Mian Dad, hayatının çoğunu traktörle tarlaları sürerek geçirdi. Belucistan'ın Nasirabad bölgesindeki Tamboo'daki köyünde yerel bir ev sahibinin arazisini işleyen bir traktörün kullanılmasına yardım ederek işe genç bir çocuk olarak başladı. Şimdi, Mian traktörü kendisi kullanıyor ve ayda yalnızca 14.000 Rupi kazanıyor; bu da eyaletin asgari ücreti olan 37.000 Rupinin üçte birinden biraz fazla. Eos'a yetiştirme mevsiminin en yoğun olduğu dönemde iş gününün 16 saate kadar çıkabildiğini, yani standart sekiz saatin iki katına kadar çıkabildiğini söylüyor. Ama Mian şikayetçi değil. Artık traktör yardımcısı olarak kazandığından "çok daha fazlasını" kazanıyor. Ancak 11 çocuğu da dahil olmak üzere ailesini geçindirmek hâlâ yeterli değil. "Sezon dışında tuhaf işler arıyoruz veya yiyecek için çalışıyoruz" diyor. “Bu işe yaramadığı zaman yalvarmak zorundayız.” Belucistan'daki tarım işçileri için ömür boyu çalışmak yoksulluktan kurtulmak için hâlâ yeterli olmayabilir. Borç, eşitsiz ortakçılık düzenlemeleri ve iklim şokları tüm aileyi kısır bir bağımlılık döngüsüne hapsedebilir
Yoksulluğun yaygın olduğu bir eyalette Mian'ın durumu alışılmadık bir durum değil. Pakistan Ekonomik Araştırması 2025-26'ya göre Belucistan'daki nüfusun tahminen yüzde 47'si yoksulluk içinde yaşıyor; bu oran ulusal ortalama yüzde 28,9'dur. Yoksulluk özellikle geçim kaynaklarının çoğunlukla tarıma bağlı olduğu kırsal bölgelerde ciddi boyutlara ulaşıyor. Kâr amacı gütmeyen küresel Nüfus Konseyi'nin Pakistan Bölge Güvenlik Açığı Endeksi tarafından 2025 yılında yapılan bir araştırmada, 17 Belucistan bölgesi ülkedeki en savunmasız 20 bölge arasında listelendi. Nasirabad, Belucistan'daki 31 bölge arasında en savunmasız 11'inci ve ülke çapında değerlendirilen 129 bölge arasında en savunmasız 13'üncü sırada yer alarak hem eyalet hem de ulusal listelerde sonlarda yer aldı.
Yaklaşık 130.000 nüfusa sahip Mian'ın memleketi Tamboo'da tarım ana geçim kaynağıdır. Belucistan'ın başka yerlerinde olduğu gibi Tamboo'da da tarımsal üretim, kabile reisleri, toprak sahipleri, Bothar olarak bilinen aracılar, çiftçiler, traktör sürücüleri, teknisyenler ve ortakçılardan oluşan bir ağ içeriyor. Mian Dad gibi işçiler bu hiyerarşinin alt basamaklarında yer alıyor ve çoğu zaman toprağı işlemek için uzun saatler harcıyorlar. Yerel halkta bunlara aynı zamanda begaar da deniyor; bu, İngiliz döneminde prens eyaletleri de dahil olmak üzere yaygın olarak uygulanan tarihi bir zorla, ücretsiz çalıştırma uygulamasını ifade ediyor. Günümüzün Belucistan'ında ücretsiz emek, alternatif istihdam eksikliğinden, borçla bağlantılı yükümlülüklerden veya bazı durumlarda kabile ve sosyal ilişkilerden kaynaklanan baskılardan kaynaklanabilmektedir. Köylü olarak çalışmaya başlayanların bu hiyerarşide yukarılara çıkması onlarca yıl alabilir.
Ailesi Nasirabad'ın Chattar bölgesinde nesiller boyunca köylü olarak çalışan Kadir Naseeb, ailesinin temiz içme suyuna erişimi olmadığını söylüyor. Yakın zamanda kulübesinin yakınına bir tüp kuyusu kurdu. Eos'a şöyle anlatıyor: "Tüp kuyusunu yerleştirmeden önce ailemdeki kadınlar, suyu içilebilir hale getirmek için bir bezden süzmek zorundaydılar." Yerel araştırmacı Muhammad Nawaz Khosa, köylülerin yukarıya doğru hareket etmelerinin onlarca yıl sürebilmesinin nedenlerinden birinin, onların sıklıkla bir borç döngüsüne kapılmış olmaları olduğunu açıklıyor. "Hanehalkları, üzerinde çalıştıkları arazinin işlenmesiyle ilgili maliyetlerin yanı sıra günlük harcamalarını karşılamak için sıklıkla faize dayalı kredilere güvenmek zorunda kalıyor" diye açıklıyor. Belucistan Ki Nehri Zaraat (Belucistan'da Kanal Sulamalı Tarım) adlı kitabında Khosa, köylülerin sıklıkla ortakçı olarak çalıştığını yazıyor. Bu gibi durumlarda,