu hükümlerin mevcut şartlara uygulanıp uygulanmadığını bile anlamamış olabilir. Bir kukla gösterisine benziyordu. Ancak bu, parlamentonun körü körüne çizgiyi takip ettiği ilk sefer değildi.
Geçtiğimiz iki yılda 26. ve 27. Değişiklikleri geçirerek yargının bağımsızlığına dayanan Anayasa'nın özünü adeta yok etti. Bu belki de parlamento tarihimizdeki en utanç verici an oldu: Taslak, oturumdan yalnızca birkaç saat önce bakanlara gösterildi ve üyelere de Meclis'te dağıtıldı. Çoğu, kritik öneme sahip değişikliklere oy verirken bunu okumamıştı. Bir gecede geçirildiler. Parlamentoda, hatta komitelerinde bir dış veya ulusal güvenlik politikasının tartışıldığını neredeyse hiç hatırlamıyoruz; İnsan bu tür politikaların kabine tarafından tartışılıp onaylanıp onaylanmadığını merak ediyor. Hükümetin KP'deki eyleminin gerekçesi olarak gösterdiği ana neden, eyalet hükümetinin militan şiddetin yeniden canlanmasından en kötü etkilenen eyalette terörle mücadele operasyonlarında işbirliği yapma konusundaki isteksizliğiydi. İktidar koalisyonu demokratik olmayan eylemlerinin ağır bir siyasi bedelini ödemek zorunda.
Ancak hiçbir zaman yanıtlanmayan soru, devletin iyi tanımlanmış, kapsayıcı bir terörle mücadele politikasının olup olmadığı ve eğer varsa bu politikanın, bırakın parlamento ya da onun herhangi bir komitesinin önünde müzakereye sunulması şöyle dursun, kabinede tartışılıp tartışılmadığıdır. Gerçek şu ki, bu varoluşsal tehditle nasıl başa çıkacağımız konusunda netliğe sahip değiliz. Geçtiğimiz çeyrek yüzyıl boyunca Pakistan'ın terörizmle mücadelesini kapsamlı bir şekilde ele aldım ve yazdım; devletin kendisinin sorumlu olduğu bir konuya hiçbir zaman bütünsel bir yaklaşıma sahip olmadığımızı garanti edebilirim. Şu anda bile, militan saldırıları giderek artan sayıda güvenlik personelinin hayatına mal olurken, devlet, etkilenen bölgelerde yalnızca kinetik operasyonlara dayanan tek boyutlu bir politika izliyor ve çok az başarı sağlıyor. 'Zor devlet' iddialarına rağmen kafa karışıklığı sürüyor. Stratejik konuma sahip bir diğer eyalet olan Belucistan'da kan kaybı yaşandı