17 Ekim Cumartesi günü Fransa için iki açıdan benzeri görülmemiş bir olaydı. Geleneksel olarak, kritik önemdeki başkanlık seçimlerinden altı ay önce ülke adayları dinler, platformlarını karşılaştırır ve bazen ön seçim yoluyla seçim sürecine katılır. Ancak iklim krizinin, artan yakıt fiyatlarının ve uluslararası çatışmaların damgasını vurduğu kaygılı bir ortamda artan hoşnutsuzluk, yüz binlerce kaygılı ve öfkeli Fransız insanının sokaklara dökülmesine neden oldu. Cumartesi günü, ortak siyasi hedefleri olmayan protesto hareketlerinde yeni yeni ortaya çıkan bir yakınlaşma şekillendi. Bu toplantı, özellikle 2018'de protestoların başlamasından bu yana yaşam koşullarının kötüleştiğini gören Sarı Yelekli hareketinin bazı üyelerini ve Lecornu hükümetinin çok az empati veya anlayış göstermediği, gelecekleri hakkında haklı olarak endişe duyan lise öğrencilerini bir araya getirdi.
Ancak kolektif hafızaya kazınacak olan, 17 Ekim protestoları sırasında patlak veren şiddet dalgasıdır. Pek çok işletmeyi kasıp kavuran dayanılmaz yağmaların yanı sıra, Fransız Cumhuriyeti'nin sembollerine ve devlet otoritesinin temsilcilerine yönelik bir tür siyasi şiddet de ortaya çıktı. Belediye binaları ve vilayetler hedef alındı ve bazı durumlarda ateşe verildi. Cumartesi gecesi kolluk kuvvetleri Elysée Sarayı'na 300 metreden daha yakın bir mesafede isyancılarla çatıştı. Bu makalenin okunacak %72,77'si kaldı. Gerisi sadece aboneler içindir.