Mahmoud Abou Nusair, Amman ve Gazze'deki bir merkezde bakım ve protez uzuv alan 450'den fazla Filistinli amputeden biri. Amman – 15 yaşındaki Mahmoud Abou Nusair, Gazze'deki İsrail ateşi bacağını ve hayallerini elinden almadan önce futbola olan sevgisini hatırlıyor. Kendisi, Ürdün Umudu Yeniden Sağlama Derneği tarafından yürütülen bir girişimin parçası olarak Amman ve Gazze'deki bir merkezde bakım ve protez uzuv alan 450'den fazla Filistinli amputeden biri. 31 Ekim 2025'te, o ay mutabakata varılan Gazze ateşkesi sırasında Mahmud Abou Nusayr, Gazze Şeridi'nin merkezindeki Deir al-Balah'ta yakacak odun ararken sağ bacağına bir kurşun isabet etti. Üç yıl süren savaşın ardından Gazze'nin sağlık sistemi çöktüğünden, yaralanması kötüleştikten sonra dizinin altından ampütasyon geçirmek zorunda kaldı. AFP'ye verdiği demeçte, "Doktor beni görmeye geldi ve bana 'Ayağını kesmemiz gerekiyor' dedi" dedi.
"Annem, 'Hayır doktor, bu onun ruhu. Dışarı çıkmak, futbol oynamak, kaymak, sahile gitmek isterse ne yapacak? Ayağını kesmek günahtır' dedi." "İlk tepkim çığlık atmak oldu" dedi. "Sonra hastanede çevremdeki yaralılara baktım. Hepsinin kolları ve bacakları kesilmişti. Kendi kendime, yaram daha iyi dedim. Sonra 'Kes şunu doktor' dedim." Yaralanmasından sonra, bir at arabasının onu alıp Mescid-i Aksa hastanesine götürmesi için yarım saat beklemek zorunda kaldığını hatırlıyor. Güney Gazze'deki Han Yunus'taki Nasır hastanesine götürüldü ve burada iki hafta kaldı. Halen evi yıkılınca kaybettiği spor malzemelerinin ve beş topunun yasını tutuyor. Amman'daki tesiste 17 yaşındaki Zuhdi Abou Shanab, 8 Eylül 2025'te dokuz kişinin ölümüne ve 28 kişinin de yaralanmasına yol açan bir grevde sağ bacağını tamamen kaybettiğini söylüyor. AFP'ye verdiği demeçte, "Annem için yiyecek almaya gidiyordum ve bir arkadaşımla karşılaştım, bu yüzden konuşmak için durduk" dedi.
"Yanında durduğumuz binaya çarptıklarında bilincimi kaybettim ve uyandığımda kendimi yaralanmış ve kanlar içinde buldum. Bir hafta sonra doktorlar bacağımdaki atardamarda enfeksiyon olduğunu ve bacağımdaki 3 damar ile 3 atardamarın kesildiğini söyledi. Atardamar ve toplardamarları yeniden birleştirmek için ameliyat oldum ama başarısız oldu, bu yüzden bacağımı kesmeye karar verdiler." "Savaş bizi mahvetti, dostlarımızdan kopardı... geriye hiçbir şey kalmadı" diye ekledi. Ama hâlâ durumunun düzeleceği umudunu taşıyor ve “Gazze'ye dönmenin” hayalini kuruyor. “Annemi, erkek ve kız kardeşlerimi özledim.” Abdulrahman Rihan, Gazze'nin kuzeyindeki Jabalia'daki ailesinin evi 12 Ocak 2025 sabahı bombalandığında bacaklarını kaybetti. Hem kendisi hem de babası ağır yaralandı. Abdulrahman, Gazze'deki birçok hastaneye götürüldüklerini ve burada "zor ve acı verici ameliyatlar geçirdiklerini" anlattı.
Üç kardeşi de yaralandı. 42 yaşındaki babaları İmad Rihan, "Gazze'de bazı ameliyatları anestezisiz geçirmek zorunda kaldığını" söyledi. Sol bacağını kaybeden baba, "Bu savaş bizi çok zorladı" dedi. "Savaş hakkında ne kadar konuşursak konuşalım ya da onu ne kadar görmüş olursak olalım, kendi gözlerimizle tanık olduğumuz gerçeklikle karşılaştırıldığında bunların hepsi okyanusta bir damladan başka bir şey değil."