RİYAD: Suudi hava savunma müdahaleleri sırasında Sara Shahid'in birinci sınıf öğrencileri okul günü boyunca endişe verici sesler duyduklarında, bazıları duyduklarını düşündükleri şeyi hemen anladı. "Bu gerçek mi öğretmenim? Bu gerçek bir bombalama mı? Bunlar füzeler mi?" diye sordular. İki çocuk annesi Shahid için göze çarpan şey, bazı genç öğrencilerinin çatışma diline zaten aşina olmasıydı. Arab News'e "Bazıları bu terimleri zaten biliyordu" dedi. "Bazıları muhtemelen evden bu konuda bir şeyler biliyordu, anneleri ve babaları, ebeveynleri konuşuyor." Okulda düzenli olarak acil durum tatbikatları yapılıyordu, bu nedenle öğretmenler hemen öğrencilere sıralarının altına saklanmaları ve kapı ve pencerelerden uzak durmaları talimatını verdi. Shahid, "Aslında biz talim yapıyorduk, dolayısıyla çocuklar da hazırlıklı ve hazırdı" diye hatırladı.
Bazı öğrenciler sakin kalırken bazıları da korkup ağlamaya başladı. Öğretmenler masa ve sandalyelerin başka bir kata taşındığını söyleyerek öğrencilerin dikkatini seslerden uzaklaştırmaya çalıştı. Shahid, "Onlara güvence vermemiz gerekiyordu. Onlara güvende olduklarını, iyi olacaklarını ve ebeveynlerinin yakında burada olacağını söylemeliydik" dedi. Ebeveynlerle temasa geçildi ve yaklaşık bir saat içinde tüm öğrenciler toplandı. Okulların artık çevrimiçi olarak gerçekleşmesi nedeniyle çocuklar hâlâ derslere neden artık şahsen katılmadıklarını merak ediyor olabilir ve bu da ebeveynlere ve eğitimcilere şu soruyu yöneltiyor olabilir: Çocuklar etraflarında gelişen korkutucu olaylar hakkında ne kadar bilgi sahibi olmalı? Shahid, "Çocukları bu tür konulara dahil etmenin en iyi fikir olmadığını düşünüyorum çünkü onlar hassastır ve kolayca endişe ve korku geliştirebilirler" dedi.
"Belirli yaş gruplarında farkındalık açısından iyi bir fikir olabilir" diye ekledi. Ancak koşullar gerektirmedikçe altı yaş ve altı çocuklar için bu tür konuşmaların gereksiz olduğuna inanıyor. Aile ve sistemik psikoterapist Hadil Aoloum için öncelik, ne kadar bilgi paylaşılacağına karar vermeden önce çocuğun duygusal güvenlik duygusunu oluşturmaktır. Arab News'e şunları söyledi: "Tüm çocukların, özellikle de küçük çocukların bilmek istediği şey şudur: 'Güvende olacak mıyım? Güvende miyim?'" Çocukların farklı yaşlarda neyi anlayabileceklerini belirlemek için ebeveynlerin kararı önemli olsa da, Aoloum onları ayrıntılara boğmamalarını veya sorularından tamamen kaçınmamalarını tavsiye etti. "Onlara gerçeği söyleyin, ancak onlara gerçeği çocuklara uygun ve gelişimsel olarak uygun bir şekilde söyleyin. 15 yaşındaki bir çocuğa anlatacaklarınız, beş yaşındaki bir çocuğa anlatacaklarınızdan çok farklı olacaktır." İlk tavsiyesi çocukların konuşmayı yönlendirmesine izin vermektir.
"Bir çocuğa şunu sorabilirsiniz: 'Ne hakkında endişeleniyorsun?' İç dünyalarında neler olup bittiğini anlamak istersiniz. "Çocuklar biraz haberlerden, biraz ebeveynlerinin konuşmalarından, biraz arkadaşlarının söylediklerinden duyabilir ve kendi hayal güçleri de dahil olmak üzere bunların hepsini bir araya getirerek gerçekten çok korkutucu ve muhtemelen yanlış olabilecek bir anlatı oluşturabilirler." Aoloum, çocukların güvence arayışını uçakta türbülans yaşayan yolculara benzetiyor: “Türbülans olduğunda yaptığım ilk şeylerden biri kabin ekibine bakmak oluyor. Yüz ifadelerine bakıyorum, yüzlerindeki endişeye bakıyorum ve bu bana şu değerlendirmeyi yapmamda yardımcı oluyor: Güvende miyim, yoksa endişelenmeli miyim? "Peki şiddetli türbülans olursa ne olur? Emniyet kemeri uyarı ışığı yanar. Bu bir ihtiyati tedbirdir. Geçicidir." Benzer şekilde