Son derece rekabetçi Amerikan kültürü yalnızca kazananları kabul eder. Bir "loser" yani kaybeden haline gelmek, acımasız bir damgadır. Zenginlik zaferle, yoksulluk ise başarısızlık ve kavrayış eksikliğiyle eş anlamlı olduğundan, (neredeyse) herkes podyum için her şeyi göze alır. Bu eş anlamlı kelimelerin acımasızlığı, efendinin (sevimli) ve kölenin (küçümsenen) eski diyalektiğini gölgeler. Televizyonda stajyerleri işten çıkaran mutlu Trump'ı hatırlayın: "You’re fired" (Kovuldun) diye tetik çekiyordu. Kazanmak ve hükmetmek için izlenen taktik hep saldırmak, asla hatayı kabul etmemek ve her koşulda zafer çığlıkları atmaktır. Nitekim Trump, Hürmüz'ün açık olduğu ve İran'a karşı haçlı seferini kazandığı gibi yalanları bolca savuruyor. Bu bir delilik değil, en azından sadece delilik değil. Daha ziyade, sözde ihtişamının görünüşünü evrensel kanıtlara dayatabileceğine inanıyor. Ve açık bir kaybedenden sözde bir kazanan haline geliyor.
Hiç kimse onun kurgularına ortak olmak zorunda değil. Çin başkanına yapılan kırmızı halı karşılama töreni muhteşemdi... ve kitsch (bayağı). Romalıların zafer kazanan generallerine ve saygıdeğer imparatorlarına sundukları tezahüratların ve defne taçlarının kötü bir taklidi. Bu kabul, Xi Jinping karşısında uğradığı yenilgiyi resmileştiriyor. Bundan iki bahar önce —diğerlerine olduğu gibi ama daha yoğun bir şekilde— ABD adalet sisteminin aşırı, haksız ve yasadışı ilan ettiği gümrük tarifeleri yoluyla onu küçük düşürmeye çalışmıştı. Xi'nin eli bile titremedi, topu geri attı ve Marksistten çok Konfüçyüsçü bir sabırla oturup bekledi. Milyarder lider geri adım attı, karşılıklı agresif tedbirleri dondurma konusunda anlaştı (bugün tarife baskısı başa baş bir durumda) ve şimdi statükonun geçerlilik süresini uzatıyor. Oysa Trumpçı doktrine göre yükselen Çin, en büyük stratejik düşman, bir numaralı ekonomik rakip ve tek teknolojik rakipti. Ona bu itibarı kazandırmak, onu hazmetmek anlamına gelir.
Benzer bir durum İran'la da yaşandı. Önce 28 Şubat'ta başlatılan bombalamalarla haftalar içinde çökecek olan bu meşhur rejim yok edilecekti. Direndiği için, saldırıya uğrayanın nükleer potansiyelini ortadan kaldırmaya çalıştı. Teokratik despotluğu buna izin vermeyince, sonuçta iki ateşkes anlaşması yapmak zorunda kaldı. Bu yaz bozulan son anlaşma, savaşı daha etkili olduğu iddia edilen deniz ve ekonomik abluka ile değiştirdi. İran karşılık verdi, bin bir hileyle petrol ambargosunu deldi ve Trump ile kişisel iş ortaklıkları olan Arap komşularına saldırdı... ve Husiler aracılığıyla krizi Kızıldeniz'e taşıyarak en güçlüleri olan Suudi Arabistan'ı vurdu. Washington onu kaderine terk etti (şeyhlerin hafızasına dikkat edin!) ve enerji kaynaklı enflasyon nihayetinde Kuzey Amerikalı seçmene zarar veriyor. Yedi aydır sürüyor bu durum: Golyat, Davut karşısında geri çekiliyor.
Tüm bunlar, diğer başarısızlıklar hesaba katılmadan ortada duruyor. İçerideki başarısızlıklar da cabası. Sandıkların onu 3 Kasım'da bir kaybeden olarak mahkûm edip etmeyeceğini göreceğiz. Ya da ona sahte bir zafer kazanmış gibi tapınacaklar mı.