Her eylül ayında BM dünya liderlerini bir araya getirir ve çökmekte olan kurallara dayalı bir düzen için duyulan üzüntüyü yineler. Bir kural, yalnızca onu başkalarının gözü önünde çiğnemenin utanç verici olduğu sürece bağlayıcıdır; Hannah Arendt'in kabile dışıldığında, birbirimizin önünde göründüğümüz ve görülmeyi ile yargılanmayı kabul ettiğimiz "görünüm alanı" olarak adlandırıduğu yerde. O yer var olduğu sürece normlar gizlice ihlal edilirdi. Bugün ise kurallar herkesin gözü önünde ihlal ediliyor, çünkü artık kimse diğerlerinin önünde konuşmuyor. Perşembe günü bu kayıp, bir solilok (kendi kendine konuşma) halini aldı. Netanyahu Genel Kurul'un kürsüsüne yaklaşırken, onlarca heyet salonu terk etti. O, mırıltının dinmesini bekledi ve salonda kalan diğer tüm "ahlaki korkakları" da gitmeye davet etti. Boşluğu hayıflanmaktan ziyade kutluyor gibiydi; önündekiler için konuşmadığını bilen biri gibi: İsrail'de ekim ayında seçim var ve Netanyahu'nun işine düşman bir dünya karşısında yalnız lider görüntüsünden daha çok az şey yarardı.
Bu yalnızlık ona daha derin bir şeye de hizmet ediyordu: Daimi mağdur rolünü tamamen kendisine saklamak. Ayrılanları korkak olarak nitelendirerek mağduriyet pozisyonunu sonuna kadar sömürüyor ve Sánchez-Ferlosio'nun dediği gibi, haklı çıkma fırsatını son damlasına kadar tüketiyordu. Her hakaret kendi gerçeğinin kanıtına dönüşüyor ve mağduriyeti itiraz kabul etmeyen kutsal bir şeye evriliyordu. Herhangi bir şikayet, ahlaki otorite biriktirmek için kullanılıyor. Yalnızca buradan hareketle, incitilen taraf olma konumunu kalıcı olarak elinde tutabilir. Politik ahlakımız, Judith Butler'ın uyardığı gibi, yalnızca bir grubun kalıcı olarak mağdur konumunu işgal ettiği varsayımına dayanıyorsa, yaptığı her şey önceden koruma altına alınır. Ancak mağduriyet bir kimlik değil, yaşananlara bağlı bir konumdur; bu yüzden İsrail'in işlediği dahil her türlü şiddetin yargılanabileceği ortak bir alana ihtiyacımız var.
Netanyahu'nun sözleri bir süs değil, yalnızca kendi taraftarlarına konuşmasına olanak tanıyan bir çerçeveydi. Vatan, güç, hayatta kalma ve kader sözlüklerinde özne, tehdit altındaki ulus, yani kusursuz daimi kurbandır. Uluslararası hukukta ise ahlaki özne sivil nüfustur ve mağdurun yeri, olayların dikte ettiği şekilde birinden diğerine geçer. Çok taraflılığın somutlaştırdığı kamusal alanın dili budur. Birincisiyle konuşan kişi, kürsünün arkasında kalsa bile bu alanın dışına çıkmıştır. Ancak yalnızca kendi taraftarlarıyla konuşan kişi, aynı zamanda diğerlerinin bakış açısını, yani insanın kendisini dışarıdan görmesini sağlayan bakışı kaybeder. Bu yüzden Netanyahu kendi sözlerinin dünyaya nasıl yansıdığını duymuyor. Hangi soykırımcının aşı ve gıda girişine izin verdiğini sordu. Kendi taraftarları için bu cömertlik olarak yankılandı, ancak bu dairenin dışındakiler için başka bir anlama geldi; çünkü yemek yemesine izin veren kişi yiyip yenmeyeceğine de karar verir ve Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin tutuklama emrine açlığın savaş silahı olarak kullanılmasını dahil etmesinin sebebi de tam olarak budur.
Taraftarları için, ayrılanları ahlaki korkaklar olarak nitelendirmek, onların gerçeği duymaya cesaret edemediklerini söylemekti ve gıda girişine izin vermek cömerliğin kanıtıydı. Dışarıda ise biz sadece dünyanın geri kalanına duyulan kibirli küçümsemeyi, Gazzelilerin yemek yiyip yememesinin onun ellerinde olduğunun korkunç teyitini duyuyoruz. Fakat birisi bakmayı bıraktığı için dünya ortadan kaybolmaz. Kendi insanlarımıza söylenenler sonunda herkes tarafından duyulur ve yargılanır. Çok taraflılığın hizmet ettiği amaç da budur: Yalnızca kuralları dikte etmek değil, aynı zamanda bize inanmadığımız kişilerin önünde konuşma zorunluluğu getirmek.