New York'ta yaşananları bir an için durup düşünün. Amerika ile doğrudan çatışma halinde olan bir ülkenin yani İran'ın devlet başkanının Amerika'ya girmesine, ziyaret eden bir dünya liderine sağlanan güvenliğin verilmesine ve dünyaya hitap etmek için Birleşmiş Milletler kürsüsüne çıkmasına izin veriliyor.
Şimdi İsrail'e bakın. Başbakan Binyamin Netanyahu New York'a olağanüstü kısa bir ziyaret gerçekleştiriyor; varıyor, BM'ye hitap ediyor ve saatler içinde ayrılıyor.
Ve bu durum, New York belediye başkanının aylar boyunca onu tutuklama ihtimalini herkesin içinde tartışmasından ve Netanyahu'nun kendi şehrinde hoş karşılanmadığını açıkça belirtmesinden sonra yaşanıyor.
Bunu bir saniye olsun düşünün. İran devlet başkanı ABD'ye girebiliyor, bir devlet başkanına tanınan korumalardan yararlanabiliyor ve BM'de özgürce konuşabiliyor.
Amerika'nın Orta Doğu'daki en yakın müttefiki olan İsrail'in başbakanı ise New York'a yoğun bir düşmanlık altında geliyor, sadece birkaç saat kalıyor ve ayrılıyor.
Bu tezat, herkesi olduğu yerde durdurup düşündürmelidir.
Ve ardından BM'nin kendi içinde olup bitenlere bakın. Genel Kurul'un açılış gününden itibaren konuşma ardına konuşma İsrail'e döndü: Türkiye. Ürdün. Katar. Fransa. Britanya. Brezilya. Genel Sekreter'in kendisi.
Farklı kıtalar. Farklı dinler. Farklı siyasi sistemler. Farklı ulusal çıkarlar. Yine de bir şekilde aynı ortak paydada buluşmaya devam ediyorlar: İsrail.
Dünyada şiddetli savaşlar sürerken, diktatörlükler kendi halkını ezerken, siyasi mahkumlar hücrelerde tutulurken, azınlıklar zulüm görürken, kadınların temel hakları elinden alınırken ve terör örgütleri açıkça faaliyet gösterirken; İran bile Amerika'ya ve Batı'ya doğrudan tehdit oluştururken, uluslar toplandığında yinelenen hedef İsrail oluyor.
Tekrar ve tekrar.
Ve kurumun adının farklı bir anlam kazanmaya başladığı nokta tam da burasıdır.
BM, neredeyse hiçbir konuda birleşemiyor gibi görünüyor. Ancak İsrail'i odanın ortasına koyduğunuzda, uluslar birleşmenin ne demek olduğunu aniden keşfediyorlar.
Belki de kuruma artık haline geldiği ismi verme vakti gelmiştir: UNAI – İsrail Karşıtı Birleşmiş Milletler (United Nations Against Israel).
Çünkü giderek belirginleşen birlik budur. Terörizme karşı, komşularını tehdit eden rejime karşı, zulüm gören azınlıklara veya siyasi mahkumlara karşı bir birlik değil. Fakat İsrail'e karşı bir birlik.
Ve bunun, İkinci Dünya Savaşı'nın ve Holokost'un ardından kurulan kurumun tam kalbinde yaşandığını görmek özellikle acı verici bir durum.
Binlerce yıldır Yahudiler başkalarının ülkelerinde yaşadılar. Bu yerlerde zulüm gördüler, sürgün edildiler, katledildiler ve yaratmadıkları sorunlardan sorumlu tutuldular.
Yahudiler evim dedikleri ülkeleri terk ettiler. Yahudiler tekrar tekrar, evim dedikleri ülkelerin kendilerinin artık ait olmadığını aniden fark edebileceklerini gördüler.
Ardından Holokost geldi. Altı milyon Yahudi katledildi. Dünya Avrupa'nın küllerine bakarak şöyle dedi: "Bir daha asla."
Nihayet Yahudi halkı nesillerdir mahrum bırakıldığı bir şeye yeniden kavuştu; kendi ülkesine.
Küçük bir ülke. Yahudi çocukların başka bir hükümetin kendilerini koruma iradesine tamamen bağımlı olmak zorunda kalmayacağı bir yer.
Yahudilerin nihayet Yahudileri savunabileceği bir yer.
Ne var ki bir şekilde bu bile saplantıyı sonlandırmadı.
Asırlar boyunca Yahudiler milletler arasında yaşadıkları için saldırıya uğradılar. Şimdi Yahudi halkı kendi vatanına döndü ve düşmanlık onları oraya kadar takip etti.
Bu kez, Yahudi devletinin kendisi sanık sandalyesine oturtuluyor.
7 Ekim, İsrail'in neden var olduğunun nihai hatırlatıcısı olmalıydı: Yahudiler katledildi...