Birkaç hafta önce, Türkiye'nin balıkçı kasabası Kaş'ta, az önce turkuaz sulara daldığım bir kafede oturuyordum ve şimdi heyecanla kahvaltımı bekliyordum. Restoranın karşısındaki begonvillerden oluşan çardaklara baktığımda birden Meksika'nın Pasifik kıyısındaki sahil kasabası San Pancho'nun kokusunu duydum: aynı bitki yaşamı, aynı deniz ürünleri restoranları, aynı el sanatları dükkanları, aynı büyüleyici, dolambaçlı sokaklar, aynı canlı topluluk ruhu. Meksika ve Türkiye coğrafya, tarih ve din açısından farklılık gösterse de güçlü aile değerleri, canlı, misafirperver kültürler ve zengin yemek gelenekleri gibi pek çok ortak noktaya da sahipler. Bütün bunlar, dünyanın en büyük kent merkezlerinden ikisi olan Mexico City ve İstanbul'un kardeş şehirler olduğu gerçeğini bir kenara bırakırsak. 2005'ten beri yarı zamanlı olarak Meksika'da yaşadığım için Meksika kültürü konusunda kendimi nispeten eğitimli hissediyorum. Geçtiğimiz günlerde Türkiye'ye yaptığım bir gezide iki ülke arasındaki benzerliklere dair şunu gözlemledim.
Her iki toplumda da aileler birbirine çok sıkı sıkıya bağlıdır ve insanlar günlük yaşamda destek için ailelerine ve komşularına bağımlıdır. Tıpkı Meksikalı geniş ailelerin Sundaycomida için bir araya geldiği gibi, Türk aileler de hafta sonu büyük, çok kuşaklı, keyifli bir yemek için buluşuyor. Her iki ülke de güçlü bir “üçüncü uzay” kültürüne sahiptir. Meksika'da hemen hemen her kasabanın, topluluğun sosyal merkezi olan kendi zócalo veya plazasının yanı sıra daha küçük meydanlar, geniş yaya alanı ve pandomim sanatçıları, satıcılar ve müzisyenler gibi bol miktarda sokak yaşamı vardır. Türkiye'de kahvehaneler ve çayhaneler, Osmanlı İmparatorluğu'ndan kalma, geleneksel olarak erkeklerin çay içmek ve tavla oynamak için bir araya geldiği fiziksel ve sosyal merkezlerdir. Kadınlar için hamamlar ve orhamamlar sosyal bir merkez işlevi görüyor. Her iki kültürde de modern espresso barlar hem turistlerin hem de dijital göçebelerin ilgisini çekmektedir.
Her iki ülke de sokak yemeklerini bir sanat formuna dönüştürüyor. Meksika'da sadece ünlü "üç T" (tacos, tortilla ve tamales) değil, aynı zamanda çörek benzeri churros, Oaxaca merkezli tlayudas, elote (ızgara mısır) ve gorditaların da tadını çıkarabilirsiniz. Meksika'da sokak yemeklerinin kısa tarihi Türkiye'de peynir, kıyma, ıspanak veya patatesle doldurulan yufka bazlı atıştırmalık börek, Türkiye'de en sevilen sokak yemeklerinden biridir. Bir başka popüler atıştırmalık olan issimit, iç içe geçmiş iki hamur parçasından yapılan ve genellikle susamla kaplanan halka şeklinde, yuvarlak bir ekmektir. Pide, başta peynir olmak üzere çeşitli lezzetli malzemeler içeren, kenarları yükseltilmiş, çıtır, fırında pişirilen bir gözlemedir. Her iki ülke de ABD standartlarına göre günlerine geç başlıyor. Pek çok mağazanın sabah 10'dan öğlene kadar açılmadığı Meksika'da erken kalkan biri olarak karşılaştığım zorluklar hakkında yazdım. Benzer şekilde eşim ve ben Türkiye ziyaretimiz sırasında İstanbul ve diğer büyük şehirler dışında sabah 9'dan önce bir fincan kahve bulmanın zor olduğunu gördük.
Türkiye'de yayınlanan Meksika dizileri ve Türkçe karşılığı olan diziler Meksika'da oldukça popülerdir. İki ülke aynı zamanda Guanajuato Uluslararası Film Festivali (GIFF) ve Ankara'daki MIKTA Film Festivali gibi farklı şehirlerde de birbirlerinin filmlerini sergiliyor. Her iki ülke de, Meksika'da Katoliklik ve Türkiye'de İslam gibi güçlü dini geçmişlere sahip olmasına rağmen, dini kurumları siyasi iktidardan arındırmak için devlet eliyle düzenlenen sekülerleşme dönemleri yaşadı. Meksika'da laikleşme 1860'larda Başkan Benito Juárez ile başladı ve Meksika Devrimi'nden sonra pekişti. Türkiye, Cumhurbaşkanlığı önderliğinde laik bir devlet haline geldi