Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin The Economist, Fransa'da hafta sonu yaşanan olayları, huzursuzluk ve isyan geleneğine sahip bir ülke için bile "şok edici" olarak tanımlıyor. Mayıs 1968'deki öğrenci protestolarından, 2018-19'daki "sarı yelekliler"in şiddetli eylemliliklerine kadar ülkede şiddet ve çatışma görüntüleri bilinmiyor değil. Ancak Economist'e göre 17 Ekim 2026 olayları bir anlamda daha kötü. Çünkü Fransa'yı daha da derin bir bölünmeye sürükleyebilirler. Ve baharda yapılacak bir sonraki başkanlık seçimlerinde seçmenler çok zor bir seçimle karşı karşıya kalacak. Emmanuel Macron konuşmasında yağma görüntülerine değinerek şunları söyledi: "Bu gece hepimiz öfke ve utanç duyuyoruz." Ve diğer önlemlerin yerine, bir "yasak yasağı" ilan etti ve protesto eden öğrencilerin ve vatandaşların taleplerinin doğruluk açısından dikkate alınacağına dair bazı belirsiz vaatlerde bulundu.
19. yüzyıldan kalma Limoges belediye binasının saat kulesi ve çatısı kundaklamanın ardından çöktü. Kapüşonlu protestocular Marsilya'nın belediye binasına baskın düzenledi ve ülkenin resmi sembolü olan Marian'ın mermer büstünü devirdi. Bordeaux'da kapüşonlu gençler mağazaların camlarını kırdı ve çantaları, spor ayakkabılarını ve diğer eşyaları ele geçirdi. Baskı güçlerinin müdahalesinin ardından 2.000'den fazla kişi tutuklandı. Yüzbinlerce protestocunun çoğu için (polise göre 550.000, organizatörlere göre 800.000) isyan ve yağma, hareketi ve taleplerini itibarsızlaştırıyor.
Economist'e göre isyancılar, kendilerine cömert bir refah sistemi, yüksek kaliteli toplu taşıma ve dünyadaki en yüksek yaşam kalitesinden birini sağlayan devletin sembollerine karşı çıktılar. Yağmaların bir kısmı fırsatçı olsa da birçoğunun açıkça çatışmayı kışkırtmak için orada olduğunu savunuyor. Elbette Economist, popülist patlamaya yol açan nedenleri ele almaktan kaçınıyor: eşitsizlikler, eğitim sistemindeki eksiklikler ve sorunlar, doğruluk ve hayat pahalılığı. Ayrıca Emmanuel Macron'un yıllar içinde atadığı hükümetleri eleştirmekten de kaçınıyor. Merkez sağ başbakan Sébastien Lecorny, aşırı solun şiddeti başkanlık seçimleri öncesinde bir "ısınma turu" olarak kullandığını savundu. Fransız hükümeti, İtaatsiz Fransa'yı protestoları siyasi amaçlarla "sömürmekle" ve Fransa'yı yönetilemez hale getirmeye çalışmakla suçluyor.
Grubun lideri Jean-Luc Mélenchon ise herhangi bir sorumluluğu reddediyor ve ayaklanmalardan polisi sorumlu tutuyor. Bu, tüm Fransız solu tarafından, protestocuların sakatlanmasına bile yol açan aşırı şiddet kullanmakla suçlanıyor. Ancak Economist'e göre huzursuzluğun temelinde gelecek yıl yapılacak seçimlerle bağlantılı gerginlik yatıyor. The Economist, Emmanuel Macron'un neredeyse on yıl iktidarda kalmasından sonra, öğrenci protestocuların çoğunun, başka bir politikacının liderliğindeki bir Fransa'ya dair hiçbir anılarının olmadığını belirtiyor. Ülke değişim isterken, bundan sonra ne olacağı konusunda derin bir bölünmüşlük sürüyor. The Economist, analizini başkanlık seçimi için anketlerde önde gelen iki siyasetçiye odaklıyor. Jean-Luc Mélenchon