Dünyanın her yerinde gençlerin bizden miras aldıkları ateşe karşı duruşlarını güvenli bir mesafeden izliyoruz. Onlar soykırım, savaşlar, iklim krizi, ataerkillik, siyasi baskı, çökmekte olan eğitim sistemi ve daha fazlası hakkında cesurca konuşan, protesto eden sözde 'Z Kuşağı'dır. Belki tarihsel olarak da durum aynıydı. Gençler dünyayla baş edemeyecek kadar genç, yirmili yaşlarının üzerindekiler ise rahatsız edilemeyecek kadar rahatlar. Devrimlere, özgürlük hareketlerine karşı mücadele eden, baskıcı rejimleri deviren onlardır. Siyasi eğilimlerimize bağlı olarak ekranların arkasından onların gözetlenmesine, trollenmesine veya saygı gösterilmesine rahatlıkla katılıyoruz. Kendimizi gençler için bir şeylerin değiştiğini bildiğimiz kültürel bir anda buluyoruz; yirmili yaşlarımızda yaşadığımı veya arkadaşlarımın deneyimlediğini gördüğümü hatırlamıyorum. Jia adında genç bir kadın bir keresinde bana şunu sordu: "Gençken etrafınızdaki dünyaya inancınız var mıydı?" Hemen "Evet" dedim, çünkü yirmili yaşlarımın kaçınılmaz çalkantılarına ve bilgisizliğine rağmen, hayatın yoluna gireceğine ve yapısal yetersizliklerine rağmen daha büyük sistemlerin bir şekilde iyi huylu olduğuna inanıyordum. Kendi kuşağı adına konuşarak şöyle devam etti: "Görüyorsunuz, biz bunu hissetmiyoruz. Çevremizin kâr amacıyla tahrip edildiğine ve sesimizi yükselttiğimiz için bize vahşice davranıldığına dair bir his var. İşsizlik var, geleceğe dair belirsizlik var ve kimse bizi gerçekten kollamıyor." Ataerkiyi, faşizmi, hiperkapitalizmi, sınıfçılığı, kastçılığı, İslamofobiyi ve yapay zekanın süper hızlı dönüşümünü de hesaba katarsak, tüketime uygun olmayan bir dünyaya bakıyoruz. Jia'nın endişelerini "depresyon" olarak nitelendirmek çok uygun olurdu, ancak gençlerin mücadelelerini teşhis edemeyiz. Çocuk ve ergen psikiyatristi Sami Timimi'nin bize hatırlattığı gibi, "Teşhisler doğanın değil kültürün gerçekleridir." Gençler ruh sağlığı açısından sıkıntı yaşıyor mu? Evet öyleler. Çok sayıda. Ancak kendilerinde bir sorun olduğu için değil, kendi refahlarına düşman olan bir kültürde hayatta kalmaya zorlandıkları için. Akıl sağlığı mücadeleleri sosyal adaletsizlik sorunlarını gizliyor. Yirmili yaşlarındaki gençlerin ebeveyni olarak, karşı karşıya oldukları dünya üzerinde çalkalanan uykusuz geceler yaşıyorum. Kastımız, sınıfımız, dinimiz ve eğitim fırsatlarına erişimlerimiz nedeniyle hak edilmemiş ayrıcalıklarla yaşıyor olsalar bile. Engellilik, yoksulluk veya ayrımcılık söz konusu olduğunda çocuklar için durum çok daha kötü hale gelebilir. Her adımda toplumun başarı standartlarına göre ölçülüyor ve başarısız ilan ediliyorlar. “Hayatını boşa harcama”, “kariyerini geliştirme” yönünde bir toplumsal baskı var ve arka planında “senin yaşındayken bunu yapıyordum”, “bu gidişle başarısız olacaksın”, “hayatını boşa harcıyorsun” ve kaçınılmaz “log kya kahenge” var. 24 yaşında engelli bir kız çocuğu olan bir ebeveyn benimle şunları paylaştı: "Küçükken her şeyin yolunda gideceği umuduyla yaşarız. Ancak yirmili yaşlarına geldiklerinde bunun bir sonu vardır. Belki onlar ve bizim için işler hiçbir zaman daha iyiye gitmeyecektir. Aşırı rekabetçi dünyamız onlara bakmak için tasarlanmamıştır." Bu, birlikte yaşamak için ezici bir düşünce. Korku içinde yaşıyoruz ve bunu kaçınılmaz olarak onlara da aktarıyoruz. Ama gençler bana umut veriyor. Adalet için en yenilikçi yollarla savaşıyorlar. İktidar yapılarının bastıramayacağı direniş araçlarını kullanıyorlar; telefonları kayıt, belge ve upl
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.