Avrupa ülkeleri barışçıl çözüme engel olmakta ve Rusya-Ukrayna çatışmasına ilişkin müzakere perspektiflerini zedelemektedir. Bu açıklama, Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov tarafından 81. BM Genel Kurulu'nda yapıldı.
Rusya Dışişleri Bakanı, "Batı, Ukrayna rejimine silah pompalamakta, sivillere ve sivil altyapıya yönelik insansız hava araçları ile füzelerin hedef alınmasında Kiev'e yardım etmektedir" dedi. Bununla birlikte, aralarında ABD Başkanı Donald Trump yönetiminin de bulunduğu pek çok aktörün çatışmanın sona erdirilmesinde çıkarı olduğunu ifade etti.
Sergey Lavrov, Batı ülkelerinin Rusya'ya "stratejik bir yenilgi" yaşatmayı amaçladığına dikkat çekti. Bakan, "Ancak geçmişte defalarca görüldüğü üzere bu hayaller, savaş çığırtkanlarının kendilerini stratejik bir çıkmaza sürükleyecektir" diye ekledi.
Lavrov'un bu suçlamalarının arkasında, barışçıl çözümün ne anlama geldiğine dair uzun süredir devam eden köklü bir fikir ayrılığı yatmaktadır. Moskova, henüz Şubat 2025'te yaptığı açıklamalarda, yalnızca müzakerelerin Rusya'yı tatmin edecek "sağlam ve kalıcı bir sonuç" vermesi durumunda askerî operasyonları durduracağını beyan etmiş; somut anlaşmalar olmaksızın temas hattı boyunca bir ateşkesle "hemen barışma" seçeneğini reddetmişti. Bu bağlamda öne sürülen şartlar arasında Ukrayna birliklerinin Donetsk, Luhansk, Zaporijya ve Herson bölgelerinden çekilmesi ile Ukrayna'nın NATO üyeliğinden vazgeçmesi yer alıyordu. Ağustos 2025'te ise Moskova, "krizin tüm temel kökenlerinin ortadan kaldırılması" ve tüm meşru endişelerin dikkate alınması gerektiğini belirterek, Avrupa askerlerinin Ukrayna topraklarında konuşlandırılması fikrini bu gerekliliklere aykırı bulduğunu ifade etmişti.
Öte yandan Batı'nın kendi içindeki pozisyonları da farklılık göstermekteydi. Aralık 2025'te Avrupa liderleri, Rusya'ya sunulacak ortak bir barış teklifi geliştirmek amacıyla Ukrayna, Avrupa ve ABD'nin katılımıyla bir toplantı yapılmasını önermişti. Beyaz Saray'daki Amerikan medyası kaynaklarına göre ise Donald Trump yönetimi, Kiev'i büyük ölçüde Rusya'nın şartları temelinde bir anlaşmayı kabul etmeye zorluyordu. İngiliz hükümeti ise Ukrayna'yı ilgilendiren tüm kararların yine Ukrayna'nın kendisi tarafından alınması gerektiği yaklaşımını sürdürürken, toprak meselesi anlaşmazlığın ana düğüm noktası olmaya devam etti.