Sevgili Okuyucular, Avrupa'nın en büyük ikinci ekonomisi ve Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin beş daimi üyesinden biri olan Fransa, şiddetli protestocuların Fransız tarihindeki en kötü vandalizm olaylarından bazılarını başlatmasının ardından yanıyor. Şaşırmış gibi görünen Başkan Emmanuel Macron şiddeti kınadı ve sükunet ve düzen çağrısında bulundu. Resmi rakamlar, çoğu genç olan 5.00.000'den fazla göstericinin sokaklara döküldüğünü (gayri resmi tahminlere göre bu sayının 8.00.000'e kadar çıktığı) ve binlercesinin tutuklandığını gösteriyor. Bir aydan uzun süre önce öğrencilerin okullarda daha iyi koşullar talep etmesiyle başlayan protestolar, daha büyük yaşam koşulları için daha büyük çağrılara dönüştü. Elbette, çoğunlukla şiddet içeren sokak protestoları, bir böcekten ziyade Fransız Cumhuriyeti'nin bir özelliği olarak görülmeye yetecek kadar düzenli olarak gerçekleşiyor. Fransa dünyanın herhangi bir yerindeki en merkezi hükümetlerden birine sahip olmasına ve ulusal hükümetin gücün çoğunu elinde tutmasına rağmen durumun böyle olması dikkat çekicidir. Ancak şiddetin boyutu dünya çapında hem politika yapıcıları hem de gözlemcileri hayrete düşürdü. Üstelik bir sonraki cumhurbaşkanlığı seçimlerine sadece altı ay kala ve aşırı sağ ile aşırı sol siyasi görüşler arasında derin bir şekilde bölünmüş görünen bir ülkede, bu protestoların ve şiddetin yeniden yaşanabileceği endişesi var. Fransa'daki krize iki açıdan bakmanın yolu var. Halkın kaygıları Protestocuların bakış açısına göre, yüksek ve kalıcı enflasyonun, yüksek işsizliğin, yetersiz ücret artışının ve hükümetin refah devletine yetersiz desteğinin birleşik etkisinin bir kısaltması olan yüksek yaşam maliyetine ilişkin kaygılar var. Uluslararası Para Fonu (IMF) ve Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü'nden (OECD) elde edilen veriler, Fransa'da enflasyonun emsalleri (Almanya, İspanya, İngiltere, İtalya, Yunanistan ve ABD) kadar yüksek olmasa da endişelerin asıl nedeninin zayıf ekonomik büyüme ve yüksek işsizlik olduğunu gösteriyor. Ayrıca Okuyun | Fransız öğrenciler 1968'den beri 5 kez sokağa çıktı, ne oldu IMF, 2026 ve 2027 büyüme oranlarını sırasıyla yüzde 0,4 ve yüzde 0,7'ye indirdi. Daha genel anlamda, Fransa'nın büyüme oranı 2008 Küresel Mali Krizinden bu yana tamamen durakladı ve bu durum kişi başına düşen gelir üzerinde de etkili oldu. Örneğin 2008 yılında Fransa'nın kişi başına düşen GSYH'si 45.754 dolardı. 2026'da bu rakam 51.448 dolardır (aşağıdaki tabloya bakınız). Bu, son 18 yılda gelirlerde her yıl ortalama %1'den bile daha az bir artış anlamına geliyor. Halkın huzursuz olması ve daha fazla devlet desteği talep etmesi şaşırtıcı değil. Kişi başına düşen GSYİH: Fransa vs emsalleri. Zayıf büyümenin diğer tarafı ise yüksek işsizliktir. Genel işsizlik oranı %8 civarındadır ancak gençler arasında bu oran neredeyse %20'ye kadar çıkmaktadır (aşağıdaki tabloya bakınız). Genç işsizliği: Fransa akranlarına karşı. Afrika'dan gelen göçmenlerde tablo daha da kasvetli. Ücretlere ilişkin veriler de Fransa'nın emsallerinin gerisinde kalmasıyla benzer bir tablo çiziyor. Hükümetin kaygıları Hükümet açısından bakıldığında tablo aynı derecede vahim ancak değişkenler farklı. Fransız hükümeti her geçen yıl daha fazla borçlanıyor - bu yılki mali açık GSYİH'nın %5,4'ü olarak sabitlendi - dolayısıyla borç dağını daha da büyütüyor. Toplam borcun GSYH'ye oranı şu anda %118'in üzerindedir (aşağıdaki tabloya bakınız). GSYH'nin yüzdesi olarak borç: Fransa vs emsalleri. İşleri daha da kötüleştirmek
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.