Bugünden (20 Ekim) tam altmış dört yıl önce Çin güçleri Hindistan'ı iki koldan işgal etti; Batı'da Ladakh bölgesi çevresinde ve Doğu'da Kuzeydoğu Sınır Ajansı'nda (bugünkü Arunachal Pradesh ve Assam'ın bazı kesimleri). Her iki cephede de zaferleri hızlı ve kesici oldu. Çin, stratejik açıdan çok kritik olan Tawang'ı (bugünkü Arunachal Pradesh sınırları içinde) ele geçirdi ve bir aydan biraz süre sonra, 21 Kasım'da tek taraflı ateşkes ilan etmeden önce ilerleyişini sürdürdü. 1962 savaşı Hindistan için askeri bir yenilginin çok ötesindeydi. Bu stratejik şok, siyasi varsayımlar ile sahadaki gerçeklikler arasındaki tehlikeli uçurumu gözler önüne serdi. Hintli politikacılar, Pekin'in büyük stratejilerini okuyamayarak ve askeri yığınağını gerçekçi bir şekilde değerlendiremeyerek Çin'in askeri harekata başvurmayacağına inanıyorlardı. Ancak komünist liderlik 1959'dan beri bu hesaplaşmaya hazırlanıyordu. Hint Ordusu bile, yüksek Himalayalarda kendisini gafil avlayan ve hiç hazırlanmadığı bir savaşın içine çekilmesine izin verdi. 1962 savaşının önemi sadece savaş alanında yaşananlarda değil, Hindistan'ın neden hazırlıksız yakalandığını ve bu başarısızlığın neyi ortaya koyduğunu anlamakta yatar. Dahası, altmış yılı aşkın bir süre geçmesine rağmen, agresif bir Çin Gerçek Kontrol Hattı (LAC) boyunca baskısını sürdürmeye devam ediyor; bu durum geçmişteki derslerin güncelliğini koruduğunu gösteren sert bir hatırlatmadır.
Pançşela'dan Stratejik Güvensizliğe Koloni sarsıntılarından geçen hem Hindistan hem de Çin, Asya dayanışmasına dair birbiriyle yarışan fikirlere sahipti. Hindistan, Çin Halk Cumhuriyeti'ni (ÇHC) 1950'de tanımış ve iki Asya devi arasında iş birliğini şiddetle savunmuştu. İkili bağları pekiştirmek üzere 1954 yılında Pançşela Anlaşması imzalandı.
Ancak çözülememiş sınır sorunları, Tibet konusundaki farklı algılar ve Çin'in stratejik hesaplamalarına dair kavrayış eksikliği, iyi komşuluk ilişkilerinin gelişmesinin önünde birer engel olduğunu kanıtladı. Pekin'in Tibet üzerindeki kontrolünü pekiştirmesi ve Dalai Lama'nın 1959'da Hindistan'a kaçması artan güvensizliğe yol açtı. Ayrıca bakınız | Çin, Hindistan'a karşı kazandığı bir savaşta neden ateşkes ilan etti Çin'in 1950'lerin başlarında Sincan'ı Tibet'e bağlamak için Aksai Chin üzerinden gizlice bir yol inşa etmesi ve bunun daha sonra Hindistan tarafından keşfedilmesi ilişkileri daha da sarstı. Sınır anlaşmazlığı, egemenlik ve ulusal güvenlik meseleleri etrafında yoğun bir mücadeleye dönüştü. Doğu sektöründeki Longju'da ve Ladakh'taki Kongka Geçidi'nde 1959 yılında yaşanan sınır çatışmaları gerilimi tırmandırdı.
Hindistan, 1961'de “İleriye Dönük Politika” (Forward Policy) benimseyerek karşılık verdi. Bu plan, toprakların daha fazla ihlal edilmesini önlemek amacıyla Çin mevzilerine yakın karakolların kurulmasını içeriyordu. Çin ise bazen Hint mevzilerini kuşatarak ek karakollar kurarak karşılık verdi. Mao Zedong bunu "silahlı bir arada yaşama" olarak tanımladı. Hint liderliği, misilleme odaklı bir oyun kitabının Çin'in büyük bir askeri tepkisini tetiklemeyeceğini varsaymıştı. Ancak komünist liderlik, Hintlilerin kan dökülmeden ilerlemesini durdurma çabalarının sonuç vermediği ve güç kullanımının Hindistan'ı müzakere masasına getireceği sonucuna varmıştı.
Hindistan'ın Yanlış Hesapları Çin Merkez Askeri Komisyonu'nun Halk Kurtuluş Ordusu (PLA) için belirlediği genel amaç, sınırdaki Hint birliklerine ezici bir yenilgi uğratmaktı. Batı sektöründeki hedef öncelikle Aksai Chin Yolu'nun güvenliğini sağlamakken, ana askeri çaba doğu yönüne yöneltilmişti