Bu makale ilk olarak 1 Haziran 2022'de yayımlandı. Son birkaç on yılda, ister kalıcı suç oranları, hastalıklı kamu hizmetleri, solunamayan hava, bocalayan sağlık hizmetleri veya kasvetli ulaşım altyapısı olsun, Pakistan'daki bazı büyük şehirlerin sakinlerinin üzerine ciddi bir "dirençlilik" yükü yükleniyor. Karaçi, Quetta ve Peşaver gibi şehirlerin vatandaşları, göreceli bir sükunetin ardından çirkin yüzünü gösteren ve ülke içindeki terör saldırılarını hızlandıran bir hastalıkla yeniden mutsuz bir buluşmaya itilirken, bu sıklıkla romantikleştirilen direnç devlet tarafından bir kez daha talep ediliyor. Bu tür ölümcül olaylar, bu şehirlerin sakinleri arasında ciddi duygusal dengesizliklere neden oluyor. Ancak şimdiye kadar pek çok bölge insanı, duygusal hayatta kalmayı oldukça basit ve doğrusal bir sürece indirgedi: İç güvenlik olayı → söz konusu olayla ilgili geçici panik ve ağıt → duyarsızlaştırma → bir sonraki iç güvenlik olayı → tekrar.
Bunu bu kadar mekanik bir ilerlemeye indirgemek biraz duygusuz görünebilir, ancak sık sık terörizmin ortasında yaşayanların benimsediği savunma mekanizmaları aslında yargıya uygun değil. Akıl sağlığının korunması gerekiyorsa, bir tür tarafsızlık gereklidir. Ve bu süreci geçmişte birçok kez kişisel olarak uygulamış biri olarak, bunun işe yaradığını ve bu konuda da iyi çalıştığını söyleyebilirim. Ta ki babanız bombalama mahallinde bulunana kadar. Daha sonra süreç çöküyor. Karaçi, 18 Ekim 2007: Benazir Butto'nun Pakistan'a dönüş kutlamaları, Karsazin'i hızla parçalayan iki bombayla karşılandı; yaklaşık 200 kişi öldü, 500 kişi de yaralandı. Sinyal bozucular etkinleştirildi, acil durum ilan edildi ve kamu sağlık tesisleri yüksek alarma geçirildi. Babam bu ölümcül kaos denizinde bir yerlerde boğuluyordu.
Haber bizi bulduğunda geri kalanımız evdeydik. Annem bunu duyunca bacaklarındaki tüm hissini kaybetti ve yere yığıldı. Babamın cep telefonunu aramaya başladık ama sinyal bozuculardan dolayı ulaşamadık. Onun güvende mi, yaralı mı, hatta hayatta mı olduğunu bilmenin hiçbir yolu yoktu. Alabildiğimiz tek bilgi televizyon setimizden geliyordu; şu anda hatırladığım tek şey, korkuyu kışkırtmak ve korkunç bir sıklıkta artan ölü sayısını kışkırtmak için tasarlanmış kıpkırmızı bir SON DAKİKA şablonuydu. Devletin uyguladığı altyapı ablukasını kırabiliriz umuduyla çaresizce babamın numarasını çevirmeye devam ettik. Dakikalar geçmeye devam etti ve panik artmaya devam etti. Bu noktada dünyada size yardımcı olabilecek hiçbir formül ya da süreç yok.
Bu zamanda ağlamanın doğal bir şekilde geleceğini düşünürsünüz ama öyle değil; Normalde vereceğiniz tepkiyi veremeyecek kadar korkuya kapılıyorsunuz. Kalbiniz çarpar ve temel bedensel kontrolünüzü kaybedersiniz. Nefes nefese kalıyorsunuz ve her yeriniz titriyor ve bir numarayı tekrar tekrar çevirmeye odaklanacak kadar kendinizi toparlamak Herkül'ün zorlu bir görevi. Babamın erkek kardeşleri ve kuzenleri mümkün olan en kısa sürede onu bulmak için yola çıktılar; içlerinden birinin ayakkabılarını giymeden arabaya koştuğunu belli belirsiz hatırlıyorum. Teröristlerin kontrolünde olduğu düşünülen bir şehirde bir bomba daha patlarsa ne olur diye düşünmediler. Açıkçası umursadıklarını sanmıyorum. Ailenin anlamı gerçekten kriz zamanlarında ortaya çıkar ve ilişkilerin sürekli çözüldüğü bir toplumda minnettar olunacak bir şey varsa o da öncelik veren sevdiklerinizin desteğine sahip olmaktır.