Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Riyad, kendisini İran'a ve Husilere karşı koruyacak orduları ve silah sistemlerini bulmak için çabalıyor. Aşağı yukarı ABD, Yunanistan, Türkiye ve Pakistan karşılık verdi. Suudilerin çaldığı son kapı bile... El-Jolani olarak da bilinen eski terörist Ahmed Hüseyin el-Şara'nın yönetimindeki Suriye. Peki bu ne kadar iyi bir fikir? Raporlara göre Sarah, ABD'nin onayıyla Suudilerin talebini kabul edebilir ve saldırı operasyonlarına yönelik birimler de dahil olmak üzere 20.000'e kadar asker konuşlandırabilir. Ancak İsrail yanlısı Demokrasileri Savunma Vakfı'nın (FDD) analisti Ahmad Sarawi'ye göre, eğer sonunda Riyad'ın baskısına boyun eğerse, ülkesi için ciddi sonuçlar doğuracak tehlikeli ve hatta yanlış yönlendirilmiş bir hamle yapmış olacak.
Yemen'in yaklaşık 300.000 zırhlı savaşçısının onlarca yıldır Husilerle boşuna savaştığı göz önüne alındığında, savaş tecrübesine sahip Suriyeli savaşçıların Suudi destekli güçlerin eksikliğini giderebileceğine inanılıyor. Ancak FDD uzmanının Dış Politika dergisindeki analizinde belirttiği gibi, Suriye'de bir savaşı kazanmak, Yemen'de nasıl savaşılacağını bilmek anlamına gelmiyor. "Esad'ı deviren savaşçılar, morali bozuk bir orduya karşı tanıdık bir zeminde hareket ediyorlardı. Yemen'de, yıllardır kendi topraklarında savaşan ve dağlardaki kalelere yerleşmiş bir Husi hareketiyle karşı karşıya kalacaklardı. Suriye kuvvetlerinin Yemen'de kıyaslanabilir bir deneyimi yok, uzun süren bir harekât için gereken ağır teçhizatın çoğundan yoksun ve belirleyici arazi avantajına sahip bir düşmanla karşı karşıya kalacak."
Suriye hükümeti birliklerini Şii İslam'ın bir kolu olan Zaidizm'i takip eden Husilere karşı savaşlara dahil etmek, harekete toprak kontrolü konusundaki çatışmayı yabancı Sünni aşırılık yanlılarına karşı dini bir çatışma olarak yeniden çerçeveleme fırsatı sunacaktır. Suriyeli savaşçıların gelişi güçlü bir eleman toplama ve harekete geçirme aracı olabilir. İran yanlısı eksene yakın hesaplar, Suriye ordusunu, ödeme yapmak isteyen herhangi bir yabancı hükümetin kullanabileceği bir paralı asker gücü olarak tasvir ediyor; bu, Suriye'nin bölge çapındaki itibarına zarar verecek bir suçlama.
Ancak böyle bir eylemin son derece tartışmalı askeri ayak izinin ötesinde Ahmad Sarawi, Suriye müdahalesinin ilk zayiatının dış politikadaki kısıtlama olabileceğine dikkat çekiyor. Yıllar süren iç savaşın ardından Sarah'nın liderliğinin halka "her türlü çatışmanın dışında duracağına" söz verdiği hatırlanıyor. Göreve geldiğinden beri Sarah'nın dış politikası bölgesel güçlerin dengelenmesine odaklandı. Suriye, Suudi Arabistan'a el uzatıyor, Birleşik Arap Emirlikleri ile ilişkilerini sürdürüyor, Türkiye ile askeri iş birliğini derinleştiriyor ve aynı zamanda İsrail'e barış anlaşması için mesajlar gönderiyor. "Şam'ın mantığı, herhangi bir kampa bağlanmadan, rakip güçlerin gözüne girmektir." Ancak eğer Riyad'ın mali açıdan Şam'a yatırım yaptığı göz önüne alındığında, asker göndermeyi taahhüt ederse bu politika boşa çıkar.
Üçüncüsü, uzman şunu tahmin ediyor: