18 Ağustos Şafağı'ndan 24 Ağustos 1947'ye kadar olan sayılarda, Pakistan ve Hindistan egemenlik alanlarının resmi sınırlarını belirleyen Radcliffe Komisyonu ödülünün duyurusu hakim olurken, toplumsal şiddet ve her iki tarafta da bunu bastırma çabaları da sayfalarda belirgin bir şekilde yer aldı. Daha hoş bir haber olarak, yeni oluşan devletteki bürokrasi, ulus inşası görevini üstlenmek için kolları sıvadı - ki bu hala devam eden bir çalışmadır - ve Pakistan'ı uluslar topluluğuna davet eden tebrikler yağmaya devam etti.
18 Ağustos sayısında, Radcliffe Komisyonu ödülünün duyurulması üzerine baş hikayedeki tepki son derece kritikti. "Raporlarda yer alan kararlar, ulusal bölünme kapsamında geçici olarak ortaya konulan sınırları önemli ölçüde değiştiriyor ve sonuçta Pakistan'ın aleyhine kazançlı çıkan Hindistan Birliği oluyor." İlgili bir raporda, İletişim Bakanı Sardar Abdur Rab Nishtar, bunu sert bir şekilde "İngilizlerin ayrılık tekmesi" olarak nitelendirdi. Açıkçası, kurucu babalar Majestelerinin hükümetinin Pakistan'a karşı hızlı bir hamle yaptığını hissettiler. Görünüşe göre yanılmamışlardı.
18 Ağustos tarihli baş başyazı, Sir Cyril Radcliffe'nin kararını "Bölgesel Cinayet" olarak nitelendirdi. Başyazının belirttiği gibi, karar "aniden gelen bir ok gibi gelmişti. Bunlar yalnızca tek bir kişinin, [komisyonun] Başkanı Sir Cyril Radcliffe'nin ödülünü temsil ediyor.... Müslüman ulusa ihanet edildi.... Pakistan, Pencap, Bengal ve kendisine ait olan Sylhet bölgesindeki geniş alanlar konusunda aldatıldı." Bu, Quaid-i Azam'ın deyimiyle "güve yemiş Pakistan"dı. Özellikle Pencap'ta toplumsal kan dökülmesi hem Pakistan hem de Hindistan için büyük bir endişe kaynağı olmaya devam etti. 19 Ağustos'taki baş haberde belirtildiği gibi, "Doğu Pencap'ta, özellikle de Amritsar bölgesinde yaygın katliamlar yaşandı." Sorunlar o kadar ciddiydi ki, Başbakan Liaquat Ali Khan ve Hintli mevkidaşı Pandit Jawaharlal Nehru, o dönemde her iki dominyonun da baş komutanı olan Sir Claude Auchinleck tarafından güvenlik durumu hakkında bilgilendirildi. Durum Başbakan tarafından Quaid'e de bildirildi.
Ancak ciddi zorlukların ortasında bile yapılacak çok iş vardı. Bağımsızlığını yeni kazanmış bir ulusta yaşamanın neşesi azalmaya başladıkça, onu yönetme görevinin ciddiyeti de azalmaya başladı. 19 Ağustos, Pakistan hükümetinin ilk çalışma günüydü. 20 Ağustos tarihli baskısında "yaklaşık 5.000 memur, daktilo ve asistanın işe geldiği belirtildi. Tüm dosyalar henüz Delhi'den ulaşmadı." Yeni devletin kamu görevlilerinin göreve gelmek için "her türlü ulaşım aracının kullanıldığını" ekledi; Hatta "deve arabaları bile çok onursuz sayılmadı". Günümüzün babuslarının işe hayvanların çektiği arabalarla geldiğini, hatta daha kötüsü biz plebler gibi toplu taşıma araçlarını kullanarak geldiğini hayal edebiliyor musunuz? Düşünceyi yok et. Halkın günümüzün 'hizmetkarları' için en kaygan, en pahalı tekerleklerden başka bir şey değil.
Bu arada 18 Ağustos tarihli sayısında da yer aldığı üzere Pakistan, başvurusunu Birleşmiş Milletler'e sundu. "Resmi başvuru mektubu bugün Karaçi'den Birleşmiş Milletler Genel Merkezi'ne ulaştı (16 Ağustos). İlginç bir şekilde, BM Hukuk Departmanı, "yeni Hindistan Dominyonu BM'nin orijinal üye devleti olmaya devam ederken", "Pakistan'ın yeni bir Devlet olarak üyelik başvurusunda bulunması gerektiğine" karar vermişti. Neyse ki Pakistan'ın başvurusu Eylül 1947'de kabul edildi ve Afganistan tek oyu tekrar kullandı.