Modern Etiyopya'nın muazzam trajedisi, tarihi bir Afrika devine dayatılan etnik-dilsel federalizmin yapısal başarısızlığının rahatsız edici bir örneği olarak hizmet ediyor ve Afrika'nın en kalabalık ikinci ülkesi için yıkıcı sonuçlar doğuruyor. İç çatışmayı tetiklemenin ötesinde, bu modelin ayrılma hakkı, Eritre'nin 1993'te ayrılmasını sağladı (ve o zamandan beri 1995'te Etiyopya anayasasında yer aldı). Sonuç olarak Etiyopya denize erişimini kaybetti ve dünyanın en kalabalık kara ülkesi haline geldi. Bu varoluşsal bir ulusal güvenlik krizidir. Etiyopya'nın deneyimi, İran da dahil olmak üzere tarihsel olarak birbirine bağlı devletler için benzer etnik-dilsel federalizmi savunanlar için bir uyarıdır. Modern Etiyopya'nın hikayesi aynı zamanda böyle bir yaklaşımın tehlikelerini de göstermektedir; siyasi parçalanma ve çatışan etnik çıkarlar tekrarlanan çatışmalara ve ulusal parçalanmaya katkıda bulunmuştur. Etiyopya, zengin ve muhteşem bir kültürle donatılmış, tarihsel olarak dünyanın en eski medeniyetlerinden biri olarak anılır. MS üçüncü yüzyılda, Sasani İmparatorluğu döneminde yazan eski Pers peygamberi Mani, Pers, Çin ve Roma'nın yanı sıra Axum'u (antik Etiyopya) da dünyadaki dört büyük medeniyetten biri olarak tanıdı. Ancak bu bin yıllık süreklilik, 1960'ların sonlarında aniden paramparça oldu; yabancı fetihler tarafından değil, radikal Marksizmin zehirli bir dalgası tarafından ele geçirildi. 1969'da Wallelign Mekonnen adlı Marksist öğrenci aktivist, Etiyopya'nın modern talihsizliğine ve trajedisine işaret eden oldukça tartışmalı bir makale yayınladı. Ölümcül önermesi, Etiyopya'nın birbirine bağlı, tek bir ulus olmadığı, daha ziyade her bir ulusun ve etnik grubun, ayrılma da dahil olmak üzere kendi kaderini tayin etme hakkına sahip olduğu farklı "çok uluslu" bir koleksiyon olduğuydu. Bu kavram, ulusal bölünmeyi yasallaştırarak komşuları etkili bir şekilde bir gecede rakip haline getirdi. Marksist askeri güçler, 1974'te yüzlerce yıllık Etiyopya monarşisini devirdi. Mekonnen'in ideolojisinin ektiği tohumlar, devlet politikasını belirlemeye başladı. Daha sonra iktidarı ele geçiren devrimci güçler, sonuçta yeni bir etnik-dilsel federal sistemi kurumsallaştırdı. Parçalanmanın mimarisi: Etnik-dilsel federalizm 1991'de başkent Addis Ababa'nın isyancılar tarafından ele geçirilmesinin ardından, etnik-dilsel federalizme dayalı bir bölgeler sistemi sonunda kurumsallaştı. Bu sistemin pratikte uygulanması feci sonuçlara yol açtı. Nesiller boyunca bir arada yaşayan insanlar, sırf farklı bir etnik gruba ait oldukları için aniden kovuldular ve evlerinden kovuldular. Üstelik her etnik bölge kendi bölgesel paramiliter güçlerini barındırıyordu. Etnik Tigrayan grubu Etiyopya'nın toplam nüfusunun yaklaşık %6'sını oluştursa da, Tigray Halk Kurtuluş Cephesi liderliğindeki güçler 1991 yılında başkenti ele geçirdi ve ülkeyi 27 yıl boyunca yönetti. Bu dönemde, Tigrayan bölgesel güçleri ülkedeki en zorlu, savaşta test edilmiş ve ağır silahlara sahip bölgesel milisleri oluşturdu. Eritre'nin bağımsızlığı Kimlik temelli siyasi değişiklikler ve uzun süren bir savaşın ardından Eritre, 1993 yılında Etiyopya'dan bağımsızlığını ilan etti ve Etiyopya, denize erişimini tamamen kaybetti. Kızıldeniz kıyısında son derece stratejik bir coğrafi konuma sahip olmasına rağmen Eritre, gelişmeyi başaramadı ve dünyanın en fakir ülkelerinden biri tarafından yönetilen fakir bir ülkeye dönüştü. Dünyadaki izole, kapalı ve acımasız diktatörlükler. 1991'de Etiyopya siyasi kaosa sürüklenirken,
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.