Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Bu ne bir şiddet patlaması ne de suçtur. Bu, provokatörlerin eyleminin ya da Yunan hükümetinin bir bakanının aceleyle yazdığı gibi "göçmenlerle aşırı solcuların karışımının" sonucu değil. Bu, kurumların krizi ya da polisin durumlarla başa çıkamaması değil. Bu, bir zamanlar güçlü olan bir ülkenin çöküşü değil. Fransa'da olup bitenler, Emmanuel Macron'un ve Beşinci Fransa Cumhuriyeti'nin en sevilmeyen cumhurbaşkanı tarafından neredeyse darbelerle ve halkın iradesine hiçe sayılarak dayatılan hükümetlerin politikalarının beklenen sonucudur.
Fransa'da olup bitenler, savaş sonrası dönemde oluşturulan kurumların, uygulamaların ve fetihlerin ısrarlı ve sistematik bir şekilde baltalanmasının, iş güvensizliğinin tecavüze uğramasının, özelleştirme dalgasının, kamu sağlık sistemini sert bir şekilde vuran politikaların, kamu eğitiminin yetersiz finansmanının ve yukarıya doğru bir hareketlilik mekanizması olarak işlev görme yeteneğinin geçersiz kılınmasının sonucudur.
Bütün bunlara, Fransa'nın artık büyük ve acımasız bir sömürgeci güç olmayabileceğini (her ne kadar denizaşırı sömürge sahipliklerini ve Korsika'nın açık yarasını elinde tutsa da) eklenince, sömürgeci mantığı ülke içinde, göçmen kökenli milyonlarca vatandaşına karşı sistematik bir ırkçılığa, sunduğu eşitsiz sosyal olanaklardan çok daha sert polis muamelesine kadar çeşitli şekillerde kendini ifade eden bir ırkçılığa taşıdı. Çünkü Paris polisinin, ülkelerinin bağımsızlığı için gösteri yapan onlarca Cezayirliyi Seine Nehri'nde boğduğu 17 Ekim 1961 gecesinin üzerinden tam 65 yıl geçmiş olsa da ırkçı mantık ve uygulama sürüyor ve ilk isyan çıkaran okulların Paris'in "banliyölerindeki" okullar olması tesadüf değil.
Aynı zamanda Fransa, on yılı aşkın süredir kitlesel gösterilere karşı yapılabilecek tek şeyin vahşi polis şiddeti olduğu algısının ön saflarında yer alıyor. Sadece 17 Ekim'deki büyük gösteri gününde değil, önceki yıllarda olduğu gibi tüm gösteriler boyunca ilgili bakanların açıklamalarında kaç göstericinin yaralandığını, ancak kaç polisin yaralandığını veya çok sayıda tutuklandığını belirtmeleri tesadüf değildir.
Bütün bunların, Emmanuel Macron'un başkanlığı boyunca Fransa'nın, Avrupa'daki "Aşırı Merkez"in veya "varoluşsal neoliberalizmin" güç teknolojisinin büyük laboratuvarı haline gelmesiyle ilgisi yok değil. Sözüm ona "aşkın" bir ideoloji ile Aşırı Sağ'ın gündeminin açık ve kesin kabulü, her türlü toplumsal iddiaya yönelik şüphecilik ve her şeyden önce, herhangi bir yasallaştırma olmadan "saray hükümetleri"nin dayatılmasında vücut bulan toplumun iradesinin küçümsenmesi arasındaki birleşim, aslında Avrupa'daki en anti-demokratik koşullardan birini oluşturdu; bir hükümet merkezinin topluma karşı kendine özgü bir kalkan oluşturması ve topluma karşı saplantılı bir düşmanlık.
Bütün bunlar Fransa'da patlayıcı stoklamaktan başka bir şey değildi. Ve patlayıcı maddeler biriktiğinde bir noktada patlama meydana gelir. Öngörülemeyen bir şekilde ve tek bir sosyal kategoriyi ilgilendiren bir şeyin daha geniş bir topluluk tarafından talep ve iddia olarak benimsenmesinin aktif olasılığı ile