Fransa'daki karışık yapı yıllardır patlamaya hazır bir bomba niteliğinde. Sosyal devlet anlayışının sorgulanmasıyla birlikte sosyal harcamalar giderek azalıyor; oysa bu devlet modeli bir zamanlar Avrupa'da örnek teşkil etmiş ve başta yasal ve yasadışı yabancı göçmenler olmak üzere pek çok kişi için bir cazibe merkezi olmuştur. Yüksek demokrasi standartlarının ve sömürgeci geçmişin yarattığı suçluluk psikolojisinin, ülkedeki yüz binlerce yabancının asimilasyonunu ve sorunsuz entegrasyonunu engellediği bir ülkede, bu kitle tam aksine kanunsuzlara, anarşistlere ve aşırı sola katılmaya hazır kritik bir kitle oluşturdu. Böylece, "sisteme" yönelik itirazın yanı sıra yağmacılık ve anti-sosyal davranış eğiliminin de eklendiği bir güç ortaya çıkmaktadır.
Fransa bugün, son on beş yıldır liderlerinin; açık ve sosyal devletin kazanımlarını korumayı öncelik haline getirmeden önce, bunun ön koşulu olan ülkenin kalkınmasını, reformları, yeni küresel rekabet koşullarına uyum sağlamasını ve ülkedeki binlerce yabancı göçmenin kalışına ve üretim yapılarına entegrasyonuna yönelik somut bir çerçevenin oluşturulmasını içeren ciddi bir model tasarlamadaki yetersizliğinin bedelini ödemektedir.
Ve bu durum, düzeni sağlamaktan ve Fransa'nın kalbini korumkten aciz, çözülme sürecindeki bir hükümetle karşı karşıyadır.
Ancak bu modele yönelik itiraz sadece Fransa'yı değil, geçmişin "kazanımlarına", yani nesiller boyu Avrupalıları büyüten ve göçmenleri barındıran bir sosyal devlet anlayışına körü körüne bağlılığın artık günümüz zorluklarıyla başa çıkmaya yetmediği tüm Avrupa'yı ilgilendirmektedir.
Paris, Torino, Milano ve diğer şehirlerdeki dükkanları yakıp yıkan ve yağmalayan azınlıkların karşısında, sadece günlük ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanmakla kalmayıp aynı zamanda günlük yaşamlarının doğrudan tehdit altında olduğunu gören büyük bir çoğunluk bulunmaktadır. Ve Avrupa toplumunun büyük bir kesiminde, her şeyin sorumlusunun yabancılar olduğu inancı artık yerleşmekte ve kök salmaktadır: Olayların, işsizlik sorununun, sosyal yardımların tüketilmesinin sorumlusu onlar olarak görülmektedir. Aynı şekilde, Fransa gibi modern demokrasilerin şimdiye kadar ülkeye refah sunan modeli desteklemeye neden devam edemediğini birçoğu sorgulamazken, her şeyin suççusu olarak devlet gösterilmektedir.
Bugünkü durum, birçok ülkede Devlete karşı şiddetli çatışma geleneği henüz o kadar güçlü olmasa bile, tüm Avrupa'yı ilgilendirmektedir. Ekonomik zorlukların yarattığı umutsuzluk, belirsiz bir geleceğe duyulan korku ve acil çözümlerin yokluğu, öfkeyi tetikleyen unsurlardır. Bu öfke her zaman dükkanların yakılması ve yağmalanması şeklinde dışa vurulmasa da sosyal ve kuşkusuz seçim davranışı yoluyla kendini göstermektedir.
Ancak daha iyi bir dünya için gençliğin patlaması olarak lanse edilen bu durum, farklı bir şeye dönüşmektedir. Progresif güçlerin değil, tam aksine en aşırı akımların işine yarayan şiddet tam olarak budur. "Kanun ve düzen" vaat eden, her yabancıyı bir kötülük kaynağı olarak gören, sorunların çözülmesinin sadece Putin'in kendi belirlediği şartlar altında onunla ilişkileri yeniden kurmaktan ibaret olduğuna inanan ve "daha az Avrupa" ile kabuğuna çekilmeyi savunan aşırı güçler bundan faydalanmaktadır.
Avrupa'nın özerkliği -küresel arenada anlamlı bir rol yeniden kazanmasının ön koşulu- savunmaya, ikili kullanımlı inovasyonun geliştirilmesine ve yeni enerji kaynaklarına önemli yatırımlar yapılmasını gerektirmektedir. Ve...