İsrail Şubat ayında ABD ile birlikte İran'a kapsamlı bir askeri saldırı başlattığında, İsrail hükümeti İsrailli Yahudi kamuoyunun büyük desteğini gördü. Muhalefet partileri de orduya destek vererek bu cesur adımı destekledi. İran'da hükümete yönelik düşmanlık, ana akım Siyonist partilerin üzerinde mutabakata vardığı bir konudur. Daha sonra haziran ayında İsrail'in çatışmadaki rolü, ABD Başkanı Donald Trump'ın İran ve İsrail'in birbirlerine saldırmayı bırakma konusunda anlaştıklarını söyleyen açıklamasıyla aniden durdu. Bu duyuru ve Netanyahu'nun o dönemde buna uyma kararı İsrail'de pek beğenilmedi. İsrail Demokrasi Enstitüsü'ne göre İsrailli Yahudilerin yüzde 65 ila 70'i savaşı durdurmanın İsrail'in ulusal güvenlik çıkarlarına hizmet etmediğine inanıyor.
İsrailliler 27 Ekim'deki ulusal seçimlerde oy kullanmaya hazırlanırken İran birçokları için önemli bir seçim konusu olmaya devam ediyor. Muhalefet partileri, Netanyahu'nun birçok başarısızlığının örneği olarak İran'ı gösteriyor. Seçilmeleri halinde güvenliği ve dış politikayı sıfırlayacaklarına söz veriyorlar. Önde giden Gadi Eisenkot, çatışmanın henüz bitmediğini söylüyor. İran hükümetinde değişiklik yapılmasının gerçekçi olmayan bir hedef olduğunu söyleyen Eisenkot, Netanyahu'yu İran'ın nükleer programını ortadan kaldırmak için çok az şey yapmakla suçluyor. Eylül ayında yeni partisi Yaşar'ın açılışında Eisenkott destekçilerine şunu söyledi: "Nihayetinde bu, İran'ın nükleer programının yok edilmesi veya parçalanmasıyla sonuçlanmalı; halihazırda mevcut olan ve hızlı bir şekilde birkaç nükleer cihaza dönüştürülebilecek 440 kg [970 lb] yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyum varken bu hedefe henüz ulaşılamadı."
Şu anda Knesset'te muhalefetin başında bulunan eski Başbakan Yair Lapid, Netanyahu'yu stratejik başarısızlıkla suçluyor. Geçtiğimiz günlerde Atlantik Konseyi'ne Tahran'daki yönetimi devirmenin askeri gerilimi gerektiren gerçekçi bir hedef olduğunu söyledi: "İsrail'in yapması veya ittifakın yapması gereken şey, İran ekonomisinin yıkılmasını sağlamak için başta Kharg Adası olmak üzere diğer yerleri de olmak üzere tüm enerji tesislerini bombalamaktır. Bunun nedeni de rejimi devirecek tek şeyin bu olmasıdır." Bu sivil altyapının bombalanması aslında Netanyahu'nun kendi adına kulis yaptığı bir şeydi. Bu tür bombalamaların muhtemelen savaş suçu teşkil edeceğine dair uluslararası tepki ve Trump'ın destek sunmayı reddetmesi planın frenlenmesine neden oldu.
Bir diğer eski başbakan Naftali Bennett, İsrail'in tüm bölge üzerinde askeri hakimiyetini sağlaması gerektiğini söylüyor. Bennett için İran'daki hükümeti devirmek ve ezmek bir zorunluluk. Ancak bunun yeterli olmadığını söylüyor. Sağcı siyasetçi, Katar'ı “düşman” olarak adlandırıyor ve Türkiye'nin “yeni İran” olduğunu söyleyerek, NATO üyesi ülkeyle askeri çatışmanın kaçınılmaz olduğunu söyleyecek kadar ileri gidiyor. Bennett geçtiğimiz günlerde destekçilerine şunları söylemişti: "İslamcı güçlere, İran'a, Katar'a, Türkiye'ye ve tüm radikal güçlere karşı bölgedeki ılımlı güçlerden oluşan bir ittifak kuracağız. Bölgeyi şekillendirmek için proaktif eylemlerde bulunacağız." Eisenkot ve diğer muhalefet liderleri çatışmaların yeniden yaşanabileceği ihtimalini göz ardı etmiyor. Tehlikelerin değerlendirilmesi ve bunlarla uygun şekilde mücadele edilmesi konusunda ordu ve güvenlik teşkilatına duydukları güvene odaklanırlar.
Ancak muhalefet liderleri, Netanyahu'nun seçimlerden önce dengeyi kendi lehine çevirmek ve hatta dengeleri tamamen bozmak için askeri gerilimi tırmandırabileceği yönündeki endişelerini dile getirdiler; oysa başbakan geçen hafta bunu yapmadığını söylemişti.