Kayıtlı öğe sınırınıza ulaştınız.
Daha fazla öğe eklemek için kayıtlı listenizden öğe çıkarın.
Tanınmış insan hakları avukatı Geoffrey Robertson geçtiğimiz hafta bu köşede, Birleşmiş Milletler'in New York'taki genel merkezini küresel güneydeki bir merkezle değiştirmesi gerektiği yönünde yaygın bir mutabakat göz önüne alındığında, Melbourne'un iyi bir aday olabileceğini öne sürdü.
Robertson, Melbourne'un BM'ye ev sahipliği yapmasının bu şehrin yaşamına ve ekonomisine zenginlik katacağına inanıyor. Winston Churchill'in gözlemlediği gibi –çatışmaktansa konuşmak iyidir– uzun bir başarısızlık geçmişine rağmen pek çok insan BM'ye hayranlık duyuyor; bir başka yorumcu ise BM'nin daha kötü hale getiremeyeceği hiçbir sorun olmadığını yazdı.
Ben ikinci görüşe eğilimliyim; bunun en önemli nedeni, ABD, Rusya, Çin, İngiltere ve Fransa için veto hakkının getirdiği ve örgütün küresel güvenliği koruma konusundaki temel rolünde anlamlı bir eylemde bulunulmasını genel olarak engelleyen yapısal handikaptır.
Kötümserliğim ya da gerçekçiliğim insan doğasından kaynaklanmaktadır. Hiçbir insan kurumunda güvenlik bulamayız, çünkü bunların hepsi insanlar tarafından yönetilmektedir.
Yaşadığımız dönem akut bir güvensizlik çağıdır. İnsanlar iklim değişikliği, yapay zeka, çatışmalar, terk edilmiş kurallara dayalı küresel düzen, enflasyon, suç, salgın hastalık ihtimali, sosyal medyanın olumsuz etkileri ve artan bir kaygı ve yalnızlık salgını nedeniyle güvensizlik hissine kapılıyorlar.
Yazarları hepimizin sahip olduğu kusurların tamamen bilincinde olan İncil, güvenliğimizin yalnızca tek bir yerde bulunduğunu söyler: Tanrı'nın kendisinde.
Burada güvenlik farklı bir anlam kazanır; yukarıda sıralanan kötülüklerden bağışık olacağımız anlamına gelmez. İsa, öğrencilerine oldukça açık bir şekilde şöyle seslenmiştir: "Bu dünyada sıkıntılarınız olacak. Ama cesur olun! Ben dünyayı yendim."
İnsanların Tanrı'da bulduğu güvenlik, başlarına ne gelirse gelsin O'nun asla kendilerini terk etmeyeceğine veya bırakmayacağına dair söz vermesindendir; yani mücadelelerinde yalnız değillerdir.
İncil bu konuda mecazlarla doludur: Tanrı bizim sığınağımız ve gücümüzdür, sıkıntıda her an yardımcımızdır; O bizim kalkanımız, kılıcımız, yüksek kulemiz; kayamız; çobanımızdır; bizi ana bir tavuğun kanatları altına sığındırması gibi korur.
Dışarıdan bakıldığında böylesine soyut bir şeyin nasıl ruhsal bir güç ve teselli sağlayabileceği belirsiz görünebilir, ki bunun nedeni birçok insanın Hristiyanlığı kişisel, yaşayan bir deneyimden ziyade yalnızca bir dizi entelektüel iddia olarak görmesidir. Yine de pek çok inanan için bu çok gerçek ve teselli edicidir.
Bazı hümanistler bile bu duruma imrenmektedir. Ateist Tom Drake-Brockman'ın on yıl önce yazdığı gibi, "inanca dayalı din şüpheli seyrini tamamladığı gibi, seküler hümanizm de sağda neo-liberal aşırılık ve solda kendine hizmet eden kimlik politikaları olarak kendini gösteren bireysel haklar saplantısının ötesinde bir şey yapamayacağını kanıtlamıştır."
Drake-Brockman, Hristiyan lütuf etiğinin, "Batı dünyasının çok umutsuzca ihtiyaç duyduğu özgüveni, değerleri, idealizmi ve ortak amacı yeniden alevlendirebilecek" tinsel bir hümanizme ilham verebileceğini öne sürmüştür.
Barney Zwartz, Kamusal Hristiyanlık Merkezi'nin kıdemli araştırma görevlisidir.
Kendi görüşlerinize meydan okuyacak, onları savunacak ve size bilgi katacak haftalık bir özet edinin. Görüş (Opinion) bültenimize kaydolun.
Kayıtlı öğe sınırınıza ulaştınız.
Daha fazla öğe eklemek için kayıtlı listenizden öğe çıkarın.