Dolandırıcılık, çok sayıda konfigürasyonla karakterize edilir. Failin yaratıcılığı, suçun çok çeşitli şekillerde ortaya çıkmasına olanak sağlamakta, bu da yasa koyucunun ceza kanunu hazırlarken tüm olasılıkları öngörmesini zorlaştırmaktadır. Bu nedenle seçtiği seçenek, suç tipini, daha doğrusu suçun tanımını, aşağıdaki unsurları merkezi olarak içerecek şekilde geniş bir şekilde yazmaktı: Hile veya sahtekarlık, ekonomik fayda ve mağdurun kaybı[1]. Zimmet suçuna atfedilen davranışın baskın özellikleri aldatma ve dolandırıcılıktır. Bu iki unsur, birlikte veya ayrı ayrı, davranışın gidişatını belirleyen unsurlardır. Zimmete para geçirmenin dayanağı - şiddet içeren suçlardan farklı olarak - mağduru hataya yönlendirmek veya onu orada tutmak için stratejiler kullanmaktır. Başka bir deyişle onu aldatın. Böylece mağdur, “dolandırıcının” niyetini yapmış oluyor ve böylece mal varlığını kendisi elden çıkararak suçluya teslim etmiş oluyor.
Zimmet suçunun bir diğer özelliği de ekonomik faydadır. Suçlu, hileli davranışıyla, miras niteliğinde, yani ekonomik değeri olan bir avantaj elde etmeye çalışmaktadır. Dolayısıyla, farklı görüşler dışında herhangi bir ekonomik ifadesi bulunmayan diğer türden menfaatler veya mallar, tartışılan suçu oluşturmamaktadır. Suçun son özelliği olarak da mağdurun aynı derecede ekonomik kayba uğraması, yani malvarlığının bir kısmının azalması veya kaybolması gerekmektedir. Bunların mutlaka mal olması gerekmediğini ancak ekonomik ölçümleri olduğu sürece hak da olabileceğini unutmayın.
Bu özellikleri göz önünde bulundurduğumuzda, dolandırıcılık olasılıklarının çeşitliliğini zaten anlayabiliriz: Pix'in bir telefon görüşmesi veya sahte bir arkadaştan gelen bir mesaj yoluyla yaptığı yardım talebinden, geçmişte yaygın olduğu gibi değersiz olduğu bilinen bir çekin düzenlenmesine kadar. Ve şimdi, içtihat tarafından zaten kabul edilen duygusal veya sevgi dolu biçimiyle. Tüm dolandırıcılıkların arkasında insanın derinlemesine araştırdığı bir şeyin olduğu sonucu çıkıyor: güven. Dolandırıcı kapıları kırmaz; içeri girmeye davet edilir ve bu nedenle mağduru saf bir kişi olarak etiketlemek yaygın ve bazen adil olmayan bir hatadır. Dolandırıcı yeteneklidir, aciliyet yaratır, duygulara hitap eder ve kurbanın tam olarak duymak istediğini sunar, böylece daha yavaş ve daha eleştirel akıl yürütme devreye girmez. Başka bir deyişle, belirli koşullar altında herkes aldatılabilir.
Bu durumda dolandırıcı, sahte bir ilişki vaadini yem olarak kullanarak, haksız bir mali avantaj elde etme niyetindedir. Başka bir deyişle, duygusal açıdan kırılgan bir kurbanla (kederden geçen, yakın zamanda boşanmış, yaşamının belirli bir evresindeki yalnızlığı ya da kısaca bir ihtiyaç anını yaşayan biri) karşı karşıya kalan suçlu, yalnızca sahip olduğu varlıkları arayarak onunla bir ilişki sözü verir ya da onunla bir ilişki başlatır. Böylece, çiftler arasında yaygın olan basit kredi talepleriyle başlayan şey, giderek dönüşüyor: Samimiyet arttıkça ve güven kazandıkça dolandırıcı, mağdurdan büyük miktarlarda para veya varlık talep etmeye başlıyor. Bu, gelecekte geri ödeme yapılacağına dair yalan vaatlerle, mağdurun adına verilen krediler yoluyla gerçekleşebilir; münhasıran mağdura ait değerlere sahip, suç temsilcisinin münhasır adına bir mülkün satın alınması; ve son olarak vit adına şirketlerin açılması