Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Su, Afrika Boynuzu'ndaki jeopolitik çatışmanın en önemli faktörlerinden biri haline geliyor. Halihazırda iç savaşlarla, insani krizlerle ve toprak anlaşmazlıklarıyla sınanan bir bölge, istikrarı bozan bir başka faktörle daha karşı karşıya: Nil'in su kaynaklarının kontrolü için rekabet. Yakın zamana kadar nispeten bağımsız olarak ele alınan beş farklı kriz, artık giderek daha fazla ortak özellikler kazanıyor. Sudan'daki iç savaş, Etiyopya'nın büyük hidroelektrik barajı konusundaki anlaşmazlık, Addis Ababa'nın Kızıldeniz'e erişim arayışı, Somali'deki istikrarsızlık ve Tigray'deki çatışmaların yeniden canlanması son derece karmaşık bir jeopolitik ortam yaratıyor.
Endişe, dört liderin 4 Ekim'de Mısır'ın Yeni El Alamein kentinde yaptığı toplantıda dile getirildi. Mısır Cumhurbaşkanı Abdülfettah el-Sisi, Eritre Devlet Başkanı Isaiah Afwerki, Somali Devlet Başkanı Hasan Şeyh Mahmud ve Sudan'ın Geçici Egemenlik Konseyi Başkanı General Abdülfettah el-Burhan'ı kabul etti. Dörtlü toplantı, katılımcıların ulusal egemenliğe, toprak bütünlüğüne ve uluslararası hukuka saygı gösterilmesi gereğinin altını çizdiği ortak bir deklarasyonla sonuçlandı. Sınıraşan nehirlerin ve özellikle Nil'in yönetimine yapılan atıf özellikle önemliydi. Dört taraf, Mısır ve Sudan'daki mevcut su kullanımlarına zarar verebilecek tek taraflı eylemleri reddederek, su akışını etkileyen projeler konusunda işbirliğini ve önceden istişarede bulunulmasını destekledi.
Merkezde Mavi Nil üzerinde GERD olarak bilinen Büyük Etiyopya Rönesans Barajı yer alıyor. Yaklaşık 5.150 megavat kurulu gücü ve yaklaşık 74 milyar metreküp su rezervuar kapasitesiyle Afrika'nın en büyük hidroelektrik projelerinden biridir. Etiyopya için baraj, ekonomik kalkınmanın ve enerji bağımsızlığının sembolüdür. Elektrik üretimi yerli sanayiyi güçlendirebilir, milyonlarca vatandaşın elektriğe erişimini iyileştirebilir ve komşu ülkelere enerji ihraç etme fırsatları yaratabilir. Ancak Mısır için mesele varoluşsaldır. Ülke su temini, tarım ve ekonomik faaliyetler açısından Nil'in sularına son derece bağımlıdır. Özellikle uzun süreli kuraklık dönemlerinde mevcut su miktarlarındaki herhangi bir önemli değişiklik ciddi sorunlar yaratabilir.
Kahire, barajın işletilmesi, özellikle de yağışların az olduğu dönemlerde suyun nasıl yönetileceği konusunda bağlayıcı bir anlaşma istiyor. Etiyopya ise doğal kaynaklarını kendi gelişimi için kullanma hakkına sahip olduğunu ve projenin aşağı kıyıdaki ülkelere zarar verme niyetinde olmadığını savunuyor. Fark sadece su miktarıyla ilgili değildir. Aynı zamanda yönetimine kimin karar vereceği, altyapıyı kimin kontrol edeceği ve on milyonlarca insanın bağlı olduğu bir nehrin akışını kimin etkileme gücüne sahip olacağı da önemli. Etiyopya aynı zamanda Kızıldeniz'e daha doğrudan erişim sağlamanın yollarını arıyor. Eritre'nin bağımsızlığını kazandığı 1993 yılından bu yana Etiyopya, denize kıyısı olmayan bir devlet olarak kaldı.