Endonezya Stratejik ve Ekonomik Eylem Kurumu'nda kıdemli uluslararası ilişkiler analisti. Güneydoğu Asya'da sis tanıdık bir vahşetle geri döndü. Hava kalitesi kötüleştikçe Malezya okulları kapattı, Singapur tehlikeli düzeylerde hava kirliliği yaşadı ve hatta Filipinler'in bazı kısımları etkilendi; bu da dumanın ne kadar uzağa yayıldığının altını çiziyor. Bu arada Endonezya'da, bölgedeki sisin ana kaynağı olan orman ve turbalık yangınları, özellikle Kalimantan'ın bazı kısımlarında toplulukları ve geçim kaynaklarını tehdit etti. Bir ülkede toprağın yakılmasıyla başlayan olay, tüm bölgede bir halk sağlığı acil durumuna dönüşebilir.
Acil müdahale öngörülebilir: Yangınları söndürün, maskeleri dağıtın ve bölgesel işbirliği arayın. Hepsi gerekli, ancak hiçbiri acil durumun neden devam ettiğini açıklamıyor. Okula gidemeyen Malezyalı çocuklar, kirli hava soluyan Singapurlu sakinler, sürüklenen dumana maruz kalan Filipinli topluluklar ve yanan arazinin yakınında yaşayan Endonezyalı ailelerin hepsi aynı bölgesel başarısızlıktan farklı maliyetlere katlanıyor. Kuru hava ve El Nino yangınları yoğunlaştırabiliyor ancak birçoğu kasıtlı olarak tarım için arazi açmaya başlıyor. Daha derindeki soru, muazzam kamu kayıplarına yol açan uygulamaların, bunlardan yararlananlar açısından neden çekici kalabildiğidir. Ucuz arazi hazırlığından elde edilen kazanımlar yoğunlaşırken, duman maliyetleri topluluklar ve ulusal sınırlar arasında dağıldığında, piyasa sinyali bozulur ve siyasi sorumluluktan kaçınmak daha kolay hale gelir.
Bu nedenle sis yalnızca çevresel bir acil durum veya diplomatik bir iyi niyet testi değildir. Sıradan yaşamı sekteye uğratıyor, kamu hizmetlerini zorluyor ve çevresel maliyetlerin onları yaratanların elinden ne kadar kolaylıkla alınabileceğini ortaya koyuyor. Bu, ekonomik sorumluluğun başarısızlığıdır. Güneydoğu Asya, hasarı kimin ödediğini, arazi temizleme kararlarının nasıl izlendiğini ve kanıtlanmış ihlallerin ne gibi sonuçlar doğurduğunu değiştirmediği sürece, her kurak mevsim, suçlamayla ilgili bildik tartışmaların ardından yeni bir acil durum tedbirleri turu getirecek.
Yangın, özellikle arazi yönetiminin zayıf olduğu, alternatif yöntemlerin maliyetli olduğu ve uygulamanın belirsiz olduğu durumlarda bitki örtüsünü temizlemenin ucuz bir yolu olabilir. Özel hesaplama basittir: Arazi hazırlığına daha az harcayın ve getirileri alın. Yangınlar solunum yolu hastalıklarına, iş günü kaybına, okulların kapanmasına ve ulaşımın aksamasına yol açarken aynı zamanda ekosistemlere zarar veriyor ve sera gazları salıyor. Bu masrafların tamamı nadiren yangından sorumlu olanlar tarafından karşılanır. Dünya Bankası'nın Endonezya'nın 2015 yangın krizine ilişkin değerlendirmesinde tahmini kayıplar en az 16,1 milyar dolar olup, bu da o yılın gayri safi yurt içi hasılasının (GSYİH) yüzde 1,9'una eşdeğerdir. Hükümet rakamları, haziran ve ekim ayları arasında yanan alanın 2,6 milyon hektar olduğunu gösteriyor. Banka, yangınları ucuz arazi hazırlığı, kuraklık ve zayıf uygulamayla ilişkilendirdi. Tahmini tarım, ticaret, turizm, ulaşım, sağlık hizmetleri ve acil müdahaleyi kapsıyordu, ancak bazı uzun vadeli sağlık hasarlarını ve kaybolan ekosistem hizmetlerini hariç tutuyordu.
Bu rakam 2026 yangınları için bir fiyat etiketi değil. Tekrarlayan bir krizin neden olabileceği kayıpların boyutunu gösteriyor. Daha yeni tahminler Endonezya'da bu yıl yanan alanın 637.000 ila 900.000 hektar arasında olduğunu ortaya koyarken, Sağlık Bakanlığı verileri 13 Ekim itibarıyla yedi ilde yangınlarla bağlantılı 283.270 solunum yolu hastalığı vakası kaydetti. Batı Kalimantan eyaletindeki yangınlar aynı zamanda toplulukları ve canlıları da tehdit etti.