Bu mektup iki ayda bir yayınlanan M International bültenimizin bir parçasıdır. Bu bağlantıya tıklayarak ücretsiz abone olun.
Bu aşamada Fransız siyasi hayatı sekiz ay sonra gerçekleşecek başkanlık seçiminin ritmine doğru ilerliyor. Neredeyse her gün, bazıları diğerlerinden daha güvenilir (gerçekte çoğu zaman daha az) yeni adaylar ortaya çıkıyor. Geçen hafta sonu merkez sol ön seçim kendi Raphaël Glucksmann'ı seçti. Ancak bu sol, Sosyalistler dışında seçmen ağırlığı veya yerel varlığı çok az olan partilerden oluşan bir parça parçadan oluşuyor ve oylama yalnızca 120.000 kişinin katılımıyla gerçekleşti. Ön seçimde oyların yüzde 20'sinden azını alan ama yine de soldaki en güçlü güç olan radikal sol parti La France Insoumise (LFI) yer almıyordu. LFI, şu anda daha iyi öğrenim koşulları için protesto yapan bazı gençlerin kahramanı haline gelen deneyimli politikacı Jean-Luc Mélenchon tarafından yönetiliyor. Partisi sürekli olarak ön seçimlerle dalga geçiyor ve Glucksmann, nereye giderse gitsin onu yuhalayan LFI aktivistleri tarafından düzenli olarak hedef alınıyor. Aslında, 11 Ekim'deki seçilmesinden sadece birkaç saat sonra, bir LFI destekçisi ona un attı ve yakınındakiler, yürüyüşlerde güvenliğinin garanti edilememesi nedeniyle lise öğrencilerinin gösterilerine katılamayacağını öne sürdüler. Durum tam da bu noktada: Sol görüşlü bir başkan adayı, kendisiyle aynı tarafta olduğu varsayılan kişiler tarafından sıkıştırılma, hatta tartaklanma riski olmadan sokaklara çıkamaz. Glucksmann bir "punk" kampanyası yürütmek istediğini söyledi. Neredeyse komik.
Bu arada, Atlantik'in diğer tarafında Amerikan solu yeniden ivme kazanıyor ve 3 Kasım'da yapılacak ara seçimlerde mücadeleye hazırlanıyor. Le Monde'un ABD'deki muhabirleri, M Le Magazine du Monde'un sayfalarında bu hareket hakkında haber yapıyorlar. Zohran Mamdani yaklaşık iki yıl önce New York City'de Demokratların adaylığı için kampanyasına başlar başlamaz M'deki ekip bu canlanmadan büyülendi. O dönemde gözlemciler onu zararsız ve hiçbir şansı olmayan bir solcu olarak değerlendiriyordu. Şimdi herkes bunun bir parçası olduğunu iddia ediyor ve aynı gözlemciler her Demokrat figürü New York belediye başkanının belirlediği standartlara göre yargılıyor. Bu, yakın zamanda Kaliforniya'ya taşınan ve Kasım ayının başlarında Los Angeles'ın görevdeki belediye başkanı olan başka bir Demokratla karşı karşıya gelecek olan Harvard mezunu Nithya Raman'a odaklanan Le Monde gazetecisi Jessica Gourdon'un benimsediği yaklaşımdır. Aynı dinamik, tartışmalı bir yayıncı olmasına rağmen en sol eğilimli Demokratlar arasında son derece popüler olan Hasan Piker'in Washington muhabiri Piotr Smolar'ın ayrıntılı profilinde de görülüyor. Donald Trump'ın 2024'te iktidara gelmesinde Joe Rogan'ın oynadığı rolü oynayabilecek provokatörlere sahip olmadıklarını kısa sürede anladılar. Piker, gazetecimize baharda Fransa'ya gelip, kışkırtıcı tarzına hayran olduğu Mélenchon'la tanışmasıyla ilgili şunları söyledi: "Bernie'nin (Sanders) biraz da olsa olmasını isterdim. (...) Neden Fransız halkına hitap etmemesi onu Amerikan halkı için daha çekici kılar. (...) Bunu temsil ediyor. İçinde yaşadığımız bu zalim sistemin inatçı doğasına karşı pek çok insanın hissettiği öfkeyi düşünüyorum"
Bu siyasi kargaşadan ve Fransa'nın büyük şehirlerini sarsan protestolardan uzak bir dünya için, Paris kaldırımlarında geçen başka bir hikayeyi tavsiye etmeme izin verin: 1838 baharında Louis Daguerre tarafından orada çekilen ilk fotoğrafın hikayesi. Buluşun iki yüzüncü yılını kutlamak için.