Körfez ve Kızıldeniz'in güvenliğine yönelik tehditler artık ayrı sorunlar olarak ele alınamaz; tıpkı Yemen'deki savaşın artık bölgesel ve uluslararası rekabetlerden ayrı tutularak kontrol altına alınabilecek yerel bir çatışma olarak görülemeyeceği gibi. Ekim 2026'da Husiler ile Suudi Arabistan arasında yenilenen çatışmalardan kritik altyapılara ve sivil havacılık tesislerine yönelik saldırılara kadar yaşanan gelişmeler, bu tehditlerin niteliğindeki değişimi ortaya koyuyor: deniz koridorları, enerji altyapısı ve ulusal ekonomiler bölgesel çatışmalarda baskı araçları haline geldi. Sorun sadece bölgenin daha geniş bir savaşa doğru gidip gitmediği değil, Arap devletlerinin kendi çıkarlarını koruyup koruyamayacakları ve düşmanlarının, gerilimi tırmandırma ile stratejik teşhir arasında seçim yapmak zorunda kalmadan kendi güvenlik şartlarını dikte etmelerini önleyip önleyemeyecekleridir.
17 Ekim'de Mısır Cumhurbaşkanı Abdülfettah El Sisi, Krallığın böyle bir yardım talep etmesi halinde Mısır'ın Suudi Arabistan'ı savunmak için gerekli tedbirleri almaya hazır olduğunu açıklayarak, Kahire'nin kimseye saldırma niyetinde olmadığını vurguladı. Ayrıca Suudi Arabistan'ın resmi bir talepte bulunması durumunda potansiyel askeri desteğe izin verilmesinin değerlendirilmesi için parlamentonun acil bir oturum düzenlenmesi yönünde çağrıda bulundu. Ertesi gün Mısır Ulusal Savunma Konseyi, gerilimin düşürülmesi için siyasi ve diplomatik çabaları yoğunlaştırırken, ülkenin Krallığa gerekli ve uygulanabilir destek biçimlerini sağlayacağını duyurdu.
Mısır'ın tutumu, Suudi güvenliğinin doğrudan Yemen'deki savaşla, Kızıldeniz'deki deniz taşımacılığıyla, enerji tesislerinin ve sivil havacılığın korunmasıyla bağlantılı hale geldiği bir dönemde geldi. Ancak Kahire hassas bir denklemle karşı karşıya: Kontrol altına alınması zor olabilecek askeri ve ekonomik maliyetler taşıyan açık uçlu bir çatışmaya girmeden, bölgesel bir ortağa olan taahhütlerini pratik önlemlere dönüştürmek.
Mısır, Körfez istikrarının ekonomik ve stratejik çıkarları üzerindeki etkisi ve Kızıldeniz'in Süveyş Kanalı ve uluslararası ticaret açısından önemi göz önüne alındığında, Suudi Arabistan'ın güvenliğini kendi ulusal güvenliğinin ayrılmaz bir parçası olarak görüyor. Ancak bu karşılıklı bağımlılık, Suudi Arabistan'a yönelik her tehdidin otomatik olarak Mısır'ın askeri müdahalesini gerektirdiği anlamına gelmiyor. İhtiyatlı bir tepki, tehdidin niteliğinin değerlendirilmesini, uygun araçların seçilmesini ve krizin bölgesel bir savaşa dönüşmesini önlemek için yeterli stratejik esnekliğin korunmasını gerektirir. Son gelişmeler, askeri üstünlüğün, savunma harcamalarının ve güvenlik ortaklıklarının güvenliği garanti altına almak için yeterli olduğu varsayımının zayıflığını da ortaya koyuyor. Husi saldırıları, daha az konvansiyonel kaynağa sahip bir aktörün, füzeleri, insansız hava araçlarını ve deniz koridorları üzerindeki baskıyı kullanarak maddi yeteneklerinin çok ötesinde karışıklıklar yaratabileceğini gösterdi.
Daha zayıf bir rakibin, önemli siyasi ve ekonomik maliyetlere yol açmak için geleneksel bir savaşı kazanmasına gerek yok. Havalimanlarının, petrol tesislerinin, limanların ve deniz yollarının korunmasını sürekli ve pahalı bir girişim haline getirmek, devletin istikrarı garanti etme becerisine olan güveni baltalamak yeterli olabilir. Suudi Aramco tarafından işletilen tesisleri hedef alan saldırıların yanı sıra Riyad'daki Kral Halid Uluslararası Havalimanı'na düzenlenen saldırılar, bu zorluğun boyutunu ortaya çıkardı. 11 Ekim'de Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri António Guterres, havaalanına yapılan saldırıyı kınadı ve terör saldırılarına son verilmesi çağrısında bulundu.